အ႐ိုင္းေတး ထြက္ပါၿပီ

အၾကာႀကီး စိတ္ကူးခဲ႔ရတာေလးတစ္ခု အေကာင္အထည္ေပၚလာလို႔ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ အစမွအဆံုးတိုင္ အစစအရာရာ ခ်ိတ္ဆက္ကူညီေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး၊ အမွာစာေရးေပးတဲ႔ ကိုစိုင္း၀င္းျမင့္၊ ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ီေပးတဲ႔ ေက်ာ္ေမႊးစာအုပ္တိုက္တို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကဗ်ာခ်စ္သူ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ...။

အေမရိကားက မခင္ႏွင္းဆီ

ငါ႔မခင္ႏွင္းဆီဟာ အဖူးအပြင့္ေတြတေ၀ေ၀နဲ႔
ေႏြဦးမွာ လွေနရွာေတာ႔မယ္
ငါ႔ဆီမွာေတာ႔ ေျခာက္သေယာင္းေသာေႏြဦး။

တစ္ေယာက္တည္းရွိေနရတဲ႔အျဖစ္ဟာ
ဘယ္လိုမွ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါဘူး
ငါ႔မခင္ႏွင္းဆီဟာ
ကမၻာေက်ာ္ေရေမႊးနံ႔ေတြၾကား
သဲတရွပ္ရွပ္ ငါ႔ျဖတ္သြားျဖတ္လာေျခသံတခ်ိဳ႕ ကို
ၾကားမိပါစ
ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ေတြရဲ့ ခြာသံတေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ၾကား
ငါေသြးေပးတဲ႔ ကရမက္ရနံ႔ကို
သင္းပ်ံ႕မိပါစ။

ဟဲလို
တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ဆြံ႔အ
ငါ႔မေခၚဆိုရဲတဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုအတြက္
မခင္ႏွင္းဆီရဲ့အသံေလး ၀ါယာႀကိဳးထဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနေတာ႔မယ္။

ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ
မီးပူတိုက္ၿပီးတစ္ႀကိမ္မွ ထုတ္မ၀တ္ရေသးတဲ႔ အက်ၤ ီတစ္ထည္
သံေယာဇဥ္ေခါက္႐ိုးေၾကာင္းရဲ့ လိႈင္းအလ်ားေပၚ
ေၾကကြဲမႈဟာ တိတ္တိတ္ေလးတက္ထိုင္ေနခဲ႔တယ္
အေ၀းႀကီးထြက္သြားတယ္ဆိုတာ
အနီးဆံုးမွာရွိမေနေတာ႔တာပဲ မဟုတ္လား။

ညညလူေျခတိတ္ၿပီဆို
ငါဟာ မခင္ႏွင္းဆီရဲ႕ဓာတ္ပံုေလးကို
စက္ယႏၱရားတစ္ခုလို သတိႀကီးႀကီးထားၿပီးကိုင္တြယ္
မျပယ္တဲ႔ ရနံ႔အေဆြးေတြနဲ႔ အတိတ္ကိုတူးဆြမိေတာ႔တာပဲ
အဲဒါ “သတိရတယ္” ေခၚတာလားကြယ္။

ဇာတိရနံ႔ေတြထဲမွာ
ငါက ကြန္ဆာေဗးတစ္ဆန္ဆန္
အခု ဒီကဗ်ာမင္းဆီပ်ံသန္းလာျခင္းအားျဖင့္
ယေန႔ကမၻာႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါရဲ့။

မခင္ႏွင္းဆီေရ
မင္းေျချပန္မခ်လိုတဲ႔ ေျမႀကီးကိုမွ
ငါက ဆတိုးၿပီးခ်စ္ေနရ
ဗီလိန္မပါဘဲ ေ၀းရတယ္ဆိုလည္း
ဇာတ္မေပါင္းရတာခ်င္းေတာ႔ ငါတို႔တူခဲ႔တယ္။

မခင္ႏွင္းဆီေရ
ျမစ္ဆိုတာ ပင္လယ္ဆီဆိုက္ေရာက္ရမယ္
လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို
သူရဲ့ပင္လယ္နဲ႔တူတဲ႔မိန္းမတစ္ေယာက္ဆီ
စီး၀င္ဆိုက္ေရာက္ခြင့္ရွိတယ္မဟုတ္လား
အဲဒီလူတစ္ေယာက္ဟာ ငါကြဲ႔
သတိရျခင္းကမ္းပါးႏွစ္ဖက္နဲ႔
ငါ႔ျမစ္ေၾကာင္းကို ငါကိုယ္တိုင္စီးနင္းလာခဲ႔တာေပါ႔
နက္႐ိႈင္းတဲ႔အိေျႏၵနဲ႔ ပင္လယ္ဟာလိႈင္းထန္လို႔မရဘူးေလ။

ဒီလိုပါပဲ မခင္ႏွင္းဆီေရ
ငါက လိႈင္းေတြသိမ္းရင္း လာတဲ႔ျမစ္
အဲဒီျမစ္ေၾကာင္းဟာ
သူခ်စ္တဲ႔ပင္လယ္ႀကီးထဲ
တဖ်တ္စာအေငးတစ္ကြက္ရ႐ံုနဲ႔
ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ျမဳပ္ႏွံပစ္ဖို႔ လံုေလာက္ၿပီတဲ႔။

မခင္ႏွင္းဆီေရ
အေမရိကားရဲ့ ေႏြဦးေလေျပထဲ
ပန္းေပါင္းတစ္ေထာင္ပြင့္ေ၀
မင္းကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ
မနက္ျဖန္ရဲ့ေနေရာင္ျခည္ထဲ
အိပ္မက္တစ္ေထာင္ပြင့္ေ၀
မင္းကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ
ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ…ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ…။

ညိမ္းညိဳ

အေမးအျမန္း၊ စပ္စပ္စုစု၊ က်ီးၾကည့္ေၾကာင္ၾကည့္၊ ဟိုေျပာဒီေျပာထူထပ္ေတာင္ကုန္းမ်ားႏွင့္ အသားလြတ္တရားခံလိုစစ္ေဆးအရသာခံခ်င္ေသာ အာတာလြတ္ဥမ်ား

ေရထဲျပဳတ္က်ရတဲ႔ျဖစ္စဥ္မွာ
- မိမိကိုယ္တိုင္ အေနအထိုင္မတတ္လို႔ ျဖစ္ႏိုင္သလို
- တျခားလူက တြန္းခ်လို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တျခားလူတြန္းခ်လို႔ေရနစ္ေသရရင္ေတာ႔ မတန္ဘူး
ရေအာင္ရုန္း ရေအာင္လႈပ္ၿပီး ကူးခပ္ရမွာပဲ။

“လူဆိုတာ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ေနရတဲ႔သတၱ၀ါ”
အာတာလြတ္ဥေတြထဲေရာက္သြားတဲ႔အခါ
ဒီစကားပံုကို ခင္ဗ်ားရယ္မိမွာပဲ။

သူမ်ားေတြအေႏြးထည္ကိုယ္စီနဲ႔ မင္းေကာ
သူမ်ားေတြအက်ၤ ီပါးေလးေတြနဲ႔ မင္းက်မွ အေႏြးထည္ႀကီးတဖားဖား
ေသာက္ေလကြာ ေဆးျဖစ္၀ါးျဖစ္၊ ဘာလဲကံငါးပါးထိန္းေနတာလား(သေရာ္ေတာ္ေတာ္)
စားစမ္းပါဟ ဒီေရာက္တုန္း၊ ေသရင္ကိုယ္႔ေနာက္ဘာမွမပါဘူး
အဲဒီမ်က္မွန္ႀကီးက လိုလို႔လား(မ်က္စိနာေနတာကို သူမသိဘူး)
ဘာလဲ အိမ္ကဘိုးေတာ္ကို ရွိန္ေနတာလား(အေဖကိုရည္ညႊန္းမွန္း ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာမွ သိရ)
၀ိုး..ဒီလူႀကီးက စာလည္းေရးတာပဲလား၊ သူေရးတာ ရင္သိမ္႔တုန္ေလးေတြေရာပါရဲ့လား(ဆရာတို႔ေရ စာအုပ္ေတြသိမ္းမထားမိတာကိုသာ ခြင့္လႊတ္ပါေတာ႔)
အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး
ငါမွတ္မထားခ်င္လို႔ ေမ႔ပစ္လိုက္တဲ႔စကားေတြအမ်ားႀကီး
မနက္အိပ္ယာထ ငါ႔ေခါင္းေနာက္မွာ ေရဒါတစ္္ခုတပ္ဆင္လို႔
ပံုရိပ္ေတြစုပ္ယူ႐ံုအားမရေသးပဲ
သြားတယ္ လာတယ္ စားတယ္ ေသာက္တယ္
အသံလိႈင္းမ်ားဟာေမးဖ်ားတဆတ္ဆတ္တုန္ခါလို႔ အထိုင္စက္ႀကီးမ်ား
ထိုမွတဆင့္ ကိုယ္တိုင္ေဖာ္ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားေဘာင္ထဲ
ငါဟာ သူတို႔ရဲ႕ လြဲေခ်ာ္ေနေသာ သနားစရာသတၱ၀ါတေကာင္
ေငါင္စင္းလို႔ ေပေစာင္းလို႔ ရြဲ႕ေစာင္းလို႔
ဒီမိုးဟာ တို႔ၿမိဳ႕ကစ႐ြာတာ ဒီအ႐ုပ္ဟာ တို႔ဆီကေဆးစက္စက်တာ
ဒီသီခ်င္းဟာ တို႔စၿပီးတီးတာ
ဒီဂိမ္းဟာ တို႔႐ိုးသြားလို႔ေအာက္လိုက္တာ
ဒီေဘာင္းဘီဟာ….ဒီအကၤ် ီဟာ…ဒီပေလယာဟာ...ဘာဟာ...ညာဟာ
ကေလးကလားပဲ ကေလးကလားပဲ
ေလတယ္ ေလတယ္၊ ပင့္ကူအိမ္ထဲၿငိေနတဲ႔ယင္တစ္ေကာင္လို ငါေလတယ္
စာမတတ္ဘူး စာမတတ္ဘူး
စာမတတ္ေတာ႔ ဒီစာေတြကို ဘယ္လိုဖတ္ရမလဲ ငါမသိဘူး။

ဘိန္းရွဴေနတာလားဆိုေတာ႔လည္း
ဘိန္းရွဴေနတာပါပဲေပါ႔
အေရမရအဖတ္မရေတြပါကြာဆိုေတာ႔လည္း
ဟုတ္ပါတယ္ပဲေပါ႔
နားေအးခ်င္တယ္
ဘာမွျပန္မေျပာတာ အဖက္မလုပ္တာလားဆိုလာျပန္ေတာ႔
ငါ ငုတ္တုတ္ေသတာပဲ။

ဆက္ေလွ်ာက္သြားတဲ႔ႏွစ္ေယာက္က
ဖိနပ္ႀကိဳးထိုးဖို႔က်န္ခဲ႔တဲ႔ တေယာက္အေၾကာင္းကုိေျပာဆိုလို႔
အာတာလြတ္ယဥ္ေက်းမႈဟာ ကမၻာေပၚ ဓားသြားလိုၿမိလို႔။

ညိမ္းညိဳ

ေဆြး

ေဆြး

ေငးခဲ႔မိတယ္
ၾကယ္ေတြအေငြ႔ပ်ံသြားတဲ႔အထိ
တစ္စိမ္႔စိမ္႔ကၽြံ၀င္ေနတဲ႔
တြင္းနက္ႀကီးအ၀မွာ ရပ္ရင္း၊

သြားတက္ကေလးေရ
တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔ ငိုပါရေစ၊

ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ေဆာင္းညအို
ငါ႔ကို မီးဖိုပါေစေတာ႔။

ညိမ္းညိဳ
၁၃၊ ၁၀၊ ၂၀၀၉

ကၽြန္သေဘၤာ

စာတစ္လံုးက စာတစ္လံုးထဲကၽြံက်သြား
၀ါက်တစ္ေၾကာင္းက ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းထဲ နစ္၀င္သြား
စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စာအုပ္တစ္အုပ္လို ၿပီးဆံုးခ်င္ခဲ႔
သံသရာေၾကာင္း ႐ွည္းလ်ားခဲ႔ပံုမ်ား
စာအုပ္ဟာ ခုထိ အသက္၀င္/ငင္ ေနပံု
ငါတို႔ ေၾကာင္တက္တက္ေငးေနၾကပံု
ကၽြန္သေဘၤာႀကီး ခုတ္ေမာင္းရင္း
ဒီစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ငါတို႔ အစဥ္အဆက္ ႐ိုင္းခဲ႔ၾကတယ္။

ညိမ္းညိဳ

ကစားပြဲပံုျပင္

ပုဆိန္ ဓားခ်က္
တေယာက္တလက္ ၀ိုင္းဖြဲ႔ဆူညံ
ဟန္ေတြေရာမာန္ေတြေရာ
ေတာအုပ္ထဲ ပြက္ေလာ႐ိုက္ေနခဲ႔။

အသီးမစား အရြက္မခူး
ထင္းမဆိုက္ အသားမတိုက္
အင္အားျပ ယိမ္းလိုက္ရင္း
ေတာျပဳန္း႐ံုသက္သက္ လာလာႏွက္ေတာ႔
အလွဲခံရတဲ႔သစ္ပင္ေတြက ရင္နာသတဲ႔။

ညိမ္းညိဳ

ေတာအုပ္

“အမ်ားေျပးရင္လိုက္ေျပး
အမ်ားရပ္ရင္လိုက္ရပ္
အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ
အူသံေတြဆူညံေနၿမဲ
မူဟန္ေတြက ထူးမျခားနားျပာကလက္စိန္
အဲဒီေခြးအ,ေတြနဲ႔ အေဆြခင္ပြန္းမဖြဲ႔လိုဘူး
ငါက ႏွစ္႐ွည္လမ်ား ဖန္တီးတည္ေဆာက္ယူခဲ႔ရတာ” တဲ႔
ေတာအုပ္က ေျပာတယ္။

“ေဟးးးး ျခေသၤ႔ေတြလား
လာေဟ႔ မင္းတို႔ကို ေစာင့္ေနတာ
တစ္ဦး တစ္ေကာင္ တစ္ေယာက္ကအစ
ေနာက္လိုက္ေပါင္းမ်ားစြာပါသည္အထိ
ကိုယ္႔ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ခိုင္မာျပင္းျပ
အမ်ားသေဘာနဲ႔လည္း လိုက္ေလ်ာညီေထြ
ေသြဖီယိမ္းယိုင္ျခင္းလည္းကင္း
တင္းျပတ္ညႊတ္ႏူး ေပါင္းစည္းလွပ
ငါ႔ရဲ႕ အနားသတ္စည္းကိုျဖင့္
မင္းတို႔ရဲ႕အားနဲ႔သာ
တသသေမႊးျမေစေရာ႔ကြယ္” တဲ႔
ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိေသာေတာအုပ္က ေျပာတယ္
မွန္တယ္
ေျခေထာက္ေတြမက်န္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ကို
ေျခစစ္ပြဲေတြ လိမ္ပိန္ေနေအာင္ကန္လာခဲ႔ရတဲ႔ေတာအုပ္က ေျပာျခင္းျဖစ္တယ္။

ညိမ္းညိဳ
၂၀၊ ၅၊ ၂၀၀၈