အလြမ္းေပ ၃၈၀၀

ေဆာင္းႏွင္းစိုစို
ေတာင္ယာလမ္းကေလးဟာ လက္ဖက္နံ႔သင္းသင္း
သတိရျခင္းကို
မီးအိမ္လို လင္းမိတယ္။

ပင္လယ္ေရျမက္ႏွာျပင္ထက္ ၃၈၀၀
အလြမ္းဟာ တသုန္သုန္တျဖဴးျဖဴး
ေ၀႔ခနဲက်လာတဲ႔ သစ္႐ြက္ေလးမွာ
ေကာင္းကင္၊ တိမ္ေတာင္နဲ႔ ႏွင္းေငြ႕
မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ ဟာ
သူ႔ကိုမေမ႔ႏိုင္ေအာင္ အားကူလို႔ ။

ႏြယ္ကေလးတစ္ပင္
သံေယာဇဥ္ဟာ ပတၱျမားလို လင္းတျမျမ
ေျမနီလမ္းကေလး အဆံုးဆီေငးမိေတာ႔
ရယ္သံလြင္လြင္ေလး ထြက္က်လာ
ေကာ္ဖီပင္ေတြမ်က္၀န္းမွာ ႏွင္းစက္ေ၀႔ခဲ႔ ။

ေတာင္နဲ႔ေတာေငြ႕
တျမန္ေန႔က အတူဖူးခဲ႔တဲ႔ဘုရား
ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ရထားဟာ
မႏၲေလးကို ခုတ္ေမာင္းေနေပါ႔ ။

ေမာင္ႏိုင္လင္း(ေကာလင္း)

လယ္သူမ

ကၽြန္ေတာ္႔ ေတာင္ကုန္း ကေလးပါ
အလင္းေတြနဲ႔
ခပ္မို႔မို႔ တည္ေဆာက္ထားတယ္။

ေန႔ရက္ေတြၾကာ
ေႏြအၿပာေတြ ပြင္႔ပြင္႔သြား။
ျဖတ္သန္းၿပီးသား တိမ္ေတြ
တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ ၿပန္ေကြ႔လာၾက။
... ... ...
ကၽြန္ေတာ္ ေပြ႕ပိုက္ခဲ႔ရတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း
ဘာမွ မဟုတ္ခဲ႔ပါဘူး။
ကိုယ္႔ရင္ဘတ္ကိုယ္ အၾကမ္းၾကဳတ္ဆံုး ဆြဲဖြင္႔ၿပီး
ေနပူၾကဲၾကဲေတြ သြန္ခ် ပစ္ရတာက လြဲရင္ေပါ႕။

သံေယာဇဥ္ကိုမွ
ခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းတတ္တဲ႔ လယ္သူမရယ္
အခုေတာင္ လြမ္းတယ္။

တာရာမင္းေ၀

ၾကယ္တံခြန္

ဂုဏ္သေရ႐ွိ ေန႔လယ္ခင္းရဲ႕
ေလ႔က်င့္ခန္းစာအုပ္ဟာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ကေလးျဖစ္ပါတယ္။
ၾကာေတြပြင့္လိုက္ၾကတာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔က မဖူးငံုေသး။
ဥတုသံုးပါးကို ျဖတ္သန္းလာတဲ႔အခါ
ကာရာအိုေက၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္နဲ႔
ညေစ်းတန္းေလးစည္ကားခဲ႔။
စြန္႔စား႐ွာေဖြသူတို႔ရဲ႕လမ္း
တခါတရံ ညဥ့္နက္တတ္ေၾကာင္းမ်ား
ကိုယ္တိုင္မသိခင္အထိ
အိမ္ျပန္ေနာက္က်ခဲ႔မိေပါ႔။

၀ိုင္ခ်ိဳ

မိေ၀းဖေ၀း

ေလွာင္အိမ္ထဲက ငွက္ကေလး
အျပင္ထြက္ပ်ံေျပးဖို႔ ခက္သလို
အိမ္ျပန္လာဖို႔ခက္တယ္ ေမေမ
ဖုန္ခိုးနဲ႔ျမဴေငြ႕ ေတြ ပိက်ေနတဲ႔ ေတာတန္းေလး
မီးခိုးနံ႔သင္းပ်ံ႕ေနတဲ႔ ေလေျပေလး
ဟိုး ..အေ၀းက ေတာင္တန္းျပာျပာေလး
ၿပီးေတာ႔ ေဟာဒီမ်က္ရည္ျမစ္ထဲမွာ
ေဖေဖနဲ႔ ညီေလးညီမေလးမ်ား..
သားငယ္ကေလးကေရာ ေဖေဖ ခဏျပန္လာေနာ္ ဆိုၿပီး
႐ႈံ႕ မဲ႔ငိုေႂကြး ႐ႈိက္ငင္ေနေလသလား
ခ်စ္ဇနီးခမ်ာ မ်က္ရည္ရစ္၀ဲ သီေလသလား
ငါ႔မွာသာ အေတာင္႐ွိရက္ ဆန္႔ထုတ္ခက္ခဲ႔ေလတယ္
အစာ႐ွာရင္း ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ ဆင္းခဲ႔ရတဲ႔ ငွက္ကေလးမွာေတာ႔
မိသားစုနဲ႔ တကြဲတျပား
အေ၀းကိုေငးရင္း မ်က္ရည္မ်ားလိမ္႔က်လာ
သူ႔ရင္ကြဲနာဟာ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာ ထိန္ထိန္သာေတာ႔တယ္ ။

တီက်ဴး

စစ္

ေကာင္ေလးက
အုန္းလက္ႏြားေလး စီးလို႔
အေမေပ်ာက္ကို ႐ွာတယ္
ေကာင္မေလးက
ေက်ာက္တံုး ျပကၡဒိန္ေလးေဆာက္ၿပီး
အေဖ႔ ..
လာလမ္းကို ေမွ်ာ္လို႔ ။

သူရနီ

မီးေတာက္ရစ္သမ္

(၁)
အခုလုိ …
လွပေအးစက္ေနတဲ့ညမွာပဲ
ငါ … ပ်ဳိးထားတဲ့ ျမႏွင္းဆီဟာ …
ၾကယ္တစ္ရာ ျခံရံၿပီး ေၾကြက်သြားခဲ့တယ္။

တိမ္လႊာမ်ဥ္းေကာက္ေတြကလည္း
ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မီးအိပ္မက္မွာ
ေရႊမ်က္ရည္ေတြ စုိလက္လာၿပီလုိ႕
မႈိင္းညိဳ႕ေနတဲ့ ေကာင္းကင္ႀကီးကုိ
တီးတုိးေျပာၾကားလုိက္တယ္။

“ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ”… ဟာ
ေမွာ္ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕နိဂုံးလုိ
ေနာက္ဆုံးမွာ …မီးခုိးလုံးမ်ား ျဖစ္သြားေရာ့မလား…လုိ႕
ႏႈတ္ခမ္းကုိက္ၿပီး…ငါစဥ္းစားဖူးတယ္။

လူငယ္တစ္ေယာက္ကုိ ျပဳစားဖုိ႔
ိ႕ဘယ္နတ္ဘုရားထံ
နင့္လက္ေတြ ျဖန္႕ကာ ေတာင္းခံခဲ့သလဲ …
ငါ့ရာဇ၀င္ ခပ္က်ဲက်ဲကုိ
ငရဲမီးထဲ တြန္းခ်လုိက္ခ်င္တယ္။
သံေယာဇဥ္…ဆုိတာ
အေရာ၀င္လုိ႕မေကာင္းတဲ့ ေခြးကေလးပါပဲ …။

ေလာကဓံဦးတုန္းက …
အလြန္းအၾကဴး ေသာက္ခဲ့တဲ့ အရက္တစ္ခြက္
ခုမွ…စံပယ္ရြက္ေပၚမူးလဲ…
အသည္းကြဲတယ္…ဆုိတာ
သီခ်င္းေလးေတြ တုိးတုိးညည္းရင္းက …
ထိရွခဲ့တဲ့…ေသြးမဲ့ဒဏ္ရာ တစ္ခ်က္ပါ…
သုိးေက်ာင္းသားရဲ႕ ခံႏုိင္ရည္နဲ႕
နတ္ဘီလူးေတြရဲ႕ သတိရျခင္းမ်ဳိးက
ငါ့ကုိ…ဆီးမုိးထားတယ္…။

စက္ရုပ္ကုိ ဒူးေထာက္က်ေစတဲ့
နင့္ရဲ႕…မ်က္၀န္းစိမ္းလဲ့မွာ…
ငါ…ဘယ္လုိမွ ေမ့မရတဲ့
မဟာလကာၤ တစ္ပုိင္းတစ္စ…ရွိေနေလရဲ႕။

အဲဒီလုိနဲ႕ပဲ
ငါ ျပန္လည္ ခ်ည္ေႏွာင္ခဲ့ပါမယ္…
ခ်စ္ေသာ..ဖဲႀကိဳး၀ါကေလးရယ္…
(လက္နက္မပါဘဲ…
စစ္၀ကၤပါမွာ ငါ…မတုိက္ရဲဘူး…)
ညံ့တယ္လုိ႕ပဲ…
လက္ညိွဳးထုိးၿပီး ေျပာလုိက္ပါေတာ့…။

လွ်ပ္စစ္မွ်င္တန္းလုိ…
ပူလင္းျပင္းထန္လြန္းတဲ့
သူရူးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပြ႕ဖက္မႈေတြထဲ…
ခု…ရထားတုိ႕ ဥၾသဆြဲလုိက္ၾကၿပီ…
“…ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ……
အားလုံး ၿပီးဆုံးသြားပါၿပီ…”တဲ့။

(၂)
အေရွ႕ေလေတြတုိက္တုန္းက
ခါးကုန္းေနတဲ့ ငါတုိ႕ရဲ႕ ျမရာပင္အုိႀကီးဟာ
တုန္ယင္ခ်ည့္နဲ႕စြာ ယိမ္းထုိးေနေတာ့တယ္ …။

ေက်ာင္းေတာ္ရဲ႕ စည္းအျပင္
ေႏွာင္းရိပ္ေတြ တစ္လြင္လြင္နဲ႕
ထင္ေယာင္ထင္မွား
လမ္းေပၚမွာ ငါစဥ္းစားတာ…
နင့္အေၾကာင္း ေခါင္းစဥ္မ်ားစြာပါပဲ။

ထိပ္ထားရယ္...
အီဂ်စ္ ျပကၡဒိန္ထဲက
မုိးတိမ္ေတြ ရြာမယ့္ေန႕
နင္နဲ႕ငါ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ ၾကရင္
ဒီအေၾကာင္းေတြ ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္..။

ငါက ဆပ္ျပာပူေဖာင္းကုိ ခုိစီးၿပီး
ျမင့္မုိရ္ေတာင္ႀကီးနဲ႕တုိက္မိမွာ
စုိးရိမ္ရွာသူ မဟုတ္ခဲ့…၊
ဒါေပမဲ့…
ေလေပြလမ္းေၾကာင္းမ်ားမွ
တုန္၀ါးေဖ်ာ့ေအး
“သစၥာ”ကုိ ပဲ့တင္သံနဲ႕ပဲ ျပန္ေပးႏုိင္ခဲ့သူ…။

ငါ့ကုိသတ္…ငါ့ရင္ဘတ္ကုိ ထုိးခြဲေဖာက္လွန္ၾကည့္
ငါ့လက္သီးထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့
သုညတစ္လုံးပဲ ရွိလိမ့္မယ္…။

၀ုိင္ယာႀကိဳးေတြ
“ေထာင္း”ခနဲ မီးပြင့္ျပတ္ေတာက္ၿပီး
ရုတ္ခ်ည္း ေမွာင္အတိက်သြားတဲ့
“အႏၶ”တုိ႕ရဲ႕ အိမ္အုိမွာ…
ေတေလပီသစြာ…ငါေနတယ္။

တိတ္ဆိတ္…ျပာလဲ့ေနတဲ့ည…
ေရတြင္းထဲ ေခါင္းငုံၿပီး…
“….”ကုိ ခ်စ္တယ္…လုိ႕
ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္…ဟစ္ေအာ္ တမ္းတရတာ..
ဘာေၾကာင့္ပါလဲ…။

“အုံ႕ပုံးခ်စ္” သီခ်င္းကုိ
မဆုိခ်င္ဘဲ ဆုိရတာ
ေရႊရည္စိမ္ထားတဲ့ လက္ပစ္ဗုံးကုိ
ကုိက္မ်ဳိရသလုိပါပဲ…လုိ႕
အက္ကြဲေနတဲ့ မယ္ဒလင္ႀကီးက…
ငါ့ကုိေျပာျပတယ္။

အဲဒီလုိနဲ႕…
မုိးကုိ ဆန္႕ေျမွာက္ထားတဲ့
မမီႏုိင္ေသာ ကမ္းလက္ေတြဟာ
ဟုိး…တုန္းကလုိပဲ
ငါ့ဆီမွာ…ေျမမႈန္ေတြ စြန္းထင္လွ်က္ပါပဲေလ…။

(၃)
“လူဆုိတာ…
လင္းေ၀စိမ္းျမတဲ့ ပန္းညမ်ားစြာထက္
သရဲေျခာက္ရာ ညတစ္ညကုိ..ပုိသတိရတတ္တယ္”

ငါေသသြားခဲ့လုိ႕ရွိရင္
ငါ့ရဲ႕သခၤ်ဳိင္းဂူမွာ…
ၾကက္ေျခခတ္တစ္ခုကုိသာ
မွတ္တုိင္အျဖစ္ စုိက္ေပးထားပါ။
တကယ္ေတာ့…အဲဒါဟာ
ငါသိသမွ် ေလာကဓမၼကုိ
အၾကြင္းမဲ့ ေဖာ္ျပသြားျခင္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။

ဟုိးငယ္ငယ္…ေက်ာင္းမေျပးတတ္ခင္တုန္းက
ခေရပြင့္ျပထားတဲ့ သခ်ၤာတစ္ပုဒ္
ငါ့အေပၚ ခုန္အုပ္ၿပီး
မင္နီေတြ ရဲခနဲ သုတ္သြားဖူးတယ္။

ငါ…သတၱိေကာင္းကင္မွာ..နီလြင္ထစ္ခ်ဳန္း
တစ္…ႏွစ္…သုံး
အနက္ရႈိင္းဆုံး ထုိးက်ပစ္လုိက္တယ္။
ထူးလွတယ္ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးေလ…

ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ လူေတြရဲ႕
မဟာဘုတ္ ေဗဒင္ထဲမွာမွ
ငါကလည္း “အဓိပတိဘြား” ျဖစ္ခ်င္ခဲ့တာကုိး။

အိမ္အျပန္ ညမ်ားစြာမွာ…
ဘယ္သူမွ မေျပာခ်င္တဲ့စကားေတြ ေပြ႕ ပုိက္
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ “လူမုိက္”လုိ႕ ျပန္ေခၚခဲ့ရတယ္။

၁၉၉၃…၁၉၉၄…
ငါ့ကဗ်ာေလးေတြ ေဆြးေျမ႕ေၾကကြဲ
လမ္းေဘးအုတ္ခုံေပၚ လဲက်ေနတယ္…။

ႏွင္းျမားတစ္လက္ရဲ႕ အဆိပ္နဲ႕
နိမိတ္မေကာင္းတဲ့ပုံျပင္
မျမင္ဘူးေသာ ေန႕မ်ား…ညမ်ား
ပိေတာက္ပုိင္းဖ်ားမွာ…၀ပ္တြားစုရုံး
ငါ့ကုိ…ခ်ည္ထုံးခဲ့တာ…
(ခု…အခ်ိန္တုိင္ေအာင္…)
အလင္းစိမ္းတန္းေတြ ရစ္ဖြာလို႔ကြယ္။

(၄)
ၿမိဳ႕ ျပင္လမ္းေကြ႕ က
ေတြ႕ ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဂ်စ္ပဆီေတြလုိ
ျဖစ္ခဲ့သမွ်ကုိ
ရယ္ကာေမာကာ ျပန္ေျပာႏုိင္တဲ့ အက်င့္ေလး
ေသြးေအးေအးနဲ႕ ႀကိဳးစားေမြးႏုိင္ခဲ့ၿပီ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္
ေက်ာက္ေခတ္၊ေၾကးေခတ္
ႏ်ဴကလီးယား ကင္ဆာ၊ အနာဂတ္ေခတ္
အားလုံးအတြက္
ေသခ်ာတဲ့ ငါ့…ေၾကညာခ်က္ကေတာ့
နင့္ကုိ ထာ၀ရ ခ်စ္ေနမယ္ဆုိတာပါပဲ…။

ထိပ္ထားရယ္…
ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္…
ဂႏ ၳ၀င္ ပန္းပုရပုဒ္မွာ…
နန္းသုံးအကၡရာနဲ႕ ျခယ္မႈန္း
နင့္နာမည္ေလး စာသုံးလုံးကုိ
စီရီသီကုံးေပးခ်င္တယ္…။

နင့္အေပၚထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဟာ
မုိးေပၚကုိဦးေမာ့ၿပီး
၀င္းပစြာ လင္းျမတုန္ခါေနတဲ့
ေရႊ၀ါေရာင္ မီးေတာက္မီးလွ်ံလုိပါပဲ…။

ေက်ာင္းေရွ႕က စံပယ္ရုံမွာ
ဗီးနပ္စ္ရဲ႕ နကၡတ္တုိ႕ တလက္လက္ ျပာေ၀မႈန္သင္း
ေက်ာင္းခန္းတြင္းမွာ…
လမင္းကေလး သာခဲ့ဖူးတယ္… …။

ခ်စ္ေသာ ေက်ာင္းသြားေဖာ္ရဲ႕
ပန္းရုပ္လႊာကုိ ေမွ်ာ္ေတြးရင္း
ေဆြးလ်ညိႈးေခြ ေျဖမေျပသူေလး အတၳဳပၸတၱိ
ျမရာပင္ႀကီး သိပါတယ္။

ကမၻာဦးလူတုိ႕လည္း (ဂူနံရံမွာ)
ငယ္ကၽြမ္းမ်က္ႏွာေ၀၀ါး
ပညာရွင္ႀကီးမ်ားရယ္…
ပါဠိစာလုံးေတြနဲ႕
ငါ့အေပၚ မဆုံးျဖတ္ပါနဲ႕ဦး…။

“ခ်စ္သူကုိေတာင္
ခ်စ္တယ္လုိ႕ မေျပာရဲတဲ့ေကာင္…
ရာစုတစ္ေထာင္ေနရစ္ခဲ့…
ထုိသုိ႕ျဖင့္ စကားမဲ့ေစသတည္း”

ျမရာပင္ႀကီးရဲ႕
ညည္းတြားသဲ့သဲ့ သန္းေခါင္ယံ
ငွက္ဆုိးအုပ္နဲ႕အတူ
ရုတ္တရက္လန္႕ပ်ံသြားတယ္…။

ခ်ိဳ႕တဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားဘ၀
ဆႏၵရဲ႕ မေျပလည္မႈ
အနီေရာင္မွတ္တမ္းတစ္ခုနဲ႕ ခ်စ္သူအတြက္ ပန္သစၥာ
ေၾသာ္…ငါ့ကုိေလ…
နားလည္ပါ…နားလည္ပါ…
နားလည္စမ္းပါ…။

(၅)
အဲ့ဒီေန႕ရက္ေတြမွာ
မာရ္နတ္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္လက္က
အနက္ေရာင္ က်မ္းခ်ပ္တစ္ပုိဒ္ဟာ
ငါ့ကုိ စီးနင္းတုိက္ခုိက္ဖုိ႕
ျမင္းကႀကိဳးတုိ႕ကုိ ျပင္လုိ႕“သ”လုိ႕ေနခဲ့ေပါ့။

ဘာပဲေျပာေျပာ
ေရႊနဲ႕စက္၀ယ္လုိ႕ မရတဲ့
ေနာက္ဆုံးကလူရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳမွာ…
သံမႈန္ေတြ ကပ္ပါေနရဲ႕
ငါ…ဘာကုိမွ မေၾကာက္ခဲ့ဘူး။

ေဟာဒီေလာက ေတာက္ေလွ်ာက္
“ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚက သုညနဲ႕စာရင္
ဗလာစာအုပ္ေပၚက သုညကျမတ္တယ္”တဲ့
အဲဒီေအာ္သံကုိ ငါရယ္ေနခဲ့တယ္။

“မင္းကေကာ…ဘာလဲ” လုိ႕
အနႏ ၱေတြက ၀ုိ္င္းေမးေတာ့
၁…၂…၃…၄…၅…
ငါ…အကုန္စဥ္းစားတယ္
၆…၇…၈…၉…၀…
တစ္ခုမွမဟုတ္ဘူး
ငါ့အတြက္ ဂဏန္းမရွိဘူး …။

ေသြးနဲ႕ယက္တဲ့ ကတၱီပါစလုိ
နီလြရွင္းေတာက္
ေၾကာက္ခမန္းလိလိ လွပတဲ့
ႏွလုံးသားက ဂီတသံစဥ္
ႏွင္းဆီ၀ိညာဥ္မွာ တင္တဲ့ကမၺည္း
လကြယ္ညေရာက္တုိင္း…ငါ
ဂစ္တာတီးေနမယ္…။

က်ဆုံးေတာ့မဲ့ စစ္သူရဲအုိက
ငယ္ဘ၀က ဓားနဲ႕ခ်စ္သူကုိ
ျပင္းရွစြာ သတိရလုိက္သလုိမ်ဳိး
နင့္ကုိ ငါသတိရေနတယ္။

ထိပ္ထားေရ…
ထိပ္ထားေရ…
ထိပ္ထားေရ…
သစ္ခုတ္သမားေတြ မရွိတဲ့တုိင္းျပည္မွာ
ငါ…လယ္သမား ျဖစ္ခ်င္တယ္ …
နင္…ဘုရင္မ…လာမလုပ္ရဘူးေနာ္။

ေတာ္ေတာ္ၾကာ…
တံစဥ္တစ္လက္ရဲ႕ က်င့္၀တ္မွာ
သန္လ်က္အတြက္ ပန္းခူးေပးခြင့္ မပါလုိ႕…
ရြာဇနပုဒ္နဲ႕ မုိးေရထဲ
ငါ…တစ္ေယာက္တည္း
မ်က္ရည္၀ဲေနရပါဦးမယ္…။

ငါကလည္း ခက္တယ္…
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္နဲ႕
ေနမ၀င္ အင္ပါယာ
ဘယ္ဟာယူမလဲလုိ႕ ေမးလာရင္
ဒုတိယအရာကုိ ငါ…ျငင္းတယ္…။

အဲဒီလုိနဲ႕ပဲ
ေမွာက္ထားတဲ့
ငါ့ရဲ႕ ကံေကာ္ရြက္ ဖဲခ်ပ္ကေလးေတြ
ေလာကႀကီးကုိ အမွ်ေ၀ရင္း
ကာလမ်ားစြာ…ၾကာၿပီေကာေလ…။

(၆)
ေတာင္ညိဳမွာ ပ်ဳိးတဲ့မုိးေတြ
နင့္မ်က္ႏွာလုံးကုိ တုိးသက္တဲ့အခါ
ေတာင္ပင္လယ္က ေဗဒါေတြဟာ
ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။

ေဟး … ငါေျပာမယ္ ……
… အက္ဆစ္တိမ္ခုိး…တုိ႕
မုတ္သုန္ကုိ ႏႈိးပါ
ဒီလူဆုိးအတြက္လည္း
မုိးၾကမ္းတုိ႕ တစ္စက္စက္ရြာပါ…။

“မထုိက္တန္သူဆုိတာ
လြင့္ေမ်ာရမွာပါပဲ…”
ခြဲခြာျခင္းဟာ …
ခရမ္းျပာက်ည္ဖူးကုိ
အဆိပ္ခ်ဳိေတြ လိမ္းသုတ္
ႏွလုံးသား တည့္တည့္ဆီ
ခ်ိန္ရြယ္ ေမာင္းျဖဳတ္လုိက္တယ္ …။

သက္ျပင္းေ၀ေ၀
ခေရတုိ႕ ႏွင္းစက္ဖားလ်ား
မ်က္ရည္ကုိစားတဲ့
ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ စကားမဲ့ည
ငါဟာ … ထက္ပုိင္းခ်ဳိးခံရတဲ့
တစ္ျခမ္းပဲ့ “လ”ပဲ ျဖစ္တယ္။

အိပ္မက္ထဲက ကမၻာစစ္လုိ
အရုိးၿပိဳင္းၿပိဳင္းညေနအုိက…
ေျမကုိရွိခုိး …
ျမဴခုိးတုိ႕ ေပ်ာင္းအိညြတ္တြဲ
လူငယ္ဘ၀ရဲ႕
ညရိပ္တုိ႕ မႈန္ေ၀၀မ္းနည္းခဲ့ရတယ္။

အခင္ဆုံး မျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့
အခင္ဆုံးေတြအေၾကာင္္း ေျပာတုိင္း
သတိရမိေနက် သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီ
ငါ…မေရာက္ေရာက္ေအာင္ သြားမယ္…။

ၿပီးေတာ့…
ခရိုးခရိုင္…လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေလးမွာ
ကဗ်ာအေၾကာင္း စာအေၾကာင္းေတြေျပာရင္း
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္လည္ဖန္ဆင္းပစ္မယ္..ကြယ္။

အရက္သမားက
သူတစ္ပါးကုိ လြမ္းဆြတ္တာ
ရယ္စရာ မဟုတ္ပါဘူး
တစ္ရံတစ္ခါရဲ႕
ျပန္မလာတဲ့သူတုိ႕
သိၾကဖုိ႕ေကာင္းတယ္…။

ေလညင္းကေလးေရ…
ငါ ခ်စ္ျမတ္ရတဲ့ ကမၻာရဲ႕ထိပ္ထားကုိ
သူ႕ဆံႏြယ္ခက္ေလးေတြ
ဖြားခနဲ လြင့္၀ဲသြားရုံ
တစ္ခ်က္ေလာက္ အုံ႕သည္း တုိက္ခတ္ေပးပါ…။

ေလစီးထဲမွာ
ဖြာၾကဲလွပေနရွာမဲ့
သူ႕ရဲ႕ေကသာဆံျမကုိ
အေ၀းကေန…ရႈိက္ေမႊး လြမ္းဆြတ္ပါရေစဦး ေနာ္…။

(၇)
အထီးက်န္ေတာင္ကုိ အုပ္စုိးဖုိ႕
နတ္ျပည္က ရြာခ်တဲ့
ငါ့အတြက္…အညတရမိုး…ေရ
ေနပါေစေတာ့ …။

အဲဒီညဟာ
တစ္ျခမ္းပဲ့ “လ”က
အသက္ေပးၿပီး ကာကြယ္ခဲ့ရတဲ့
အလံမမီ “ည”…ျဖစ္တယ္။

ျမက္ရုိင္းက…
မုိးကုပ္စက္၀ုိင္းကုိ နမ္းမရသလုိမ်ဳိး
ေနနဲ႕လက…
တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ မပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ၾကသလုိမ်ဴိး
ရုိးသားစြာ…တုိ႕ေ၀းလိုက္ၾကပါစို႔ ။

ခ်စ္သူကုိ ျမတ္ႏုိးရုံနဲ႕
အရာရာကုိ လက္ျဖန္႕ မိုးေစာင့္ေရွာက္ခ်င္တဲ့လူငယ္
ခု …ခၽြင္းခ်က္နဲ႕ လက္နက္ခ်လုိက္ပါတယ္ …။

ေတေလဘ၀ရဲ႕
ပထမဆုရ အမွားေတြကုိ
လြယ္အိတ္ညိဳထဲ ထည့္ၿပီး
မီးအိမ္လက္ဆြဲ…
ရာဇ၀င္ထဲမွာ ခရီးဆက္ရဦးမယ္။

ထိပ္ထားေရ …
ကေခ်သည္တုိ႕ရဲ႕ ေတးေတြနဲ႕
ၿငိမ္ေအးေပ်ာ္ရြင္ ထာ၀စဥ္ ခ်မ္းေျမ႕ေစသား …
ေကာင္းေသာ မုိးေသာက္ခ်ိန္၌လည္း
ၿငိမ္သက္တည္ၾကည္ေစ…
ငါ … ဆုေတာင္းေပးေနမယ္…။

ပန္းခူးရင္း
သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ေနရင္း …
စကားေျပာရင္း …
သီခ်င္းေလးေတြဆုိရင္း …
မင္း …ငါ့ကုိ ေမ့သြားမွာပါ …။

ခုေတာ့…သြားေတာ့ေနာ္
ငါ ခ်စ္ျမတ္ရတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေတြနဲ႕ မိန္းမပ်ဳိကုိ
“ဘ၀” ဆုိတဲ့ မာယာႏုိင္ငံအုိက …
ေစာင့္ႀကိဳလုိ႕ ေနေရာ့မယ္ …
သာမည လမ္းခြဲမွာ …
၀မ္းမနည္းသလုိ ငါတို႔ႏႈတ္ဆက္
မနက္ျဖန္ခါမွာ … ေအာင္ျမင္ပါေစ
မနက္ျဖန္ခါမွာ … ေအာင္ျမင္ပါေစ
မနက္ျဖန္ခါတုိင္းမွာ … ေအာင္ျမင္ပါေစ …
ထိပ္ထားေရ။

တာရာမင္းေ၀

သစၥာတရားအတြက္ မီးအိမ္တစ္လံုးႏွင့္

၁။
အရွင္...
သင္၏ေခၚရာ
ထပ္ခ်ပ္...ငါ...လိုက္ပါမည္။
ၾကယ္တစ္ပြင့္ကိုဆြဲယူ
ငါ့ကို...ထူပါ။

ဟိုးမွာ...
ေသအံ့မူးမူးလူက
ေျမျပင္ေပၚကသူ႕အရိပ္ကို
ကပ်ာကယာ အိတ္ထဲယူေကာက္
လက္သည္းေတြေတာင္ ေခြေခါက္ေနၿပီ။

ဒီမွာ...
ဦးေခါင္းခြံထက္
ဆံျဖဴေတြ၀ပ္တြားတက္ေနတဲ့အဘိုးအို
ေတာင္ေ၀ွးက်ဳိးကိုရီေ၀ၾကည့္ေငး
သူ...ဘာေတြ ေတြးၿပီနည္း။

စမ္းေရကိုငံု႕ေသာက္မွ
ကိုယ္မ်က္ႏွာကိုယ္ျပန္ျမင္ရေသာလူမ်ား
အျခားဘာကိုေတြ႕႕ စြမ္းမလဲကြယ္။

အတၲဆိုင္းဘုတ္ကုိ
လည္မ်ဳိမွာသံငုတ္နဲ႕႐ိုက္
လမ္းမွာလိုက္ေသာခရီးသည္မ်ား
သံသရာရထားကိုေစာင့္ေနသည္။

၀ါးတစ္ပင္ရိပ္မွာ
ျခေသၤ့တို႕ပင္အိပ္၀ံ့ပါသလား။
၀ါးတစ္ပင္ရိပ္၌
သူေတာ္စင္တို႕ ေပွ်ာ္ပိုက္ခဲ့ၾကၿပီ။

အေမွာင္ကနက္၏
ၾကယ္ကလက္မည္
ဤခရီးေ၀းသလား
ငါ...ေရာက္ေအာင္သြားပါမည္ေလ...။

၂။
ေႏြ...ေႏြ မိုး မိုး
တြင္းထဲမွာ ႏွင္းခဲေတြပုပ္သိုးေနေရာ့သလား။

ေဆာင္းကိုပန္ၿပီး
ေျမာက္ျပန္ေလေရာက္လာမွ
ျပာေ၀မႈိင္းအုပ္
ေဟာ ... ႏွင္းေတြတစ္ဆုပ္ၿပီးတစ္ဆုပ္။

သဲကႏၲာရက
သဲေတြနဲ႕ဖြဲ႕စည္းျပသလို
မာယာေလာက
မာယာေတြနဲ႕ မႈံရီအံုခ်ေနတယ္။

ေက်ာက္ဆစ္႐ုပ္က
ေခါင္းညိတ္ျပ႐ံုမဟုတ္
လက္ခုပ္တီးၿပီး လက္အုပ္ခ်ီျပတာ
ငါ ေတြ႕ခဲ့ဖူးၿပီ။

ေသြးစက္ေတြေနာက္မွာ
လက္သည္းနီီစက္ရဲရဲေတာက္ျပတာ
ငါ ေတြ႕ဖူးၿပီ။

ကြၽဲခ်ဳိမႈတ္ၿပီး
ကြၽဲအုပ္ကိုေဖ်ာ္ေျဖတာ
ေပ်ာ္စရာမွမဟုတ္ပဲကြယ္။

၁၂ႀကိဳးကေသာ
ေလာက၏ကေ၀လက္ေခ်ာင္းမ်ား
ငါ့အား...ဆြဲေခၚ
ငါ... မေမြ႕ေပွ်ာ္ေတာ့ပါၿပီ အရွင္။

၃။
ငါသည္...တစ္ခါက ဖေယာင္းတိုင္ကဲ႔သို႔ျဖစ္၏
ထို႕ေၾကာင့္
မီးေတာက္ကိုခ်စ္ေလသည္။

မိုး၏အျမင့္ကိုမသိ...ဟု
ကိုယ့္ကိုယ္ကို အထင္ရွိ၏။
အမွန္ကား...
ေျမ၏အနက္မွာပင္ ေ၀၀ါးဆဲ။

စီးေမ်ာရာတြင္
ေဗဒါကို ကုပ္ဖက္
အနက္ေရာင္ လႈိင္းေခါင္းမ်ားၾကားမွာ
ေဒါသအမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းပြားလ်က္။

ထုိေသာ... မေန႕ကငါသည္
၀ါက်င္ေဟာင္းႏြမ္း ေနလံုးကိုထမ္း၍
ေတာင္စြယ္တန္းမွာ ၀င္ေရာက္ေပ်ာက္ကြယ္ခဲ့ၿပီ။

ဤယေန႕ ... ငါ ... သည္
မီးခိုးကဲ့သို႕ မိုးေပၚထိုးတက္
ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြါ
အားလံုးကို လႊတ္ခ်ခဲ့ခ်င္ပါၿပီ။

ငါသည္ ငါ၏ဘုရင္ျဖစ္၍
ငါသည္ ငါ၏ျပည္သူျဖစ္၏
ငါ႔ကိုငါက အုပ္ခ်ဳပ္၍
ငါ့အလုပ္ကိုငါလုပ္ရေပေတာ့မည္။

၄။
ဥပုသ္သည္ သီလက်ဳိးေတာ့
ဘုရားရွိခိုးရင္း ရွက္ေလသည္။

ငါတို႕သည္...လူသားမ်ားျဖစ္၏
လက္ဖ၀ါးမွာ
အမွားလကၡဏာပါေလသည္။

ဟိုခ်ဳိး ... သည္ေကြ႕
ခြၽတ္ယြင္းေသာ ေမာင္းတံျဖင့္ေရႊ႕လ်ား
လမ္းေလွ်ာက္ေနေသာ သခၤ်ဳိင္းမွတ္တိုင္မ်ားျဖစ္၏။

အပ္ခ်ည္ႏွင့္ျပန္ခ်ဳပ္ထားေသာ
စက္႐ုပ္၏အစိတ္အပိုင္းမ်ားပမာ
တစ္ခါတစ္ခါ
မွီတြယ္ရာလည္း မဲ့တတ္သည္။

အို ... ``လူသားအားလံုးခ်မ္းေျမ႕ပါေစသား´´
အားလံုးထဲမွာ
ငါသည္လည္း ပါ၀င္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစသား။

သူတစ္ပါးကိုလည္းခြင့္လႊတ္
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္းခြင့္လႊတ္
အနာရြတ္မွန္သမွ်
ဆြဲခြၽတ္ဖယ္ရွားၾကပါ။

နင္းလာေသာေျခေထာက္ကို
ေျမမႈန္႕သဲေက်ာက္တို႕က
ခြင့္လႊတ္ၾကသလိုမ်ဳိး
႐ိုးသားျပည့္၀
တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါ။

၅။
ထမင္း၀ိုင္းမွာ
လွ်ာႏွင့္ခပ္၍စားၾကသူမ်ား
သြားၾကားထိုးတံစူးၾကေလသည္။

စပါးေစ့(၁၀၀)ႏွင့္
သင္လံုေလာက္ပါက
စပါးေစ့(၁၀၁)
ေနာက္လူအတြက္ ျဖစ္ပါေစကြယ္။

ဆင္ျဖဴေတာ္မွီၿပီးေတာ့လည္း
ၾကံမစုပ္ၾကပါႏွင့္၊
ၾကံေကြၽးၿပီးေတာ့လည္း
ဆင္ကိုႏွာေမာင္းမျဖဳတ္ၾကပါႏွင့္။

ေညာင္ရြက္ေတြနဲ႕မိုးတဲ့
ေရအိုးစင္ေလးပမာ
သာယာေျမ႕ခ်မ္း
ေနပူလမ္းမွာ တြဲေခၚၾကပါ။

အမွန္စင္စစ္
ေခါင္းငံု႔ေပးလိုက္ျခင္းဟာ
ေခါင္းေမာ့ထားရျခင္းေလာက္
ေညာင္းညာလိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။

၀င္သက္ႏွင့္ယူခဲ့သမွ်
ထြက္သက္ႏွင့္ ျပန္ေပးရမည္။
ဒါ ... ကမၻာအစရဲ႕
ပထမသီအိုရီပဲျဖစ္သည္။

ငါကေတာ့(ရမည္ဆိုပါလွ်င္)
ေသလြန္ၿပီးခါမွ
အင္အားတစ္စျပန္ယူသံုး
ငါ့အေခါင္းကို ငါပဲဖံုးသြားခ်င္ေတာ့၏။

၆။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ေတာ့
လင္းပြင့္ျမင့္ျမတ္္ရဦးမည္။
ထို႕အတြက္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို တံျမက္စည္းလွဲၿပီး
တဖြားဖြား ေျခြခ်ပစ္ရမည္။

လက္သီးဆုပ္ျခင္း ... ဆိုတာ
တုန္ခါျဖဴေဖ်ာ့ ေထာ့လန္ေကြးလုပ္
လက္ေခ်ာင္းေတြအခ်င္းခ်င္း ျပန္ဖမ္းခ်ဳပ္ၾကျခင္းျဖစ္၏။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဒိုင္းနဲ႕ကာထားၿပီးမွ
သူတစ္ပါးကို ဓါးျဖင့္ရြယ္ရဲလွ်င္
သူရဲေကာင္းဟု မေခၚခ်င္။

တစ္ခါက
ဤလက္တို႕အလံလုခဲ့ၾက၏။
ထုိ ... ဆုတံဆိပ္
ယခု ဘယ္ဆီခ်ိတ္မည္နည္း။

ငါ့ရိပ္ျမံဳကို
႐ုပ္ပံုစာတမ္း
ဘာမွမကပ္တမ္း
လမ္းေဘးမွာ ျမက္ျဖင့္ေဆာက္မည္။

မာနကိုေျဖေလ်ာ့
ေရစင္ေအးျဖင့္ ငါ ကန္ေတာ့ပါအ့ံ။
ေျခဖ၀ါးမွ ဦးကင္း
ေမတၲာျဖဴျဖင့္ လင္းလိုလွပါေတာ့သည္ ငါ့အရွင္ ...။

၇။
(ေလာကႀကီးသည္ အံ့ဖြယ္အတိၿပီး၏။
နဂိုမူလ တိမ္သည္ဟုထင္ရေသာ တြင္းမ်ားပင္လွ်င္
ဆင္းၾကည့္ခါမွ နက္ရွလႈိက္စား
ပို၍ ... နိမ့္၀င္သြားတတ္၏။)

ၾကက္ေျခခတ္ ... ၏
ဆံုရပ္မွာေန ရီေ၀ေထြျပားေသာညမ်ား
မိုးခါးရနံ႕ သင္းပ်ံ႕ေနတတ္၏။

ငါ့ေရွ႕မွလူမ်ား
ငါ့ကိုပိတ္၍ကာထား၏
ငါ့ေနာက္မွလူမ်ား
ငါ့ကိုတြန္း၍ေက်ာ္သြား၏။

ထို႕ေနာက္ ...
ေခ်ာက္ကမၻားေရာက္မွ
ေၾကာက္အားျဖင့္လွည့္ျပန္
ငါႏွင့္တဖန္ ...
လူခ်င္းလဲၾကျပန္၏။

ေအာင္ျမင္ၾကပါေစကြယ္
ေနေရာင္လေရာင္ျဖန္႕ခင္း
အလင္းတေ၀ေ၀နဲ႕
ေန႕ေတြညေတြ
ၿငိမ္းခ်မ္းသည္ထက္ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။

သူဖုန္းစားလည္း
ေျမသားပန္းကန္မွာ
ေကာက္ႏွံပင္တို႕ေ၀ၿဖိဳး
အသေရတိုးသည္ထက္တိုးပါေစ။

သူၾကြယ္ႀကီးလည္း
ငရဲျပည္ကဓါးကို
ေရွာင္ရွားပိုင္းခ်င့္
ႏွိမ့္ခ်အပ္ေသာဦးေခါင္းျဖင့္
ျမင့္သည္ထက္ျမင့္ပါေစ။

၈။
ငိုေၾကြးဖို႕အတြက္
အသက္၀င္လာေသာလူမ်ား
သစၥာတရားကို
ဟားတုိက္ရယ္ေမာေနၾကသည္။

ရွင္ေသမင္းက
အစြယ္တ၀င္း၀င္းႏွင့္ေစာင့္စား
သက္တမ္းကြၽံသည္ႏွင့္
တမလြန္မွာ
အခြံခြါ၍စားလိမ့္မည္။

ဟိုစဥ္ခါက
ငါသည္လည္းစိုးေၾကာက္
ေက်ာက္ေတာင္ကို ပန္းႏွင့္ျပန္ေပါက္ရင္း
ေျခေျမႇာက္လက္ေျမႇာက္
ေျခာက္ျခားဖူးသည္။

တုန္ေကာက္မရွိသူ ... ႏွင့္
ခ်ိဳင္းေထာက္မရွိသူ ...
လမ္းေလွ်ာက္ရန္မွာပင္
ဒုကၡခ်င္းမတူၾက။

တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ႏွင့္
ရႊံ႕႐ုပ္သားေကာင္
မုဆိုးကို ျပန္ေလွွာင္သည့္
ေမွာ္႐ံုေထာင္ေခ်ာက္
မ်က္လွည့္ဆရာေတြ ေၾကြအံေခါက္ေနသည္။

မ်က္စိကိုမွိတ္ၿပီး
ကိုယ္ထဲကို တိတ္တိတ္ကေလးျပန္ၾကည့္ေသာအခါ
ၫႈိ႕ျပာယွက္သန္း
တစ္ေလာကလံုး အနက္ေရာင္လႊမ္းေတာ့၏။

ထိုသို႕ ျဖင့္
ႏွင္းရည္စိုေသာ
မႈိပြင့္ကေလး၏ပင္ေျခရင္းမွာ
မာနကိုအိပ္ေမြ႕ခ်
ထာ၀ရ ငါ ... ထားခဲ့ခ်င္ပါၿပီေလ။

၉။
ေလာကဓံတရားက
နဂါးရွစ္ေကာင္ပမာ
ေျမကိုထိုးခဲြ ေလကိုဆြဲၿဖဲ
လူေတြထဲမွာ
ပ်ံသန္းသြားလာေနသည္။

ယဥ္ေက်းမႈအရ
တစ္ေနရာတြင္ဖိနပ္စီးရေသာ ငါတို႕သည္
ယဥ္ေက်းမႈအရပင္
တစ္ေနရာတြင္ဖိနပ္ခြၽတ္ရဦးေတာ့မည္။

ဘုရားေျပာတာကိုမွ
ငါ... မယံုရဘူးဆိုလွ်င္
မာရ္နတ္ေျပာတာကို
ငါ... ယံုရေတာ့မည္ေလာ။

အစိုးမရေသာ
ေလာက၏နာရီစက္သံကို
လက္တံတို႕က ေမာင္းႏွင္ဖန္တီး
နီး ...နီး ...နီး၍လာခဲ့ၿပီ။

မီးကိုေက်ာ္ျဖတ္
ေရကိုေက်ာ္ျဖတ္
သံခ်ပ္ကာ၀တ္႐ံု
ၿခံဳလို႕မလံုပါဘူးကြယ္။

တရားရိပ္မွာ
စိတ္ကိုထုတ္ၿပီးဖုန္ခါ
ၿပီးေတာ့ ...
ကိုယ္ထဲမွာ ျပန္လည္ေသာ့ပိတ္
သုညကေလးလို
ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနရမည္။

ေစတီအိုေဟာင္းမွ
ေခါင္းေလာင္းသံ တုိးဖြတိုးၫွင္း
အို ... အရွင္ ...
ေျမမွထေသာ ငါ့ကိုျမင္ပါ။

၁၀။
အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား
လယ္ထြန္သြားရင္း
ႏြားေပၚအိပ္ေနၾကပါသလား။
အခ်ိဳ႕ေသာလူမ်ား
လယ္ထြန္သြားရင္း
စပါးျဖစ္ေအာင္ စိုက္ၾကပါသလား။

လူသားတစ္ေယာက္အေနႏွင့္
မုိးေကာင္းကင္ေအာက္မွာ
ခိုင္မာက်စ္လ်စ္
တာ၀န္ေက်ေသာ ေပတစ္ဆစ္မွ်ေတာ့
ဖစ္သင့္သည္။

အရပ္ရပ္မွလာေသာ ေလတို႕၌
ေျမစိုက္ေက်ာက္တုိိင္တို႕
မတုန္လႈပ္ၾကသကဲ့သို႕
ငါတို႕ ေနသြားရမည္။

အရွင္ယူေဆာင္သည့္
ၾကယ္တစ္ေထာင္ျမင့္ေခါင္ ၀င္းပသည့္ညကား
လႊလႊေဖြးဆြတ္
လွံသြားတို႕ကိုပင္ ေခြညြတ္ေစေတာ့၏။

ဓမၼေတးကုိ
ေသြးအစက္စက္တုိင္ေအာင္ျဖန္းဆြတ္
ႏႈတ္ဆက္ေတာ္ရြတ္ဆိုသံမ်ား
တိုးကာ က်ယ္ကာ ငါ ... ၾကားေနရ၏။

ေလေျပညင္းတြင္
ေရႊအဆင္းျဖင့္ သြားႏွင့္ၾကသူမ်ား
ဥေပကၡာကို
ဘာမွမေျပာဘဲ ထားသြား၏။

ထိုသူတို႕ေနာက္
ငါ တေကာက္ေကာက္လိုက္ပါေတာ့အံံ့။
ထုိသူတို႕ေနာက္
ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ပါေတာ့အံ့။
ၾကယ္ေရာင္ေကြ႕ေကာက္
ထိုေသာ ေကာင္းကင္မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားေအာက္မွပင္
ငါ့အား
လမ္းျပေစစားေတာ္မူပါေလာ့ ... ျမတ္ေသာ ငါ့ ...အရွင္။ ။

(ဗုဒၶ ... သို႕ )

တာရာမင္းေ၀