ေဆြး

ေဆြး

ေငးခဲ႔မိတယ္
ၾကယ္ေတြအေငြ႔ပ်ံသြားတဲ႔အထိ
တစ္စိမ္႔စိမ္႔ကၽြံ၀င္ေနတဲ႔
တြင္းနက္ႀကီးအ၀မွာ ရပ္ရင္း၊

သြားတက္ကေလးေရ
တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔ ငိုပါရေစ၊

ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ေဆာင္းညအို
ငါ႔ကို မီးဖိုပါေစေတာ႔။

ညိမ္းညိဳ
၁၃၊ ၁၀၊ ၂၀၀၉

ကၽြန္သေဘၤာ

စာတစ္လံုးက စာတစ္လံုးထဲကၽြံက်သြား
၀ါက်တစ္ေၾကာင္းက ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းထဲ နစ္၀င္သြား
စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စာအုပ္တစ္အုပ္လို ၿပီးဆံုးခ်င္ခဲ႔
သံသရာေၾကာင္း ႐ွည္းလ်ားခဲ႔ပံုမ်ား
စာအုပ္ဟာ ခုထိ အသက္၀င္/ငင္ ေနပံု
ငါတို႔ ေၾကာင္တက္တက္ေငးေနၾကပံု
ကၽြန္သေဘၤာႀကီး ခုတ္ေမာင္းရင္း
ဒီစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ငါတို႔ အစဥ္အဆက္ ႐ိုင္းခဲ႔ၾကတယ္။

ညိမ္းညိဳ

ကစားပြဲပံုျပင္

ပုဆိန္ ဓားခ်က္
တေယာက္တလက္ ၀ိုင္းဖြဲ႔ဆူညံ
ဟန္ေတြေရာမာန္ေတြေရာ
ေတာအုပ္ထဲ ပြက္ေလာ႐ိုက္ေနခဲ႔။

အသီးမစား အရြက္မခူး
ထင္းမဆိုက္ အသားမတိုက္
အင္အားျပ ယိမ္းလိုက္ရင္း
ေတာျပဳန္း႐ံုသက္သက္ လာလာႏွက္ေတာ႔
အလွဲခံရတဲ႔သစ္ပင္ေတြက ရင္နာသတဲ႔။

ညိမ္းညိဳ

ေတာအုပ္

“အမ်ားေျပးရင္လိုက္ေျပး
အမ်ားရပ္ရင္လိုက္ရပ္
အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ
အူသံေတြဆူညံေနၿမဲ
မူဟန္ေတြက ထူးမျခားနားျပာကလက္စိန္
အဲဒီေခြးအ,ေတြနဲ႔ အေဆြခင္ပြန္းမဖြဲ႔လိုဘူး
ငါက ႏွစ္႐ွည္လမ်ား ဖန္တီးတည္ေဆာက္ယူခဲ႔ရတာ” တဲ႔
ေတာအုပ္က ေျပာတယ္။

“ေဟးးးး ျခေသၤ႔ေတြလား
လာေဟ႔ မင္းတို႔ကို ေစာင့္ေနတာ
တစ္ဦး တစ္ေကာင္ တစ္ေယာက္ကအစ
ေနာက္လိုက္ေပါင္းမ်ားစြာပါသည္အထိ
ကိုယ္႔ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ခိုင္မာျပင္းျပ
အမ်ားသေဘာနဲ႔လည္း လိုက္ေလ်ာညီေထြ
ေသြဖီယိမ္းယိုင္ျခင္းလည္းကင္း
တင္းျပတ္ညႊတ္ႏူး ေပါင္းစည္းလွပ
ငါ႔ရဲ႕ အနားသတ္စည္းကိုျဖင့္
မင္းတို႔ရဲ႕အားနဲ႔သာ
တသသေမႊးျမေစေရာ႔ကြယ္” တဲ႔
ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိေသာေတာအုပ္က ေျပာတယ္
မွန္တယ္
ေျခေထာက္ေတြမက်န္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ကို
ေျခစစ္ပြဲေတြ လိမ္ပိန္ေနေအာင္ကန္လာခဲ႔ရတဲ႔ေတာအုပ္က ေျပာျခင္းျဖစ္တယ္။

ညိမ္းညိဳ
၂၀၊ ၅၊ ၂၀၀၈

မီးပံုးပ်ံ

အျမင့္ဆံုးပ်ံတက္သြားတာ မဟုတ္ဘူး
အေ၀းဆံုးကို လြင့္သြားရတာ၊

ဒီလိုပါပဲ
တိမ္ေတြက အရႊန္းေဖာက္ေတာ႔
ရင္ထဲကမီးေတာက္ကို ၀ွက္ထားရတာေပါ႔။

ညိမ္းညိဳ

သက္႐ွိသက္မဲ႔

(က)
ငါ သြားေနတယ္
ငွက္ေတြရဲ႕အေတာင္ပံနဲ႔ မေရာက္ႏိုင္တဲ႔အရပ္
ပင္လယ္ငါးေတြ မေနထိုင္ႏိုင္တဲ႔အရပ္ကို
ငါစီးမဲ႔ရထားနဲ႔ လြဲမွာစိုးလို႔
ငါေနာက္က်မွာစိုးလို႔
ငါ ကတိဖ်က္ရာ ေရာက္မွာစိုးလို႔
မၾကာမၾကာ ငါေျပးရတယ္
အစြမ္းကုန္သိမ္ေမြ႔တဲ႔လူေတြ
သူတို႔မွာ႐ွိတဲ႔ အေကာင္းဆံုးအေပၚအကၤ်ီေတြကို
ေလွ်ာ္ဖြတ္ၿပီးစ ႐ွပ္အကၤ်ီေတြရဲ႕အေပၚကေန ထပ္၀တ္ခ်င္ၾကလို႔
ငါ႔ကို ဆြဲေခၚတယ္ ဒရြတ္ဆြဲေခၚတယ္
စာတစ္ေစာင္မွ လက္ခံမရကတည္းက
ငါ ဘာသတင္းကိုမွ မရေတာ႔ဘူး
ငါ႔ခႏၶာဟာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္လဲက်လို႔
ငါ႔မိတ္ေဆြ တျခားလိပ္ျပာေတြနဲ႔အတူ
ပင္အပ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထိုးစိုက္ခံထားရတယ္
ငါ အသက္႐ွိေသးရဲ႕လား။

(ခ)
အိပ္ယာေပၚက ပစၥတို
ေတြးေတာဆင္ျခင္ေနတဲ႔ေၾကာင္
ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းလို ပါးလ်ားတဲ႔အရိပ္
ငါ႔ဘ၀ကို ငါေမ႔တယ္
ဘုရားသခင္ဟာ သူ႔လူေတြကို ေမ႔သလိုေပါ႔
သမၼာက်မ္းကို
ငါစားခ်င္လိုက္တာ
ဘယ္သူမ်ားေကၽြးပ
နံရံမွာ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ကို
ငါ ပင္အပ္နဲ႔စိုက္တြယ္ထားတယ္
ငါ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကိုလဲ အဲသလို
ပင္အပ္နဲ႔ စိုက္တြယ္ထားခ်င္တာမ်ိဳး
ၿပီးေတာ႔..မီးေတာက္လိုေတာက္ေလာင္ေနတဲ႔
အရက္ေသာက္လိုစိတ္နဲ႔
အရက္ကို ေရလိုေသာက္ခဲ႔တယ္
လူငယ္မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွတ္ရစရာေတြမ်ားတဲ႔
ေအးစက္စက္ ပ်က္စီးေနတဲ႔မ်က္လံုးေတြ ငါလိုခ်င္တယ္
ငါေရာက္ခ်င္ေနတဲ႔ေနရာေတြအေၾကာင္းကို
ငါေတြးေတာေနခ်င္လို႔
တစ္၀က္မူးေနတဲ႔အၿပံဳးနဲ႔
ငါ..ေနာက္ျပန္ၾကည့္တဲ႔အခါ
ေတာင္ကအုပ္မိုးေနတဲ႔ ပင္လယ္ကိုေတြ႔ရတယ္
(အဲဒါ ငါ႔အေမရဲ႕ ဂူသခၤ်ဳိင္းေနရာပဲ)
(ငါ႔အေမနဲ႔အတူ ပင္လယ္ခ႐ုခြံေတြေကာက္ခဲ႔တယ္)
ငါ...ေနာက္ျပန္မၾကည့္ေတာ႔ဘူး
ငါ...ေနာက္ျပန္မၾကည့္ေတာ႔ဘူး
(ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ မလြဲမေသြ သြားၾကရမွာမို႔
တျခားလူေတြကို ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကပါစို႔)
ငါ အသက္မ႐ွိေတာ႔ဘူး။

ညိမ္းညိဳ

- ဆရာသစၥာနီဘာသာျပန္ေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ေပၚကဗ်ာအပုဒ္ ၂၀မွ စာသားမ်ား၊ ၀ါက်မ်ားျဖင့္ ဖန္တီးပါသည္။

ေတးေရးဆရာ

ၾကည္ႏူးဖြယ္ေတးတစ္ပုဒ္ကို
သင္က မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ဆိုတဲ႔အခါ
အလြမ္းလို႔ေခၚၾကလိမ္႔မယ္။

လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေတးတစ္ပုဒ္ကို
သင္က ၾကည္ႏူးမႈနဲ႔ဆိုတဲ႔အခါ
အခ်စ္လို႔ေခၚၾကလိမ္႔မယ္။

ၾကည္ႏူးလြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေတးတစ္ပုဒ္ကို
သင္က ေမ႔ေလ်ာ႔မႈနဲ႔ဖံုးကြယ္တဲ႔အခါ
အမုန္းလို႔ေခၚၾကလိမ္႔မယ္။

အမုန္းေတးကို မဆိုေစလိုပါ
သင့္ကိုလည္း တားျမစ္ျခင္းငွာ မစြမ္းတဲ႔အခါ
ေတးေရးဆရာ(ငါ႔)လက္ကိုသာ ျဖတ္ရပါေတာ႔မယ္။

ညိမ္းညိဳ