အစ္ကိုႀကီးေမာင္ဖိုးဦး က်န္းမာပါေစ

အစ္ကိုေရ
တိမ္ေတြကိုျဖတ္စလုပ္
ခ်စ္သူအ႐ုပ္ေလးကို အလွဆင္ဖို႔
ျဗဳန္းအိတ္*ေတြ မနားတမ္းထမ္းေနတုန္းလား၊

ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔
ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြရွည္ ဆံပင္ေတြရွည္
ေျခသည္းလက္သည္းေတြရွည္ေပါ႔
စိတ္မရွည္တတ္ေတာ႔တာေတာ႔ ဆိုးတယ္ဗ်ာ၊

ဒီမွာ လိမၼာေနၾကာင္းပါ အစ္ကို
လမ္းသလားတာေတြေလွ်ာ႔၊ လည္တာပတ္တာေတြေလွ်ာ႔
(ေကာင္မေလးစကားတစ္ခြန္းနဲ႔)
ေဆးလိပ္လည္း ျပတ္ေနၿပီ အစ္ကို
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ မရွိတဲ႔အရပ္မို႔
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတာ႔ ငတ္တယ္ဗ်ာ၊

အစ္ကိုေရ
ခုခ်ိန္ဆို ခါးေထာက္ေနတဲ႔ေတာင္တန္းႀကီးေတြေပၚ
ေတာင္ေနၾကာေတြ ေငါက္ေတာက္ပြင့္ေနေရာေပါ႔
အစ္ကိုက ေရာက္ရာအရပ္မွာ သီးပြင့္ပါဆိုလို႔
ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီမွာ သုညသီးေတြ သီးေနတယ္
အစ္ကို မရီပါနဲ႔လားဗ်ာ၊

ညဘက္ ဂစ္တာတီးၾကေတာ႔
ရင္ခုန္သံေတြ အရင္လိုေႏြးေသးရဲ့လား အစ္ကို
ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ ဒီႏွစ္ထဲမွာ အခ်စ္ေရးကံမေကာင္းဘူး
တည့္ေနတဲ႔လမ္းေတြ ေစာင္းကုန္ေတာ႔
ေကာင္မေလးလည္း ဦးတည္ရာေျပာင္းသြားတယ္ထင္ပါရဲ့ဗ်ာ၊

“ခ်စ္ခင္ေပါင္းသင္း ေနထိုင္ျခင္းကား
ေကြကြင္းေနာက္ဆံုး ရွိေခ်၏” တဲ႔
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို
ခါးပံုစထဲထည့္ထားတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္
သံေ၀ဂ၀ါးခေမာက္ကို တုတ္နဲ႔ထိုးခဲ႔တာ အျပစ္လား အစ္ကို
နဖူးစာမင္ရည္က်ဲတာမဟုတ္
နဖူးစာမင္ရည္အသြန္ခံလိုက္ရတဲ႔အခါ
ဒီေလာက္ေတာ႔ ေၾကကြဲခြင့္ရွိတယ္မို႔လားဗ်ာ၊

ကိုယ္ပိုင္တာ ကိုယ္လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုေပမဲ႔
ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္ မီး႐ိႈ႕မရသလိုပါပဲ
ဘယ္သူမွမထိခိုက္ရေအာင္ အသဲကြဲေၾကးဆို
ကၽြန္ေတာ္႔႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးလံုးက out of bound ေတြပါပဲဗ်ာ၊

ဒီေတာ႔လည္း
တစ္ကိုယ္စာအလင္းေလးနဲ႔ မီးအိမ္လိုၿငိမ္ၿငိမ္ကုပ္ကုပ္
အလုပ္႐ႈပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ႔တယ္ အစ္ကို
ကၽြန္ေတာ္႔မွာ မီးဇာေတြသီးေနတာ
ဘယ္သူျမင္မွာလဲဗ်ာ
ေန႔ေန႔ညည
ကဗ်ာေလးေတြဖတ္ သီခ်င္းေလးေတြနားေထာင္နဲ႔
ေပါက္ကြဲမယ္႔မီးေတာင္တစ္လံုးကို ၿမံဳေအာင္ျပဳစားရတာ
တိုက္ေနတဲ႔ေလကို လက္နဲ႔တားရသလိုပါပဲဗ်ာ၊

အစ္ကိုေရ
ေျမစိုင္ေတြက ၀ွက္ထားတဲ႔ပတၱျမားတစ္ပြင့္**အတြက္
တစ္ဘ၀လံုး ႐ြက္လႊင့္ေနတုန္းလား
ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ shopping mall ေတြထဲ
ေခ်ာကလက္တစ္ေတာင့္အတြက္
စိတ္ေတြေယာက္ယက္ခတ္ေနတာေပါ႔ အစ္ကို၊

ဟို၀ါဒနည္းနည္း ဒီ၀ါဒနည္းနည္း
ဘူေဖးလို ကၽြန္ေတာ္ယူစားခဲ႔တယ္
ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ေဆာင္းညအို
ကၽြန္ေတာ္ရင္ဖိုေနတုန္းပါ အစ္ကို
ဒုတိယဘုရားသခင္ကိုရွာဖို႔
ကဗ်ာေတြက်င္ယူေနတုန္းေပါ႔
အစ္ဇင္ေတြက မိုးတိုးမတ္တပ္
ထထ သတ္ေနၾကေတာ႔
အသက္ရွဴေတာ႔ နည္းနည္းက်ပ္တယ္ အစ္ကို၊

အစ္ကိုေရ
ကနယ္ေရ အင္းေရေတြနဲ႔
ခိုက္ခိုက္တုန္ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ
လီေရွာမီးေတာက္***ေတြက အရင္လို ဖမ္းစားထားတုန္းလား
ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုတဲ႔အခါ
နည္းနည္းပါးပါး ကစ္တတ္ေနၿပီ အစ္ကို၊

ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚေရာက္ဖို႔
သူငယ္ခ်င္းေတြက အတင္းထိုးတင္ၾကတယ္
ဘာပဲေျပာေျပာ
အရက္၀ိုင္းမွာ စကားေျပာရတာ
လူေရာစိတ္တင္မကဘူး
နား႐ြက္ေတြပါ ေႏြးတယ္ အစ္ကို၊

အစ္ကိုေရ
ေငြေၾကးနည္းနည္း ရင္ခုန္သံမ်ားမ်ားနဲ႔
လူငယ္ေတြ အရင္လို ေသြးရဲတုန္းလား
ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး က်ိန္စာသင့္ထားတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးမွာ
လမ္းေဘးအုတ္ခံုေပၚ လဲက်ေသဆံုးေနတဲ႔ လူငယ္အိပ္မက္ေတြက
ညည ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျခာက္လွန္႔တယ္ အစ္ကို၊

အစ္ကိုေရ
ညေနရီတေရာဆို မ်ိဳးေစ႔ေတြႀကဲခ်ေပးေလ႔ရွိတဲ႔
သဟာယစာၾကည့္တိုက္ဘက္ ေျခဦးလွည့္တုန္းလား
ဖတ္ျဖစ္တဲ႔စာအုပ္ေတြ လက္တို႔ပါဦးအစ္ကို
ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ အီးဘုတ္ေတြဖတ္
အီးပို႔စ္စကဒ္ေတြေငး အီးေမးလ္ေတြစစ္နဲ႔
အီးကမၻာထဲ ခ်ာခ်ာလည္ေနေပါ႔ အစ္ကို
ရပ္ေ၀းမွပို႔သေသာ အီးေမတၱာမ်ားနဲ႔
အီးကမၻာတစ္၀ွမ္း စိမ္းလမ္းသေယာင္ရွိေပမဲ႔
တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔
မျမင္ရတဲ႔ အီးရန္သူေတြလည္း ရွိတာေပါ႔ အစ္ကို၊

အတုအေယာင္ထဲက အစစ္အမွန္
အစစ္အမွန္ထဲက အတုအေယာင္
2 in 1 မွာတင္ မ်က္ေျချပတ္က်န္ခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ
3 in 1 ေခတ္ႀကီးထဲ 3D version နဲ႔ၾကည့္ဖို႔
နည္းနည္းေတာ႔ အားေမြးထားရမယ္ အစ္ကို၊

အစ္ကိုေရ
စာေရးစားပြဲကို လက္နဲ႔ေခါက္သလို
Enter ကို ေခါက္ခ်လိုက္တာပါပဲ
အေၾကာင္းေတြမတူေတာ႔ အက်ိဳးေတြကြဲရတယ္
မယ္နန္းၾကည္ေတာင္ေပၚတက္
လက္ဖက္႐ြက္ေလးေတြ အသာအယာလိပ္
ျမင္ကြင္းေတြစိမ္းစိုေအာင္ၾကည့္တတ္ဖို႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ေတြ က်န္ခဲ႔ၿပီ အစ္ကို၊

အစ္ကိုေရ
႐ိုးသားမႈနဲ႔ ေသြးသားေတာ္စပ္လို႔
အရင္လို ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ ႏြမ္းပါးေနတုန္းလား
ဒီလိုဆိုရင္ျဖင့္
ကၽြန္ေတာ္႔ကို တစ္ဆိတ္မွ်ပါ အစ္ကို
က်န္းမာပါေစခင္ဗ်ာ။

ညိမ္းညိဳ

ျဗဳန္းအိတ္* - ေက်ာက္ပါသည္ဟု ယူဆရေသာေျမသားမ်ားကို ထုတ္ပိုးထားေသာအိတ္။

ပတၱျမားတစ္ပြင့္** - ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဒသတြင္ ေက်ာက္တစ္လံုးႏွစ္လံုးဟု သံုးေလ႔မရွိပါ။ ေက်ာက္တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္ဟုသာ သံုးပါသည္။

လီေရွာမီးေတာက္*** - ေဒသ႐ိုးရာ အရက္တစ္မ်ိဳး။

ရင္ကြဲနာ

ရင္ကြဲနာ

(၁)

သကၠရာဇ္တို႔ ေတာင္ခါးပန္းမွာ
ငါတို႔ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ထြင္းျခစ္
သစၥာရနံ႔တို႔ ပ်ံ႕ေ၀တည္ေနပါေစ၊

တံ႔တံ႔တာ႐ွည္ ေန၊ ေရ၊ ေလ၊ မီး
ဓာတ္အသီးသီး မၿငီးေဖာက္ျပန္
ထက္ေအာက္လွန္ဦး
ခ်စ္ထံုးသြယ္ယွက္ မင္းလက္ကေလး
ေျဖးေျဖးသက္သက္ ငါ႔ကိုဆက္ပါ
‘သကၠရာဇ္တို႔ ေတာင္ခါးပန္းမွာ
ငါတို႔ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ထြင္းျခစ္
သစၥာရနံ႔တို႔ ပ်ံ႕ေ၀တည္ေနပါေစ'

(၂)

မိန္းကေလးေရ

အရိႏၵမာလွံကို ကိုင္ထားတဲ႔

က်န္စစ္သားဟာ

မင္းလက္ကိုကိုင္ထားတဲ႔ ငါေလာက္

သတၱိမ႐ွိပါဘူးကြာ။

ပန္းႏုမ်က္ႏွာကေလးကို ေငး
အမည္မသိေတးတစ္စကို ၿမိဳ
ငါ႔အတြက္
ေလာကဓံဟာ ႏွစ္လိုဖြယ္ျဖစ္ေပါ႔
တစ္ရံေရာအခါေတြကို လြမ္းတယ္။

ကဆုန္စိုင္းခ်င္ေနတဲ႔ျမင္းတစ္ေကာင္လို
ဇက္ႀကိဳးကို မင္းလက္ထဲ သာသာဖြဖြ အပ္ပါရဲ႕
ငါ႔ကို
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာၾကာပြတ္နဲ႔ လႊဲလႊဲ႐ိုက္ပါ
ငါ႔ကို
သံေယာဇဥ္ၾကာပြတ္နဲ႔ လႊဲလႊဲ႐ိုက္ပါ
ငါ႔ေက်ာျပင္ကို
မင္းလက္ကေလးနဲ႔ လႊဲလႊဲ႐ိုက္ပါ
ခြာတစ္ခ်က္ မရွပ္ပါဘူး
ငါ အားကုန္ေျပးပါ႔မယ္
မင္းက
တူႏွစ္ကိုယ္ပန္းတိုင္ေလးကိုသာ
ၾကည့္ထားေပးပါ။

(၃)

စိတ္ညစ္ရင္ ေ႐ွာင္ဖယ္
အဆင္မေျပရင္ ကြယ္၀ွက္
တစ္ျခမ္းထဲရက္စက္ခံတဲ႔ ပံုျပင္
ငါ ရင္မခုန္ခ်င္ဘူး

မင္းရဲ႕ မ်က္ေမွာက္ေ႐ွ႕မွာ
အႏၱရာယ္စီးမိုး က်ားဆိုးနဲ႔သတ္ရသတ္ရ
ေယာက်္ားေလးဗီဇကို ငါ ႏိႈးခ်င္တယ္

အဲဒီလို
တစ္ေယာက္ယံုၾကည္မႈကို
တစ္ေယာက္ယံုၾကည္မႈနဲ႔ထပ္
ငါတို႔ ခ်စ္ျခင္းကို
အျမတ္ဆံုး လႊင့္ထူခ်င္တယ္။

တစ္ေယာက္ရဲ႕ အားအင္နဲ႔
တစ္ေယာက္ကို ျပည့္ၿဖိဳး
ငါတို႔ဘ၀ေလးကို ပ်ိဳးေထာင္ခ်င္တယ္။

စိတ္ညစ္တယ္ဆိုၿပီး ေရွာင္မဖယ္ပါနဲ႔
တစ္ေယာက္ထဲေနခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေရွာင္မဖယ္ပါနဲ႔
မင္းကိုမွ မကာကြယ္ႏိုင္ရင္
ငါ႔ထြက္သက္၀င္သက္ကို သယ္မလာဘူး မိန္းကေလးေရ။

(၄)

ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္
ဆက္ပါရေစ
စကားေလးတစ္ခြန္း
ဆိုပါရေစ
ကမၻာကို တြန္းေ႐ြ႔မဲ႔အားေတြ
အဲသည္ကေန ငါရမွာမို႔ပါ။

မင္းနဲ႔ေတြ႔ရင္
လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္ေတြက
ေကာင္းကင္ကို ထက္ျခမ္းပိုင္းျပမလိုနဲ႔
ခဏခ်င္းၿပိဳကြဲသြားၾကသလိုမ်ိဳး
ငါ ဘာေၾကာင့္နႈတ္ဆြံ႔ရပါသလဲ၊

မင္းေကာင္းကင္မ်က္ႏွာၾကက္မွာ
ငါက လင္းအားနည္းလွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္
ဒါေပမဲ႔
ငါေပ်ာ္တယ္ မိန္းကေလးေရ
ငါက ငါ႔တစ္ကိုယ္လံုး ထြန္းပြင့္တုန္ခါတဲ႔အလင္းမ်ိဳးနဲ႔
မင္းကို ထမ္းပိုးခ်င္တဲ႔ေကာင္ေပပဲ။

အရိပ္လိုခ်ဳပ္ေႏွာင္ အေမွာင္လိုႀကီးစိုး
အဲဒီဘ၀မ်ိဳးကို ငါလည္းမုန္းတတ္ပါတယ္ကြာ

ခြန္အားမဲ႔႐ိုက်ိဳး
လက္ျဖန္႔မိုးေပးခ်င္တာပါ
ဖြဲဖြဲကေလးပဲ စြတ္စိုစြတ္စို
သည္းသည္းထန္ထန္ပဲ စြတ္စိုစြတ္စို
အဲဒီစြတ္စိုမႈကို
ငါက ေခ်ခၽြတ္ခ်င္တာပါ။

(၅)

မဆံုးႏိုင္တဲ႔ အလွ်ံတညီးညီးနဲ႔ ကမၻာဦးမီးဟာ
ငါ႔အေပၚကိုစီးမိုး
သတိရျခင္းမီးခိုးလံုးေတြသာ
ထစ္ခ်ဳန္းအုံ႔ပ်ေစလို႔ေပါ႔။

စုန္းမီးလိုေတာက္စားတတ္တဲ႔
ညကေ၀ေရ
ငါ႔ရင္ကြဲနာကို ဖက္နဲ႔ထုပ္
ေဟာ..ဟိုက တိမ္သားညိဳညိဳေတြဖံုးအုပ္လို႔
တိတ္တဆိတ္ျမဳပ္ႏွံေပးပါ။

‘ခ်စ္..တယ္’ ဆိုတဲ႔စကားႏွစ္လံုးဟာ
စနစ္တံျဖဳတ္ထားတဲ႔
ဗံုးတစ္လံုးလို အႏၱရာယ္ႀကီးမား
မ်က္ရည္တံခါးကို ၿဖိဳတတ္ပါသလား။

မငိုဘူး...မငိုဘူး
ငါမငိုပါဘူး
ဆိုျမည္႐ုန္းဟစ္ အသံေတြအစ္ရင္းက
မ်က္ရည္ေတြ တစစ္စစ္က်ခဲ႔ရ
ညေတြ...ညေတြ ေမွာင္လြန္းခဲ႔ပါတယ္။

(၆)

ျမႏုလင္းခ်ိဳ လေရာင္ပ်ိဳေရ
ငါ႔ကို ၿငိမ္းမႈတ္
သိမ္းထုတ္လိုက္ပါကြယ္

ျပာ၀င္းမႈန္လဲ႔ သြဲ႔သြဲ႔ေလညင္းေရ
ငါ႔ကိုေက်ာခင္း
နင္းပစ္လိုက္ပါကြယ္

ရင္ဘတ္ေဟာက္ပက္
အနာမဲ႔ဒဏ္ရာတစ္ခ်က္နဲ႔
အသက္႐ွဴျခင္းကို ငါမုန္းတယ္။

(၇)

မေပ်ာ္ေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔ လူတစ္ေယာက္မွာ
ေပ်ာ္စရာ ဘာမ်ားက်န္ပါေသးသလဲကြယ္

မီးဇာကုန္ဆီခမ္းနဲ႔
စံုလံုးကန္းေနတဲ႔ညေရ
မူးမူးနဲ႔အိပ္ေနတဲ႔ ငါ႔ကို
လေရာင္တစ္ဆင္စာေလာက္ ေရာင္းပါ
လေရာင္တစ္ဆင္စာေလာက္ ေရာင္းပါ
လ ေရာင္ တစ္ ဆင္ စာ ေလာက္ ေရာင္း ပါ
ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေမွာင္လြန္းလို႔ပါကြာ။

ညိမ္းညိဳ

ပံုေဆာင္ခဲမ်ား

ပုဂၢိဳလ္ခင္၍ တရားမမင္ခဲ႔ပါ
တရားကိုမင္၍ ပုဂၢိဳလ္ခင္ခဲ႔ပါသည္
တဖန္ တရားမမင္ေသာ္ၿငား ပုဂၢိဳလ္ခင္ခ်င္ခင္ပါမည္
ပုဂၢိဳလ္မခင္ေသာ္ျငား တရားကိုလဲ မင္ခ်င္မင္ပါမည္။

အႏုပညာသည္ ျပည္သူအတြက္
အႏုပညာသည္ အႏုပညာအတြက္
အႏုပညာသည္ ဘာအတြက္မွမဟုတ္
အႏုပညာသည္ အရာအားလံုးအတြက္
ထိုသေဘာတရားေလးမ်ဳိးႏွင့္
ထို႔ထက္ပိုေသာ က်န္သေဘာတရားမ်ားအားလံုးအတြက္
လြတ္လပ္မွ်တစြာ အသင့္အတင့္ႏွလံုးသြင္းတတ္လိုပါသည္။

ျမစ္က်ဥ္းတစ္ေနရာမွၾကည့္၍
ဧရာ၀တီကို ေရစီးသန္လွသည္၊ ၾကမ္းတမ္းလွသည္ဟု မဆိုခ်င္ပါ။
ဒိုက္သေရာတို႔ကိုၾကည့္၍
ဧရာ၀တီညစ္ပတ္ေနၿပီဟု မစြပ္စြဲလိုပါ။
က်ယ္ျပန္႔ေသာသဲေသာင္၊ တည္ၿငိမ္ေသာေရစီးႏွင့္
လတ္ဆတ္၀ဖီးေနေသာ ႏုန္းေျမႏုစိုက္ကြင္းစိုက္ကြက္မ်ားကို တ၀ႀကီးေငးေမာ၍
ဧရာ၀တီ၏ အသံုး၀င္မႈတန္ဖိုးႏွင့္ အိေႁႏၵႀကီးမားေသာ အလွတရားကို
တဆံုးတဖ်ား ႐ူးသြပ္ခ်င္ပါသည္။

ရပ္၍လည္း မေနခ်င္ပါ
ေျပး၍လည္းမေနခ်င္ပါ
အဆိုးဆံုးမွာ ၿပိဳင္ဆိုင္၍ မေနခ်င္ပါ
ဆရာေမာင္ေခ်ာႏြယ္ကို အားက်ပါသည္
မာယာေကာ႔စကီးကို အားက်ပါသည္
ကိုခင္၀မ္းကို အားက်ပါသည္
ဗန္ဂိုးကို အားက်ပါသည္
နယ္ပယ္က႑အသီးသီးမွာ
အားက်ေလးစားရေသာ ပုဂၢိဳလ္ေပါင္းမ်ားစြာ႐ွိပါသည္
သို႔ေသာ္
ညိမ္းညိဳသည္ ညိမ္းညိဳစစ္စစ္ျဖစ္ခဲ႔လွ်င္ပဲ ေက်နပ္ပါသည္။

ကိုယ္ႏွင့္မတူ ရန္သူဟုယူဆလွ်င္
ေနာက္ဆံုး ကမၻာႀကီးေပၚတြင္ ကိုယ္တေယာက္တည္း က်န္ခဲ႔လွ်င္ပင္
ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ကိုယ္႔ကိုယ္ ရန္သူျဖစ္ေနဦးမည္ထင္ပါသည္။

ျဖစ္ၿပီးတိုင္း ပ်က္ရမယ္ဆိုမွျဖင့္
ဒီကဗ်ာကို က်ေနာ္ေရးမေနေတာ႔ပါ
တည္တံ႔ေနဦးမည့္ ၾကားကာလကေလးလဲ
႐ွိမည္ဟု ထင္ပါသည္။
(တရားသေဘာကို စစ္ေၾကာရန္မရည္ရြယ္ပါ)

အျခားသူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာဆိုျခင္းခံရေအာင္
လူသည္ ကုန္ပစၥည္းမဟုတ္ဟု ထင္ပါသည္
ဟုတ္သည္ဟု ယူဆလွ်င္
လူတကိုယ္စာဆန္႔သည္႔ ခ်ိန္ခြင္အႀကီးႀကီးမ်ား ထုတ္လုပ္ေပးေစခ်င္ပါသည္။
(ႏိႈင္းယွဥ္သမႈျပဳၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို မလိုအပ္ဘဲ အပန္းမႀကီးေစခ်င္ပါ)

ဖန္တီးမႈက ေ႐ွ႕ကသြားသည္
ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမႈ၊ သံုးသပ္မႈ(သီ၀ရီ)က ေနာက္ကလိုက္သည္
ထိုသို႔ပင္ အစဥ္တစိုက္႐ွိခဲ႔ပါသည္
ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမႈ၊ သံုးသပ္မႈ(သီ၀ရီ)က ေ႐ွ႕ကသြားသည္
ဖန္တီးမႈက ေနာက္ကလိုက္သည္ ဟု
တစ္စံုတစ္ေယာက္က သို႔မဟုတ္ အခ်ိန္ကာလတခုခုက ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုလာခဲ႔ေသာ္
အသာတၾကည္ ေခါင္းညိမ္႔ႏိုင္ပါသည္
ညိမ္းညိဳသည္ မင္းတုပ္အားလံုးျဖဳတ္ထားေသာ ခပ္ညံ့ည့ံဦးေခါင္းတလံုးကို ပိုင္ဆိုင္သူျဖစ္ပါသည္။

ခ်ီးက်ဴးခံရျခင္းသည္ ေကာင္းပါသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ ႏွစ္လိုစြာ လက္ခံပါသည္
အဆဲခံရျခင္းသည္ မေကာင္းပါ၊ သို႔ေသာ္ ႏွစ္လိုစြာ လက္ခံပါသည္
တစ္ပါးသူရဲ႕ ပါးစပ္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ
ကိုယ္႔ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ပစ္ထည့္မထားေပးႏိုင္ပါ။

ပညာတတ္ျခင္းသည္ ေကာက္က်စ္ဖို႔မဟုတ္ပါ
အေတြးအျမင္က်ယ္ျပန္႔ျခင္းသည္ ဆင္ေျခလွလွေပးတတ္ဖို႔မဟုတ္ပါ
ကေလာင္သြားသည္ ဓားသြားထက္ ထက္ပါသည္
တစ္ဖက္လူကို ထိုးခုတ္မ်ဳိးျဖဳတ္ဖို႔ေတာ႔ ဟုတ္မယ္မထင္ပါ။

အေျပာေကာင္းဖို႔မလို၊ အေကာင္းေျပာဖို႔ လိုသည္
လူငယ္စိတ္ျဖင့္ တခ်ိန္က နားေယာင္ခဲ႔ဖူးသည္
အေကာင္းလဲေျပာ၊ အေျပာလဲေကာင္း
ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ပို၍ေကာင္းမည္ထင္ပါသည္

မုန္႔ေကၽြး၍ မႏွစ္သိမ္႔လိုပါ
ကိုယ္တိုင္လည္း ဘုမသိဘမသိႏွင့္ မုန္႔ေကၽြး၍ ႏွစ္သိမ္႔မခံလိုပါ
အေျခအေနကို ဂဃနဏ သိလိုပါသည္
ထိုသို႔ ႏွစ္သက္ေက်နပ္စြာ သိရလွ်င္
ေက်ာတစ္ရာရင္တစ္ရာခတ္၍ ၿမိဳင္ရပ္သို႔ႏွင္လိုကႏွင္
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ သြားပါမည္။

ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးစီးရတာ ေကာင္းလွပါသည္
ခရီးလမ္းပန္း ေခ်ာေမြ႔ျမန္ဆန္ခဲ႔ပါသည္
ထိုသို႔ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္
လွည္း၊ ေလွအေပါင္းကို ထုေထာင္းပုတ္ခတ္မျပဳလိုပါ။

မ႐ွိေသာစည္းမ်ား၊ မ႐ွိေသာေဘာင္မ်ားကို ပင္ပန္းတႀကီးခဲကတ္႐ွာေဖြ၍
၀င္းေတြၿခံေတြ ျပဳလုပ္ေနၾကပါသည္
ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇး႐ွင္း ဆိုေသာစကားလံုးႀကီးကို
တခါတခါ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာပစ္လိုက္ခ်င္ပါသည္။

သမၼတႀကီးေခါင္းကိုက္ျခင္းသည္
ဆိုက္ကားသမားကိုတင္ၾကည္ ေခါင္းကိုက္ျခင္းႏွင့္
ေရာဂါအမ်ဳိးအစား တူညီပါသည္
ကုထံုးမွာကား မတူညီပါ။

ဘယ္သူမ႐ွိလို႔မွ ဘာမွမျဖစ္ပါ
မေတာ္မဆျဖစ္ရပ္မ်ားသည္
မေတာ္မတရားျဖစ္မသြားဖို႔ အေရးႀကီးပါသည္။

သူတစ္ပါးလက္ေမာင္းေပၚ
ေခါင္းအုန္းေနရေသာ အခ်ိန္အခါမို႔ အားငယ္ဖို႔မလိုပါ
ကိုယ္႔လက္ေမာင္းေပၚ
သူတစ္ပါးေခါင္းအုန္းေနေသာ အေျခအေနမို႔လဲ မာန္တက္ဖို႔မလိုပါ
ေလာကပါလတရားသည္
စာ႐ြက္ေပၚမွာေရးထားေသာ မစားရ၀ခမန္းၾသ၀ါဒႀကီးမ်ားထက္
ပို၍ ခ်ဳိၿမိန္ပါသည္။

မ်က္မွန္စိမ္းတပ္ထားမွ မဟုတ္ပါ
အခ်ိဳ႕ေသာ ကာလာဘလိုင္းတို႔သည္
ညိဳမြဲေျခာက္ေသြ႔ေနေသာအေရာင္ကို အစိမ္းေရာင္ဟုျမင္တတ္ၾကၿပီး
စိမ္းစိုသစ္လြင္ေသာအေရာင္ကို ညိဳမြဲေျခာက္ေသြ႔ေနသည္ဟု ျမင္တတ္ေလ႔႐ွိပါသည္။

ျမန္မာျဖစ္ရေသာေၾကာင့္ (အခ်ိဳ႕ပုဂၢိဳလ္မ်ားခံစားေနရသလို) ထူးၿပီးမ႐ွက္မိပါ
ထူးၿပီးလဲ ဂုဏ္မယူမိပါ
လူမ်ဳိးအားလံုး၊ လူသားမ်ိဳးႏြယ္စုအားလံုး
တူညီေသာအရည္အေသြး၊
တူညီေသာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိသည္ဟု စြဲမွတ္ယံုၾကည္ပါသည္
ေက်ာက္ျဖစ္႐ုပ္ႂကြင္းေတြ၊ အမွတ္အသားေတြ
ဘယ္တိုင္းျပည္က ပိုေ႐ွးက်ၿပီး ေတြ႔ရသည္ျဖစ္ေစ၊ မေတြ႔ရသည္ျဖစ္ေစ
ဘယ္ေနရာက လူအျဖစ္ကို စတင္ေတြ႔႐ွိသည္ပဲျဖစ္ေစ
လူမ်ဳိးတစ္မ်ိဳးျဖစ္ရျခင္းအေပၚ ႐ွက္ျခင္းမ႐ွက္ျခင္း သက္ေရာက္မည္မထင္ပါ
ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးလံုးယဥ္ေက်းေနေစ
ညိမ္းညိဳမိုက္႐ိုင္းလွ်င္ ညိမ္းညိဳမိုက္႐ိုင္းသည္သာ ျဖစ္ပါမည္
ျမန္မာလူမ်ိဳးဟုဆိုလိုက္႐ံုႏွင့္
ညိမ္းညိဳ၏မိုက္႐ိုင္းမႈသည္ ေရာေယာင္၍ ယဥ္ေက်းသြားမည္မဟုတ္ပါ
ဘ၀တစ္ခုအတြက္ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳး၏ အေရခြံကို
ႏွစ္၁၀၀ထက္ ပိုၿခံဳထားခ်င္၍ ရမည္မထင္ပါ။

ဂုိဏ္းဂဏမ်ားဖြဲ႔၍လည္း အႏုပညာကို မတူးဆြလိုပါ
အယူမွား႐ွာၿပီဆိုလွ်င္လည္း
ဒီတစ္သက္ အႏုပညာမရဘဲ ေနရပါေတာ႔မည္။

ေျပးလမ္းေၾကာင္းမ်ား ကိုယ္စီ႐ွိၿပီးျဖစ္ပါသည္
ေျခထိုးခံဖို႔ေတြးမိလွ်င္ပဲ ေတြးမိသည့္ဦးေခါင္းကို
ေျခာက္ေပါင္တူႏွင့္ ျပားေနေအာင္ထုပစ္လိုက္ဖို႔ ေကာင္းပါသည္။

အ႐ိုးထုတ္ပါ၊ အေရစုတ္ပါ၊ အသားႏႊာပါ
၀ိညာဥ္ကိုရၿပီဟု မဆိုပါႏွင့္။

ညိမ္းညိဳ

မယ္ဖ

ကဗ်ာဆရာဟာ ခ်စ္သူကို ျမတ္ႏိုးတြယ္တာသလို
မယ္ဖကို ျမတ္ႏိုးတြယ္တာတယ္
သူ႔ရင္အုံအတြင္းသားထဲမွာ
သံေတာင္ႀကီးနဲ႔ေက်ာက္ထီးပမာ ထီးထီးႀကံ႕ခိုင္ေနတဲ႔
ရာဇ၀င္စာမ်က္ႏွာတစ္ခ်ပ္ ႐ွိတယ္ဆိုပါစို႔
ဘယ္ေနရာက စဖတ္ဖတ္ မယ္ဖကို ေတြ႔ႏိုင္တယ္။

မယ္ဖဟာ
သူ႔ခႏၶာကိုယ္ေပၚကဒဏ္ရာေတြကို
သူကိုယ္တိုင္ေရတြက္ဖို႔ အခြင့္မသာတဲ႔အခါ
ကဗ်ာဆရာကို ေခ်ာဆင့္တယ္၊
မယ္ဖကို မယ္ဖဆန္ေစခ်င္လွတဲ႔ကဗ်ာဆရာဟာ
ဒဏ္ရာေတြကို မ်က္ရည္အစက္စက္နဲ႔ ေရတြက္ခဲ႔တယ္။

ေကြ႔ေသာေကာက္ေသာလမ္းတို႔ရဲ႕အဆံုးမွာ
ႏွလံုးသားေျဖာင့္တဲ႔မယ္ဖကိုေတြ႔ရမယ္။

ထူအမ္းနီေစြး
ေျမေစးေဖ်ာ္ရည္ပ်စ္ပ်စ္ေတြ
ရက္လြန္လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္လို
ညိဳညစ္ညစ္ ကနယ္မႈန္အနယ္အႏွစ္ေတြ
ေပ်ာ္၀င္ျပည့္သိပ္ ဘ၀တူလူသားေတြ
မယ္ဖကိုတန္ဆာဆင္ၾက
ၿမိဳ႕ရဲ႕နံ႐ိုးထဲ
အႀကိဳအၾကားမက်န္
ပတၱေရာင္လွည့္ ရစ္ေခြစီးဆင္းေနၾက။

အနိမ္႔အျမင့္ ခ်ဳိင့္၀ွမ္းလွ်ဳိေျမာင္အသြယ္သြယ္
ေျခခ်င္းေခါင္းခ်င္းဆက္ ယွက္ႏြယ္အိမ္စဥ္အိမ္တန္းမ်ား
မယ္ဖဟာ အသက္ေငြ႔ေငြ႔ေလး ႐ွိေနေသးတယ္။

ၿခံေတြထဲမွာ ေတာင္ကုန္းေတြေပၚမွာ
သစ္ေတာ္ပင္ သစ္ေတာ္သီးေတြ
စိမ္းဖန္႔၀င္းပ ကိုင္းညႊတ္ႁပြတ္ခဲ
ဖြ႔ံဖြံ႔ကားကားနဲ႔ အလံုးထြားလွခ်ည့္
ၿမိဳ႕ေနလူထုကိုမ်ား ေလွာင္ေနေရာ႔သလား။

ေကာ္ဖီပင္ေတြေပါ႔
မာနႀကီးတခြဲသားနဲ႔
ထည္ထည္၀ါ၀ါေတာင္ကတုန္းႀကီးေတြေပၚကေန
ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ စီးမိုးၾကည့္ေနၾကေသး
မယ္ဖဟာ သနားစရာလား။

လက္ဖက္ပင္ပ်ိဳစိမ္းအုပ္အုပ္တို႔
သႀကၤန္ယိမ္းတိုက္ေနသလို ညီလွစီလွ
ေတာင္ေပၚေလညွင္းသြဲ႔သြဲ႔မယ္
မယ္ဖက ကြက္က်ားမိုး႐ြာတယ္။

တိုက္တာအိုးအိမ္ႀကီးေတြ ထည္၀ါလွခ်ည့္
ကားႀကီးကားငယ္ေတြ ဆန္းသစ္ေတာက္ေျပာင္လွခ်ည့္
ပြဲေနပြဲထိုင္အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ ဂုဏ္ရည္ႀကီးျမင့္ အသေရတင့္လွခ်ည့္
"ကၽြန္ေတာ႔ခႏၶာအိမ္ထဲမွာ ဒီလူေလးတစ္စုထဲ
ကြက္ၿပီးေနတာမဟုတ္ဘူးေလဗ်ာ" တဲ႔
လီေ႐ွာမီးေတာက္အရက္နဲ႔ ခပ္ေထြေထြျဖစ္လာပလားဆိုရင္
မယ္ဖဟာ လက္ဖက္ပင္ေလးကို ဒီလိုေျပာ႐ွာရဲ႕။

ဆန္မထြက္ ဆီမထြက္႐ွာတဲ႔မယ္ဖ
ေဂၚရခါးသီးနဲ႔မုန္ညွင္းကိုသာ ေပါေပါေလာေလာရႏိုင္တဲ႔ မယ္ဖရယ္ေလ
ဘုစုခ႐ုတံတားေလးေတြအမ်ားႀကီးထဲက တစ္စင္းတစ္ေလ ပ်က္ယြင္းသြားရင္ကိုပဲ
ကေမာက္ကမကုန္ေစ်းႏႈန္းနဲ႔ တအုန္းအုန္း႐ိုက္ပုတ္ခံရတတ္ေသးတာ။

ေ႐ွးအဘိုးအဘြားတို႔က ေျပာၾကတယ္
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔ ဆင္းရဲက်ပ္တည္းလာၿပီဆိုရင္
ၾကည့္႐ႈေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးတတ္လို႔
ျပင္ေပးဆင္ေပးတတ္လို႔
ၾကမၼာေကာင္း လာဘ္ေကာင္းေတြကို ေဆာင္ၾကည္းေပးတတ္လို႔
"မယ္ဖ" လို႔တြင္သတဲ႔၊
အဲဒီလို ရာဇ၀င္အခင္းအက်င္းနဲ႔ မယ္ဖဟာ
သူ႔လည္ၿမိဳမွာ တစ္စံုတစ္ရာ ဖိညွစ္ခံထားရေပါ႔
အသံမထြက္ႏိုင္႐ွာေတာ႔ဘူး
ကိုယ္က်ပ္အကၤ်ီေသးေသးေလးနဲ႔
သူကိုယ္တိုင္မွာ က်ပ္ထုပ္လို႔ေနေပါ႔
လူ႐ိုးလူေကာင္းႀကီး မယ္ဖ
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔ရဲ႕ ဟီး႐ိုးႀကီး မယ္ဖ
ခြန္အား႐ွိသမွ် ရုန္းခဲ႔လႈပ္ခဲ႔တယ္(သူဟာ သူ႔ရာဇ၀င္ကို တန္ဖိုးထားတယ္)
၁၉၉၄ အလြန္ႏွစ္မ်ားမွာ အငိုက္မိသြားရ႐ွာသူ မယ္ဖဟာ
၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္အလြန္ ကာလမ်ားမွာေတာ႔
႐ုန္းေလနစ္ေလ၊ လႈပ္ေလျမဳပ္ေလနဲ႔
သူဟာ တုပ္ခ်ည္စည္းေႏွာင္ျခင္းခံလိုက္ရေတာ႔တယ္။

၁၉၉၅ အလြန္ႏွစ္မ်ားမွာ
မယ္ဖဟာ အခ်ဳိးအေကြ႔ေတြ မ်ားလြန္းခဲ႔တယ္
သက္႐ွိေတြကိုပါ ခါးပိုက္ထဲထည့္ထားလို႔ရတယ္ဆိုတာ သိလိုက္ရေတာ႔
မယ္ဖဟာ အံ႔ၾသလွေပါ႔
သက္႐ွိအႀကီးႀကီးေတြ၊ သက္႐ွိေပါက္စနေလးေတြကလဲ
ခါးပိုက္ေထာင္ေတြထဲမွာ ၿပံဳးလို႔ေပ်ာ္လို႔
ဆိုေတာ႔....
မယ္ဖဟာ ထပ္ဆင့္အံ႔ၾသရၿပီေပါ႔။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရး...ၿငိမ္းခ်မ္းေရး
ဒီလိုပဲ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္ခဲ႔ၾက
လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၾက
သစ္သစ္လြင္လြင္ဆိုင္းဘုဒ္ကေလးေတြေထာင္ၾက
မယ္ဖနဲ႔ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္လွတဲ႔
ကိရိယာတန္ဆာပလာေတြ ယူေဆာင္လာၾက
(လူေတြက အဲဒီကိရိယာတန္ဆာပလာေတြကို ျမင္႐ံုနဲ႔ေၾကာက္တယ္)
စာနာစိတ္ပလပ္ေခါင္းအျဖဳတ္ခံထားရတဲ႔ လူလိုအေကာင္ႀကီးေတြ
အမည္းေတြကို အျဖဴလုပ္ဖို႔
မယ္ဖရဲ႕ရင္ေခါင္းထဲ ဒရၾကမ္းၿဖိဳဖ်က္တြန္း၀င္လာၾက
အူ၊ အသဲ၊ အဆုတ္ ကလီစာအမႈန္အမႊားေလးေတြမက်န္
ပု၀ါမကူ ေရမ႐ွဴစတမ္း စုပ္ယူ၀ါးၿမိဳၾက
ဗီဇာသက္တမ္းေတြ အလီလီတိုးၾက
သေဘာတူညီမႈေတြ အထပ္ထပ္ယူၾက
အခု မယ္ဖဟာ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအသံၾကားရင္ကိုပဲ
ေျခေတြလက္ေတြတုန္လို႔...။

ေနၾကာပန္းပန္ခ်ီကားထက္ လွပတဲ႔တင့္တယ္မႈမ်ိဳး
ေနၾကာပန္း႐ုပ္႐ွင္ဇာတ္ကားထက္ သာလြန္တဲ႔စြဲမက္ဖြယ္ရာမ်ိဳး
ေတာင္ေနၾကာေတြ ၀ါေရႊထိန္ေတာက္လို႔
ေတာေတြအဆင့္ဆင့္ ေတာင္ေတြအထပ္ထပ္
နႏြင္းရည္ေတြ လိမ္းက်ံပက္ျဖန္းထားသလို
ဟည္းဟည္းထေရႊေတာင္ႀကီးေတြၾကားမွာ
မယ္ဖဟာ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြၿပံဳးလို႔
မယ္ေတာ္ႀကီးေတာင္၊ ဆင္ျဖဴေတာင္
ေတာင္ေတာ္အထြတ္အျမတ္တို႔မွာ
တရားဓမၼသံတို႔ ၿငိမ္းေအးၾကည္သာစြာ ပ်ံ႕လြင့္လို႔
ဆည္းလည္းသံေလးေတြ ေတးဆိုလို႔
ေက်းငွက္ကေလးေတြ ပ်ံ၀ဲလႈပ္႐ွားလို႔
လက္ဖက္ရနံ႔ေလးေတြ သင္းပ်ံ႔လို႔
႐ွမ္းဇီးသီးအ၀ါကေလးေတြ ေပ်ာင္းအိညႊတ္တြဲလို႔
ဗမာ၊ ႐ွမ္း၊ လီဆူး၊ ပေလာင္၊ တ႐ုတ္၊ ေဂၚရခါးနဲ႔ ငါတို႔ရဲ႕မိတ္ေဆြမ်ားဟာ
သာေရးနာေရး အစုစုအမႈမႈ၊ ေဒသ႐ိုးရာပြဲေတာ္အသီးသီးမွာ
ခ်စ္ခင္စည္းလံုးစြာ ညီညႊတ္စုေ၀းလို႔
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြက ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ျပဳလို႔
မယ္ဖဟာ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာမီး႐ွဴးတန္ေဆာင္ကို အျမင့္မားဆံုးထြန္းညိွလို႔
မယ္ဖဟာ စား၀တ္ေနေရး အမႈႀကီးသံုးပါးကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ထမ္းပိုးလို႔
မယ္ဖဟာ ႏွင္းျမဴေဖြးေဖြးၾကားမွာ ေႏြးေထြးလံုၿခံဳလို႔
မယ္ဖဟာ ဇာပု၀ါပါးပါးေလး ၿခံဳလို႔
ကမၻာႀကီးနဲ႔လဲ အဆက္အဆံမပ်က္ခဲ႔ဘူး
အမ်ဳိးေကာင္းပီသမို႔ အိေႁႏၵလဲမကလက္ခဲ႔ဘူး
ယိုးဒယား၊ လန္ဒန္၊ အေမရိကား ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြနဲ႔
႐ိုး႐ိုးေျဖာင့္ေျဖာင့္ ကူးလူးဆက္သြယ္လို႔
မယ္ဖဟာ တကယ္ကိုႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႔စြာ လွပခဲ႔ပါတယ္ေလ။

အခုေတာ႔
ည ၈နာရီေက်ာ္႐ံုေလးနဲ႔
မယ္ဖဟာ အိပ္ေမာက်သြား႐ွာၿပီ
မယ္ဖကလမ္းေတြဟာ
မယ္ဖကလူေတြအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္မေကာင္းေတာ႔
မယ္ဖကပြဲလမ္းသဘင္ေတြဟာ
မယ္ဖကလူေတြအတြက္ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းမ႐ွိေတာ႔
မယ္ဖကထြက္႐ွိသမွ်ေတြဟာ
မယ္ဖကလူေတြအတြက္ မဟုတ္ေတာ႔
ယုတ္စြအဆံုး
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က သီခ်င္းသံေတာင္
မယ္ဖကလူငယ္ေတြအတြက္ ပီပီသသမ႐ွိေတာ႔
ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် လူငယ္ေတြဟာ
ေက်ာက္ဖ်ာႀကီးကို ေက်ာ္ခြခုန္ထြက္ၿပီး
မယ္ဖနဲ႔ေ၀းရာဆီကို ေျပးေနၾကၿပီ။

သႏၱာ၊ ျမ၊ ဥႆဖယား၊ ေဂၚမိတ္၊ ေၾကာင္
ေသြးရဲ႕အဆင္းလိုလွပ
နီေစြးပတၱျမားနဲ႔ မိုးျပာေရာင္နီလာညီေနာင္တို႔လဲ႐ွိ
တြင္းထြက္ေက်ာက္မ်က္ရတနာေတြ အမ်ဳိးစံုလင္လွခ်ည့္
ရတနာေတြဖင္ခုထိုင္ထားတဲ႔မယ္ဖဟာ
အထည္ႀကီးပ်က္တစ္ေယာက္လို
ေရႊထီးေဆာင္းဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ္႔ခံထားရၿပီ။

ေခြးေတြၾကက္ေတြလို ေျမႀကီးကို နာနာယက္ၾက
ႂကြက္ေတြလို ဂလိုင္ေတြတူးဆြၾက၊ လိုဏ္ေခါင္းေတြေဖာက္ၾက
စစ္ပြဲႀကီးတစ္ပြဲဆင္ႏႊဲေနသလို
ဒိုင္းနမိုက္ေတြ၊ ယမ္းအားျပင္းျပင္းေတြနဲ႔ ေဖာက္ခြဲလိုက္ၾက
ေတာင္တန္းေတြကို အပိုင္းပိုင္းခုတ္ထစ္လိုက္ၾက
မယ္ဖေရ....
စမ္းေခ်ာင္းကေလးေရ.......
စိမ္းညိဳ႕ေတာအုပ္တို႔ေရ.........
ဒဏ္ရာေတြႏိုင္းခ်င္းနဲ႔ အားတင္းလို႔ဆိုၾက
ငါတို႔ အႏိုင္က်င့္ခံရတယ္
ဒါ..မတရားမႈသက္သက္ႀကီးပါကြယ္။

သရဲသဘက္ ေျမေကာ္စက္ႀကီးေတြ
တေစၧလက္တံအ႐ွည္ႀကီးေတြ
ယမ္းေပါက္ေဖာ္ လြန္ပူေသနတ္ႀကီးေတြ
ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္နဲ႔ မယ္ဖရဲ႕ရင္သားေတြကို
၂၄နာရီ ထိုးဆြေမႊေႏွာက္ေနတဲ႔
အစားၾကဴးသူ စက္ယႏၱရားႀကီးေတြ
ကၽြန္ေတြလိုေမာင္းႏွင္တတ္တဲ႔ ခရာတြတ္သံေတြ
ရမ္းရမ္းကားကားေမာင္းတတ္တဲ႔ ဘီးခြံထူထူနဲ႔ ကားအျမင့္ႀကီးေတြ
ႏူးညံ့မႈကို႐ွာေဖြၾကည့္ဖို႔
ေက်ာက္မ်က္ရတနာထက္ေတာင္ ႐ွားပါးခက္ခဲေနတဲ႔ လူေသမ်က္ႏွာႀကီးေတြ
တရားစီရင္ခြင့္ကို လိုအပ္သလိုပိုင္ဆိုင္ေနတဲ႔ ဧရာမပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြ
ကိုယ္႔ႀကီးထြားမႈကလြဲရင္ အျခားဘာကိုမွ ျမင္ႏိုင္စြမ္းမ႐ွိတဲ႔
ျပဴးက်ယ္ေသာမ်က္ေပါက္က်ဥ္းက်ဥ္းေတြ.....။

အဲဒီေထာင္ေခ်ာက္ေတြထဲမွာ
အိမ္ေတြကၽြံက် ေျမေတြကၽြံက်
ကတၱရာလမ္းမႀကီးေတြ ကၽြံက်
စည္ကားအပ္ေသာေနရာေတြကၽြံက်
ေစ်းေတြကၽြံက်၊ လူေနရပ္ကြက္ေတြကၽြံက်
ဘုရား၊ ေက်ာင္း၊ ကန္ အကာအရံတံတိုင္းေတြ ကၽြံက်
အဆိုးရြားဆံုးကေတာ႔
လူေနမႈဘ၀အာမခံခ်က္ေတြ ကၽြံက်ခဲ႔ရတာပဲ မယ္ဖေရ။

"ေစတနာဆိုမွပဲ
ျဖဴၿပီေပါ႔ဗ်ာ၊ မည္းပါဦးမလား" လို႔ဆိုၾက
ေစတနာတစ္ဆကို အခြင့္အေရးဆယ္ဆနဲ႔ေရာ
ေငြေၾကးနဲ႔နာနာေဖ်ာ္
အေက်ာ္အေမာ္လူေတာ္ႀကီးေတြ က်က္စားတဲ႔ေနရာ
မယ္ဖမွာ ဖ်ာတစ္ခ်ပ္စာအတြက္
ဘြာခတ္ႏိုင္သူေတြ ေနရာရမယ္။

လင္သားကစြန္႔ပစ္ျခင္းခံထားရတဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္လို
၀မ္ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔မယ္ဖဟာ
ဆရာႀကီးဆိုသူေတြရဲ႕ သူေကာင္းျပဳေပးျခင္းအမႈကို
အတင္းေရာ ဇြတ္ေရာ အဓမၼေရာ ခံစားႀကံဳေတြ႔ေနရေပါ႔။

မယ္ဖမွာ ဦးခ်ရမဲ႔လူေတြကမ်ားတယ္
ဒါႀကီးေတြကိုပဲ
ဖူးမ၀ျဖစ္ေနတဲ႔ ပုပုရြရြေ၀ေနယ်ေတြကလဲ ဒုနဲ႔ေဒး
ေဟးးးမယ္ဖ
လူရည္လည္ႀကီးေတြက မင္းကိုေန႔ျပန္တိုးနဲ႔ ေခ်းစားေနၾကၿပီကြ
စိတ္မ႐ွည္ၾကေတာ႔ဘူးတဲ႔ မေစာင့္ႏိုင္ၾကေတာ႔ဘူးတဲ႔
အၿမီးက်က္ဖို႔လဲ မလိုေတာ႔ဘူး၊ ေခါင္းက်က္ဖို႔လဲ မလိုေတာ႔ဘူးတဲ႔
သူတို႔ မင္းကိုအစိမ္းလိုက္ ၀ါးစားေနၾကၿပီ မယ္ဖ။

ခံစားေနရတာကို ခံစားေနရတယ္ေျပာလို႔
ႀကံဳေတြ႔ေနရတာကို ႀကံဳေတြ႔ေနရတယ္ေျပာလို႔
ယဥ္ေက်းမႈမ႐ွိဘူးဆိုရင္
ငါ လူ႐ိုင္းပဲလုပ္ေတာ႔မယ္ မယ္ဖ။

မယ္ဖေရ
မင္းဒဏ္ရာေတြကို ငါေဆးထည့္မယ္
မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္လိုက္ေတာ႔
ဒ႑ာရီထဲကဖီးနစ္ငွက္လို ျပာပံုထဲကေနတိုးထြက္ပ်ံသန္းၾကစို႔
ဒီတြင္းနက္ႀကီးထဲကေန ငါတို႔ အတူတူခုန္တက္ၾကစို႔။

ညိမ္းညိဳ
(၇-၁၁၊ ၉၊ ၂၀၀၈)

အိမ္ေျပးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ

စိတ္ကူးထဲက ကမၻာေလာကႀကီး
အေမ႔အိမ္ထက္ ရာသီဥတုသာယာမယ္ထင္လို႔
ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာလိုက္တာ
ဆယ္မိုးဆယ္ေႏြ..
တစ္ေန႔မွ ေနမသာခဲ႔ပါဘူးအေမရယ္

ၿမိဳ႕ကေလးက က်ဥ္းတယ္
အေမ႔အိမ္က စုတ္တယ္
ညီမေလးက ႏုငယ္ႏြမ္းနယ္
ေဟာဒီေကာင္ အေမ႔သားကေတာ႔
စာေတြေပေတြ အထပ္ထပ္ဖတ္ၿပီး
ဘ၀အေပၚ အခ်ိန္႐ွိသေ႐ြ႕ ႐ူးႏွမ္းေနမိတာေပါ႔

ကၽြန္ေတာ္က
အေမ႔ရင္ေငြ႔မွာပဲ ႐ိုး႐ိုးေအးေအးကေလး
ခိုလံႈခ်င္တာအေမရဲ႕
အေမမ႐ွိတဲ႔ အရပ္ေဒသေတြမွာ
ဘယ္ေတာ႔မွ လ ထြက္ေလ႔မ႐ွိဘူးဆိုတာ
အခု..ကၽြန္ေတာ္သိတတ္ခဲ႔ပါၿပီ

အသိပညာ အတတ္ပညာ
ဘ၀အာမခံခ်က္ အဆင့္အတန္း
စား၀တ္ေနမႈဆိုတဲ႔ အေရးႀကီး ၃ ပါး
အဲဒီေမာင္းႏွင္အားေတြနဲ႔အတူ
ပိုေကာင္းလာေအာင္ ငါဖန္တီးႏိုင္ေသးတယ္ဆိုတဲ႔
ႏွင္တံတစ္ေခ်ာင္းက
ကၽြန္ေတာ္႔ကို
ေလာကစားက်က္ႀကီးထဲ လႊတ္ေက်ာင္းထားတာ
ၾကာလွေပါ႔ အေမရယ္

အေမက
ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆိုရင္လည္း
ဟုတ္ပါတယ္အေမ
အေမနဲ႔ ျငင္းခံုခဲ႔ရတဲ႔ ညေနခင္းေတြမွာ
ေတးသီခ်င္းေတြ အဆုပ္လိုက္ပြင့္ပါပေကာလို႔
အခု..ကၽြန္ေတာ္ခံစားတတ္ခဲ႔ပါၿပီ

အေမက တအားစိတ္႐ွည္တယ္
ဘယ္ေလာက္ပဲ အၾကာႀကီး ျငင္းခံုေနရပါေစ
ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ
တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ ေဒါသမထြက္ခဲ႔ဘူးေနာ္
အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ အခ်က္အလက္နဲ႔ျပန္႐ွင္းျပလို႔
အေမ႐ံႈးသြားၿပီဆိုရင္..
လမ္းထိပ္က သမိစ္ဆိုင္မွာ
ကၽြန္ေတာ္႔ကို မုန္႔ဟင္းခါးေတြ တ၀ႀကီး၀ယ္ေကၽြးျပန္ေရာ
ႏိုင္တဲ႔သူအေပၚ ရန္မမူရဘူး
ဂုဏ္ျပဳရမယ္လို႔မ်ား အသံတိတ္သင္ၾကားေပးခဲ႔တာလားအေမရယ္
ဒီသင္ခန္းစာကိုေတာ႔
ထြန္ေရးနက္တဲ႔အထိ
ကၽြန္ေတာ္ေၾကညက္ျပႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္ အေမ
ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ႀကီးမွရယ္လို႔မဟုတ္ပါဘူး
ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ႔ရာ ဘ၀လမ္းတစ္ေလွ်ာက္
ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ငယ္သူတစ္ခ်ိဳ႕အေပၚမွာေတာင္
မုန္႔ဟင္းခါးေတြ ၀ယ္ေကၽြးခဲ႔ဖူးပါတယ္
ကၽြန္ေတာ္႐ႈံးခဲ႔ရင္ေတာ႔ ..အေမက
ကၽြန္ေတာ္႔နား႐ြက္ေလးကို သာသာဖြဖြလိမ္ဆြဲလို႔
"ကဲ..ေမာင္ေအာင္ မင္းအေမ႔ကို ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေပြ႔ခ်ီထားႏိုင္သလဲ"
လို႔ ေျပာတတ္တယ္ေနာ္
အခု..ကၽြန္ေတာ္႐ံႈးသြားတဲ႔အခါတိုင္း
နား႐ြက္ကို တံေတြးအဆြတ္ခံေနရတယ္ အေမ

ကၽြန္ေတာ္ကိုက သေႏၶမေကာင္းခဲ႔တာလား အေမရယ္
ဆယ္တန္းေတာင္မေအာင္ေသးတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က
အိမ္ကေန သံုးႀကိမ္ထြက္ေျပး
သူ႔အေမကို ပူေဆြးေအာင္လုပ္ခဲ႔ဖူးတယ္ဆိုရင္
ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ္႔အသက္ ႏွစ္ဆယ္႔သံုး
အမွားေတြကို ဘယ္လိုပဲ သင္ပုန္းေခ်ခဲ႔ေခ်ခဲ႔
ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ သားလိမၼာဆိုတဲ႔ အသံုးအႏႈန္းေအာက္မွာ
ကၽြန္ေတာ႔္အၿပံဳးတစ္ပြင့္ဟာ
နာက်င္သိမ္ငယ္မႈေတြနဲ႔ အဆိပ္သင့္ေနရတုန္းပါအေမ

ေတာင္တန္းေတြ သစ္ပင္ေတြနဲ႔
စိမ္းညိႇဳ႕အုပ္မိုးေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ၿခံေထာင့္တစ္ေနရာ
အိမ္ေျပးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမဟာ အေ၀းကသားအတြက္
တိတ္တိတ္ကေလးမ်က္ရည္က်ေနရတယ္ဆိုတာ
ညီမေလးရဲ႕စာထဲမွာ ပါလာတယ္အေမရဲ႕
ညီမေလးအနားေရာက္လာမွန္းသိေတာ႔
လက္ဖက္ပင္ေတြက ပိုးက်ေနျပန္ၿပီကြယ္ လို႔ဆိုသတဲ႔
အေမရယ္ ..
အေမ႔လက္ဖက္ပင္ေတြက ပိုးက်မေနပါဘူးေလ
အေမ႔ရင္ထဲမွာသာ
ေဟာဒီသားအတြက္ ေလာင္မီးက်ေနရတယ္မဟုတ္လားအေမ

ကၽြန္ေတာ္က
ေတာင္တန္းႀကီးေတြရဲ႕ ဟိုး..တစ္ဖက္မွာ
ကမၻာသစ္႐ွိတယ္လို႔ ထင္တယ္
အေမက ကမၻာသစ္ထဲမွာ
သားအတြက္နာက်င္မႈအသစ္ေတြ႐ွိတယ္လို႔ ျမင္တယ္
ကၽြန္ေတာ္ကထင္လို႔ မိုက္ခဲ႔တယ္
အေမကျမင္လို႔ ႐ိႈက္ရတယ္
အေမ႔႐ိႈက္သံေတြကို အားတင္းသံေတြနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္စြန္႔ထြက္ခြဲခြာခဲ႔တယ္
အခု..ကၽြန္ေတာ္႔အားတင္းသံေတြကို
အေမ႔႐ိႈက္သံေတြက ၀ါးၿမဳိေနၾကၿပီအေမ

ကၽြန္ေတာ္ေ႐ြ႕လ်ားခဲ႔ရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္
အက်ဳိးအေပါက္ေတြက အမ်ားႀကီးပဲအေမရဲ႕
ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္႔ယာမွာလိုေတာ႔
စိတ္ေရာကိုယ္ပါ မ၀ံ႔ရဲတာအမွန္ပါအေမ
တံတားတစ္စင္းရဲ႕ အခင္းအက်င္းမွာ
ပဥၥလက္ပန္းကႏုတ္ေတြက မ်ားလြန္းလွေတာ႔
ေျခလွမ္းတိုင္းကို သတိထားၿပီးနင္းေနရတယ္အေမ

အေမနဲ႔ေ၀းေနရတဲ႔ေန႔ေတြဟာ
ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ေဆာင္းညေတြလိုပါပဲ
အလင္းေရာင္ကြယ္ေပ်ာက္သြားၿပီဆိုတာနဲ႔
ေႏြးေထြးမႈေတြ ဆိတ္သုန္းရတယ္
ဒီလို ေန႔ညအသေခၤ်ေတြမွာ
ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ကို နယ္ဖတ္ျပဳျပင္ရင္း
အေမ႔ကိုလြမ္းတဲ႔စိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္က်ရပါတယ္အေမ
အသည္းမာတယ္ စိတ္မာတယ္လို႔
ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ထင္ထားတဲ႔အိမ္ေျပးေလးတစ္ေယာက္
မ်က္ရည္က်ေနၿပီလို႔ အေမ႔ကို၀န္ခံလိုက္တာဟာ
အေမ႔အိမ္ကိုျပန္လာေတာ႔မဲ႔ သေကၤတစ္ခုေပါ႔အေမရယ္

မနက္ျဖန္ သို႔မဟုတ္ ဘယ္ေသာအခါေတာ႔
ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကို ျပန္လာျဖစ္မွာပါအေမ
လက္ဖက္ပင္ေတြ ပိုးထိုးေနတယ္ဆိုၿပီး
အေမ တိတ္တိတ္ေလးမငိုရေတာ႔ပါဘူး
ျငင္းခံုရယ္ေမာ တေသာေသာနဲ႔
ေျမနီလမ္းကေလးရဲ႕ ေဆးေရာင္စံုပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္မွာ
အေမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးပါ၀င္ခြင့္ရဦးမွာပါ
ေလာကဓံရဲ႕ ထုေထာင္း႐ိုက္ပုတ္မႈေတြနဲ႔
သန္မာလာၿပီျဖစ္တဲ႔ ေဟာဒီလက္ႏွစ္ဖက္ဟာ
အေမ႔ကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေပြ႔ခ်ီထားႏိုင္တယ္ဆိုတာ
အံ႔ၾသတႀကီး သိေစခ်င္လွပါၿပီအေမ။

ညိမ္းညိဳ

သက္ႏုရင္ေငြ႔ သက္ရင့္အလြမ္း

ဒီဘေလာ႔ေလးစလုပ္တဲ႔ ၁၁၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၀၇ မွာပဲ ဒီကဗ်ာေလးကို တင္ျဖစ္ပါတယ္။ ပန္းငါးပြင့္ရဲ႕ ေကာက္ေၾကာင္း မွာလည္း ႏွစ္သက္မိတဲ႔ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အေနနဲ႔ ထည့္သြင္းေရးစပ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။

သက္ႏုရင္ေငြ႔ သက္ရင့္အလြမ္း

႐ုိးျပတ္လယ္ကြင္း
ယာေတာ ခေရာင္းေတာ
ဘ၀အေမာေတြ ၾကားကေန
မမွီမကမ္း မျမင္စမ္းတမ္း
လွမ္းလွမ္းၿပီး လြမ္းေနရတယ္
ဆယ္မိုးဆယ္ေႏြ ေက်ာ္ခဲ႔ေပါ႔ ။

ငါတို႔ႏွလံုးသားေတြ ႏူးည့ံျဖဴစင္ခဲ႔
လက္သည္းေတြ မ၀ွက္တတ္ၾကေသးခ်ိန္
တစ္ဦးရဲ႕ ေမတၱာဓာတ္နဲ႔ တစ္ဦးကိုေႏြးေထြးေစခဲ႔ၾက
တစ္ေယာက္လက္ကို တစ္ေယာက္ကၿမဲၿမဲဆုပ္
အေပးအယူ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သီအိုရီေတြ နားမလည္ၾကေသးခ်ိန္
အၾကင္နာေတြ ခ်ိဳၿမိန္ခဲ႔ၾကတယ္ ။

ကေလးဘ၀ လူေကာင္ေလးေတြေတေလ
ဒါေပမဲ႔ ငါတို႔စိတ္ေတြ မေတေလခဲ႔ၾကဘူး
မေပပြ မစြန္းထင္း
အဲသည္တုန္းက အျဖဴထည္ေတြ
ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါတို႔ ဘာနဲ႔ျပန္၀ယ္ၾကမလဲ
အိပ္မက္ေတြ ေသေသာက္မက်ဴးဘဲ မူးခဲ႔ၾက
အာသီဆႏၵေတြ အသီးသီး႐ြက္လႊင့္ၾက
ရယူပိုင္ဆိုင္လိုမႈေတြ ဆူဆူၿဖိဳးျဖိဳး ဖြံ႔ထြားႀကီးျပင္းလာၾက
ဘ၀ကို ပန္းလိုပြင့္ ပန္းလိုေမႊးေစဖို႔
ပန္းတစ္ပင္လို ငါတို႔ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ႔ၾက
ဘ၀က ငါတို႔အေပၚ အဆိပ္သီးေတြ မိုးလို႐ြာခ်
ခါးသီးနာက်င္ျပင္းျပ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြ အၿပိဳင္းအ႐ုိင္း
ေလာကဓံတိုက္ကြက္ ကံၾကမၼာ႐ိုက္ခ်က္
ငါတို႔ဘ၀အေပၚမွာ
အ႐ႈိးရာေတြဟာ ခုထိအတိုင္းသား
ဒီလိုနဲ႔..
ငါတို႔လည္း ေမွာက္မွားခဲ႔ၾက ေသာက္စားခဲ႔ၾက
မိုးခါးေရေတြ စည္နဲ႔ခ်ီ ႐ွိခဲ႔ၿပီ ။

ဘ၀ရဲ႕ ျပဇာတ္ အိပ္မက္ေတြ တစ္ခန္းရပ္ဖို႔
ငါတို႔ ဇက္ႀကိဳးေတြ သပ္ခ်ိန္
မွန္ပါတယ္ မိတ္ေဆြ..
ဒဏ္ရာေပ်ာက္ေပမဲ႔ အနာ႐ြတ္ေတြက်န္ခဲ႔တယ္
ဖြာရရာ မြစာႀကဲ
ငါတို႔စိတ္ေတြ ၿပိဳကြဲ
(တိတ္တိတ္ကေလး ကိုယ္စီ) ရင္ထဲမွာ ငိုပြဲဆင္ေနၾကၿပီ ။

လြမ္းတယ္ သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ..
သစ္ေတာ္သီးတစ္လံုးကို
တစ္ေယာက္တစ္ဖဲ႔ ၀ိုင္းအံုစားေသာက္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္
ငါတို႔ရဲ႕ အျဖဴေရာင္မွတ္တိုင္ေတြကို လြမ္းတယ္
တစ္ေယာက္ေက်ာင္းပ်က္တစ္ေယာက္လက္နဲ႔ မွတ္စုေတြကူးေပး
ငါတို႔ရဲ႕ အၾကင္နာေတြကို လြမ္းတယ္
တစ္ေယာက္ငိုေႂကြးရင္ အားလံုးမ်က္ရည္က်
တစ္ေယာက္ရယ္ေမာရင္ အားလံုးေပ်ာ္႐ႊင္ၾက
အျမင္ၾကည္လင္တဲ႔ ငါတို႔ရဲ႕ ငယ္ဘ၀ကို လြမ္းတယ္
တစ္ခုေပးမွတစ္ခုရတဲ႔ နိယာမ
ငါတို႔ေတာ္လွန္ခဲ႔ၾက
အ႐ိုးအက္မွ် ခိုက္ခိုက္တုန္ခ်မ္းေအး
ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ေဆာင္းရာသီေတြမွာ
အေႏြးထည္တစ္ထည္ဟာ
ငါတို႔အားလံုးကို ေႏြးေထြးေစခဲ႔တယ္
ေက်ာင္းလြယ္အိတ္တစ္လံုးထဲက မုန္႔ပဲသေရစာ
ငါတို႔အားလံုးရဲ႕ ၀မ္းမီးကို ၿငိမ္းေစခဲ႔တယ္
ငါတို႔လက္ေတြ ျဖန္႔ထားၾကတယ္
ဆုပ္မထားၾကဘူး
အားလံုးက ေပးေနၾကတယ္ ျပန္မယူၾကဘူး
ဒါေပမဲ႔ ငါတို႔အားလံုးရ႐ွိခဲ႔ၾက
ေႏြးေထြးတဲ႔ ေမတၱာတရား ေအးျမတဲ႔ အၾကင္နာတရား
ခိုင္မာတဲ႔ သံေယာဇဥ္တရား
ဟားတိုက္ရယ္ေမာေနမလား မိတ္ေဆြ..
ေသခ်ာတာတစ္ခုကေတာ႔
ဒါေတြဟာ..
႐ွင္သန္ေအာင္စိုက္ပ်ိဳးဖို႔ ခက္ခဲလွတဲ႔
ေလာကပါလ သီးပင္စားပင္ေတြပါ ။

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ..
စိတ္ကူးေတြမိုက္တဲ႔အတိုင္း ငါတို႔႐ြက္တိုက္ခဲ႔ၾက
ကမ္းမျမင္လမ္းမျမင္ တစ္ေယာက္တစ္ေနရာစီ ေ၀းကြာေနၾက
အခုဆိုရင္..
ရင္ကြဲနာက်သံစဥ္ေတြ ဖြဲ႕ သီေနၾကၿပီေလ
မစားရ၀ခမန္း အာသီဆႏၵေတြ ခ၀ါခ်
ငါတို႔ဘ၀ေတြ ျပန္ျဖဴစင္ခြင့္ ရခ်င္တယ္ ။

ဆယ္မိုးဆယ္ေႏြရဲ႕ ဟိုမွာဘက္
ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္ၿမဲၿမဲဆုပ္
ေလာကဓံရဲ႕ ႐ိုက္ပုတ္ခ်က္ေတြကို ခါထုတ္
၀ါသနာပါရာ အလုပ္,လုပ္ၾကရင္း
ဘ၀ကို ေမႊးျမျဖဴစင္စြာ ပြင့္လန္း႐ွင္သန္ခဲ႔ၾကတယ္ ။

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ..
အေျဖမ႐ွိတဲ႔ ပုစၧာတစ္ပုဒ္
ရေသ႔စိတ္ေျဖ သေဘာမ်ိဳးပဲျဖစ္ျဖစ္
အေျဖၫွိေနတဲ႔ငါ
႐ူးသြပ္ေနၿပီလို႔ ဆိုခ်င္ဆိုၾက
ငါတို႔ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ငါတို႔ရင္ဘတ္ထဲက အျဖဴေရာင္ေန႔ရက္ေတြကို
အျဖဴေရာင္သက္သက္ လြမ္းဆြတ္မိျခင္းရယ္ပါ ။

ညိမ္းညိဳ
- ျဖဴစင္အျပစ္ကင္းစြာ ျဖတ္သန္းခဲ႔ၾကေသာ ငယ္ေက်ာင္းသားဘ၀ သူငယ္ခ်င္းမ်ားပံုရိပ္ကို လြမ္းဆြတ္သတိရစြာျဖင့္...

ယပ္ေတာင္အေၾကာင္း သိေကာင္းစရာ

မေလွာင္ပါနဲ႔ ခ်စ္သူရယ္..
ရင္ထဲမွာ မီးေတာင္ေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္ေပါက္ထြက္ခဲ႔တာေတာင္
ေယာင္လို႔မွ မင္းနာမည္ကို မတမ္းတခဲ႔ပါဘူး ။

ဘ၀ဆိုတဲ႔ စခန္းထိပ္မွာ
ပန္းရိပ္ေ၀ဆာမွ
မင္းကိုလွမ္းဖိတ္ဖို႔
အလြမ္းပိတ္ကားတစ္ခ်ပ္ေပၚက
ေ၀ဒနာအမွားေတြနဲ႔
ေသ႐ြာသြားေနတဲ႔ေကာင္ပါ ။

" ယပ္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔
ယပ္ေတာင္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို
လူႏွစ္ေယာက္က ၿပိဳင္တူကမ္းခဲ႔ရင္
ယပ္ေတာင္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ေ႐ြးရမွာေပါ႔
အပူသက္သာေအာင္လို႔ " တဲ႔ေလ ။

ေျပာရက္ေျပာထြက္ခဲ႔တဲ႔ မင္းရဲ႕ စကားေတြ
ကိုယ္႔နားမွာေတာ႔ တမာလိုမခါး
သကာပ်ားလို ခ်ိဳတယ္အမွတ္နဲ႔
ယပ္ေတာင္ႏွစ္ေခ်ာင္းပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔
တရစပ္မနား ႀကိဳးစားခဲ႔ရတာေတြ
မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ႐ွိ
ဇာတ္လမ္းဇာတ္ဆရာ နတၳိနဲ႔မို႔
ျဖတ္လမ္းကို လွမ္းၾကည့္ဖို႔ လိုအပ္ပါသလား ခ်စ္သူ ..။

ကိုယ္႔ကိုယ္က်င့္တရား
ကိုယ္႔မာနနဲ႔ ကိုယ္႔သိကၡာေတြ
အဲဒီေလာက္ ခၽြတ္ၿခံဳမက်ေသးတာ ခက္တယ္ကြယ္
သိပ္ခက္တာပဲ..
အပ်က္ပ်က္နဲ႔ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္
ရက္ရက္စက္စက္ ကံၾကမၼာဓါးခ်က္ေတြနဲ႔
တရံမလပ္ လံုးပန္းကခုန္
ကိုယ္႔ရင္ဘတ္ကိုသာ ဗံုလုပ္ၿပီးတီးလိုက္ခ်င္ရဲ႕
မညည္းညဴတတ္ေတာ႔တာလည္းၾကာၿပီေလ..။

ခ်စ္သူထံပါး
အယူခံ၀င္တဲ႔စကား
ကိုယ္မေျပာလိုေတာ႔ပါဘူး
ေခါင္းေထာင္ထလာတဲ႔ အဲဒီအေတြး အဲဒီဆႏၵေတြ
ေယာက်္ားမာနနဲ႔ခ်ိဳးႏိွမ္
ကိုယ္႔စိတ္ကိုလည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထားတတ္ပါၿပီ ။

မင္းအတြက္ကမ္းတဲ႔ ယပ္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္း
ကိုယ္႔ဘ၀တစ္ခုလံုးရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြေပါင္းစပ္ၿပီး
ႀကီးျမတ္တဲ႔ အၾကင္နာတရားနဲ႔
သခင္ထံပါးဆက္သခဲ႔တယ္ဆိုတာ..။

မ်ားျပားေပါလွ်ံ ႂကြယ္၀လို႔
အျခယ္အသ အဆင္အယင္ေတြနဲ႔
အျပင္ပန္းဟန္ေဆာင္ျပၿပီး
အဆန္ေခ်ာင္ၾကတဲ႔ ဓနဂုဏ္သ႐ုပ္ရဲ႕
စက္ဆုပ္စရာ ယပ္ေတာင္အစုပ္ပလုတ္ေတြ မဟုတ္ဘူးကြဲ႕ ..။

ယပ္ေတာင္ႏွစ္ေခ်ာင္းမို႔
အပူသက္သာမတဲ႔လား ခ်စ္သူ
ႏွစ္ေခ်ာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္
သံုးေခ်ာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္
ေလးေခ်ာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္
တတ္ႏိုင္လို႔ ယပ္ေတာင္ပံုႀကီးနဲ႔ပဲ ဖို႔ဖို႔
စို႔ေနတဲ႔ ေခၽြးေတြတိတ္
ထိတ္ေနတဲ႔ ရင္ေတြလန္း
ႏြမ္းေနတဲ႔စိတ္ေတြ ေျပေစဖို႔ဆိုတာ
မေသခ်ာပါဘူး ခ်စ္သူ..။

ေရ႐ွည္မွာ ေလခ်ိဳေသြး
ေ႐ႊရင္ေအးေစဖို႔ဆိုတာ
အၾကင္နာလက္နဲ႔ အသာအယာခတ္
တဖ်တ္ဖ်တ္ေ၀႔၀ဲသြားမဲ႔ ေမတၱာေလေျပထဲမွာ
ျမတ္ႏုိးျခင္းသေကၤတေတြ ျပည့္၀ေနပါမွ
ထာ၀ရခ်စ္ျခင္းက
ခ်စ္သူတို႔ ရင္တြင္းကို
လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ႐ွိေစမွာေပါ႔..။

ဓနအေျခမခိုင္လို႔
ဘ၀မေသႏိုင္ပါဘူး ခ်စ္သူရယ္..
ထားလိုက္ပါေတာ႔
ေမတၱာကိုေဘးထုတ္ထားတဲ႔ လူကံုတန္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ
သစၥာေတးတစ္ပုဒ္နဲ႔ ကိုယ္အယူခံမ၀င္ေတာ႔ပါဘူး ။

တစ္ေန႔တစ္ျခား
တိုးပြားလာတဲ႔ ဘ၀အေမာေတြ
ေမတၱာနဲ႔ အသျပာၾကား
ဗ်ာမ်ားရင္း လြန္ဆြဲ
ရင္ကြဲေနတဲ႔ လူတစ္ေယာက္
တစ္ခုေသာ မိုးဥတုမွာ
အိပ္မက္ေတြလက္က်ိဳး ရာသီေန႔ဆိုးေတြနဲ႔
ပိုးစိုးပက္စက္ က်ဆံုးသြားခဲ႔ပါၿပီ ။

ရာသီႏြဲ႕ေႏွာင္း
အခ်ိန္ေတြ မေျပာင္းခင္
ေထာင္းေထာင္းမြေၾက ဘ၀ေတြေသခဲ႔ၿပီမို႔
ၾကည္ျဖဴသဒၶါတရားနဲ႔ အလွဴပမာမုဒိတာထားလိုက္ပါၿပီ
ခ်စ္သူေရ..
ယပ္ေတာင္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဘ၀ဆိုတဲ႔ ခရီးၾကမ္းမွာ
သြားလမ္းသာ၍ လာလမ္းေျဖာင့္ပါေစသား.. ။

ညိမ္းညိဳ

ေႏြ(၂၀)သို႔ ေအာက္ေမ႔ျခင္း

ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕ တစ္ခြင္
အထင္ကရ ႐ွိေနၾကေသာ
ေတာေတာင္တစ္ခြင္ ျမဴရိပ္ဆင္လွ်င္
ျမင္ျမင္သမွ် ႐ုပ္လံုးႂကြသည္
ႏိုးထအတိတ္ လြမ္းပံုရိပ္တို႔
ဆိတ္ၿငိမ္လွစြာ ငါ႔ရင္မွာလွ်င္
ညင္သာ႐ုိက္ခတ္ လာသည္တကား ။

ဪ္.. ၾကာခဲ႔ၿပီေလ
႐ြက္ေဟာင္းေႂကြဆဲ ေႏြထဲတိုး၀င္
ေမာလွ်င္ႏြမ္းလ် ႏႈတ္ဆြံ႕႕ အလည္း
မလွရာဇ၀င္ ထီမထင္ပဲ
ျပင္ဆင္ျပဌာန္း ေ႐ွ႕ ဆက္လွမ္းခဲ႔
ပန္းတို႔ပြင့္ေႂကြ ဓမၼတာေလ
ပြင့္လွ်င္ေ၀ေ၀ ေႂကြလွ်င္ရဲရဲ
လာလည္းမွွန္မွန္္ ျပန္လည္းမွန္ၿမဲ
မေၾကာက္ဇြဲႏွင့္..
ရင္ထဲေဆာက္တည္ ေ႐ွ႕ သို႔ခ်ီအံ့
ရပ္တန္႔ျခင္းငွာ စြမ္းသာမည္လား
အားျမႇင့္ႏိႈးေဆာ္ ေ႐ွ႕ သို႔ေမွ်ာ္မိ
ေႏြ၏အစ ငါ႔ဘ၀၀ယ္
ဘယ္သို႔ဆံုးမည္ မသိၿပီတည့္ ။

ဘ၀ခန္းဆီး လွစ္ၿပီးၾကည့္ေသာ္
ေပ်ာ္ျမစ္ခန္းေျခာက္ သုခေပ်ာက္ဆံုး
ႀကိမ္မီးအံုးေန ရင္ထဲေႏြက
မေသြလြန္ကဲ ပူေလာင္ၿမဲမို႔
ရဲရဲထိုးေဖာက္ ၫြန္႔ေညႇာက္တလူ
မိုးမကူဘဲ တူ႐ႈေ႐ြ႕ လွမ္း
ေအာင္ပန္းသို႔ခ်ီ ကမ္းလင့္သည္တြင္
ရီေမာေျပာင္ေလွာင္ ေသြးေဆာင္လွည့္စား
ေလာကဓံတရားသည္
ငါ႔အားႏိွပ္စက္ ဘ၀ဖ်က္လည္း
တက္မကိုကိုင္ ပိုင္ပိုင္ေလွာ္အံ့
မခိုင္ႏြမ္းယဲ႔ တက္မပ်က္ေသာ္
လက္ထိုးေလွာ္အံ့ ။

ေနေပ်ာ္ေသေပ်ာ္ ဘ၀ေပ်ာ္ေလ
ငါေသာ္လူသား ဒုကၡမ်ားလည္း
အသြားထက္ထက္ ဓါးတစ္လက္လို
တိုးထြက္ေနၿမဲ ႐ုန္းကန္ဆဲေလ
႐ုန္းကန္ေနတုန္း ျဗဳန္းခနဲလဲက်
ကြဲ႐ွပ်က္ေႂကြ ဒဏ္သင့္ေနျငား
အားျပည့္မာန္တင္း ဇြဲျပင္းျပင္းနဲ႔
ခ်က္ခ်င္းျပန္ႂကြ ကုန္း႐ုန္းထမယ္
ဘယ္ကစမ္းစမ္း စမ္းစမ္းပါေလ
ၿပံဳးပမ္းေ၀ဆာ ၾကည္သာစြာနဲ႔
ငါဟာႏိုင္ပြဲဆင္ရမယ္
ဘယ္မွ်ၾကမ္းၾကမ္း ၾကမ္းစမ္းပါေလ
ေ႐ွ႕ ဆက္လွမ္းကာ ဇြဲ႐ွိစြာနဲ႔
ငါဟာေအာင္ပြဲ၀င္ရမယ္
လာလွည့္မွန္မွန္ ေလာကဓံေရ
သင္သည္ဒူးေထာက္ ငါ႔ေ႐ွ႕ ေမွာက္မွာ
လာေရာက္၀ပ္ဆင္း ေက်ာခင္းေစအံ့ ။

အတိတ္၏ေႏြ ျပန္တြက္ေရေသာ္
ေလဒဏ္မိုးဒဏ္ ေန၏ဒဏ္ႏွင့္
ေလာကဓံတရား လြန္ဆိုး႐ြားျပန္
သည္းသည္းထန္၏
စံုညီေပ်ာ္ပါး ငါ႔အားႏိွပ္စက္
ရက္လလီလီ မွန္မွန္ခ်ီသြား
ကာလလ်ားခိုက္
ၿပိဳက္ခနဲေႂကြ ေထြခနဲက်
ဇာတိသည္ေႏြ ျပခဲ႔သည္မွာ
အႀကိမ္(၂၀) တိုင္ၿပီေကာ.. ။

ငါ၏အသက္ တြက္ေရစစ္ေသာ္
ႏွစ္ဆယ္ႏွစ္ေျမာက္ ခရီးေပါက္ခဲ႔
ေတာက္ေလွ်ာက္မနား လႈပ္႐ွားကခုန္
လူ႕ ဇာတ္ခံုမွာ
ထက္ေအာက္စုန္ဆန္ ႐ုန္းကန္လြန္႔လူး
ျဖတ္ေက်ာ္ကူးရင္း
ပူျပင္းသည့္ေႏြ သည္ေႏြေတြထဲ
ရဲရဲတိုး၀င္ ဘ၀မင္၍
ငါခင္သည့္ေႏြ ငါ႔ကိုေခ်မြ
ကာလတြက္ေရ ႏွစ္ျဖင့္ေခ်ေသာ္
အႀကိမ္(၂၀) တိုင္ခဲ႔ၿပီ ။

လြန္သည့္အတိတ္ ပံုရိပ္ဖမ္းထင္
မလြမ္းခ်င္ေတာ႔..
ေ႐ွ႕ ကေျခဦး ေနာက္မကူးေၾကး
တစ္စူးတစ္ေခ်ာင္း အားသစ္ေလာင္းကာ
လမ္းေၾကာင္းမွန္ေအာင္ ေလွ်ာက္ဦးမည္ ။

ညိမ္းညိဳ