15 July 2008

လူသားဘ၀

ေပ်ာ္ဖို႔လည္းေကာင္း၊ စိတ္၀င္စားဖို႔လည္းေကာင္းလွတဲ႔ တက္ဂိမ္းေတြနဲ႔ အခ်ိန္အတန္ၾကာ ကင္းကြာဆိတ္ၿငိမ္ ေနတဲ႔ ဘေလာ႔ရပ္၀န္းကို က်ေနာ္တို႔၏စပ္မိစပ္ရာမွ လူပ်ဳိႀကီးမ်ားက(အမေလးမကေတာ႔ လူၿပိဳႀကီးမ်ားလို႔ သံုးတာေတြ႔ဖူးရဲ႕ :P )လူသားဘ၀ဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ လႈပ္ႏိႈးလိုက္ပါတယ္။ လူသားဘ၀ကို အစပ်ိဳးေခါင္းစဥ္ေပးသူ ကိုသႀကၤန္ေရးထားကို တအားႏွစ္သက္မိပါတယ္။ "မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေလာက္တဲ့အထိ အႀကီးအက်ယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ ျခင္း၊ အလြန္အမင္း ေၾကာက္လန္႕ျခင္း၊ မ်က္ရည္ေတာက္ေတာက္က်တဲ့အထိ ၀မ္းနည္းျခင္း စတဲ့စိတ္ခံစားမႈ အာရံုအားလံုးကို ျပင္းျပင္းျပျပ ရသြားခ်င္တယ္" ဆိုတဲ႔ နံပါတ္(၃) အခ်က္ကိုျဖင့္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ သေဘာက်မိ ပါတယ္။ အဲသည္ နံပါတ္(၃)အခ်က္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေနာက္ဆက္တြဲမွာ ကိုသႀကၤန္ျပန္႐ွင္းျပထားတာကလည္း စိတ္၀င္စားစရာပါ။

အမေလးမရဲ႕ လူသားဘ၀ပို႔စ္ထဲက သည္ဖြင့္ဆိုခ်က္ကို တအားႏွစ္ၿခိဳက္မိပါတယ္။

လူသားဘ၀ ဆိုတာ … ဘာသာေရး..ပတ္၀န္းက်င္… အသိတရား.. လူပုဂၢိဳလ္ေတြရဲ့ လႊမ္းမိုး တိုက္တြန္းမႈမပါဘဲ … ကိုယ္စိတ္အားထက္သန္ေနတဲ့ အလုပ္.. အနည္းဆံုး တစ္ခုေလာက္ေတာ့ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေနာင္တမရဘဲ လုပ္လိုက္နိုင္ရင္ အဓိပၸါယ္ ရိွလိမ့္မယ္ …။

ကိုလင္းဦးရဲ႕ "ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ႕ပဲ ေနထိုင္သြားခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမၿမိဳ႕ကၿခံတစ္လံုးမွာ ေအးေအးေဆးေဆးေနခ်င္တယ္" ဆိုတဲ႔ နံပါတ္(၄) အခ်က္ကိုေတာ႔ က်ေနာ္လည္း မၾကာမၾကာ စိတ္ကူးမိသားဗ်။ အဲ...ဒါေလးတစ္ခုေတာ႔ ထပ္မံျဖည့္စြက္ပါရေစ။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မိသားစုေလးနဲ႔ေပါ႔ခင္ဗ်ာ..။

ေရးသာေရးေနရတယ္။ တက္အေႂကြးေတြ႐ွိခဲ႔ဖူးေတာ႔ ေရးရတာ လက္အတြန္႔သားဗ် :) ေတာ္ပါေသးရဲ႕ အေႂကြး႐ွင္ေတြက လူရင္းႀကီးေတြမို႔.. :P

ကဲ..တက္ခံထိဖက္ အကိုအမေတြေရးတဲ႔အထဲက ကိုယ္ႀကိဳက္မိတာေလးေတြေတာ႔ ေျပာၿပီးသြားၿပီ။ ကိုယ္တိုင္ေရးဖို႔ပဲ က်န္ေတာ႔တယ္ဗ်ိဳ႕ :)

က်ေနာ႔္ဘ၀မွာ သည္အခ်က္ေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

(၁) ပုဂံကို ဆယ္ရက္ေလာက္ ေအးေအးေဆးေဆး သြားလည္ခ်င္ပါတယ္။

(၂) ဒါ႐ိုက္တာအျဖစ္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ဇာတ္ညႊန္းေရးၿပီး ႐ုပ္႐ွင္ကားတစ္ကား ႐ိုက္ဖူးခ်င္ပါတယ္။

(၃) "က်ေနာ္ ကဗ်ာေတြစပ္ေနတာ တရားထိုင္ေနတာေပါ့ဗ်ာ" လို႕ ဆရာမႀကီးေဒၚခင္ႏွင္းယုကို ျပန္ေျဖခဲ႔ဖူးတဲ႔ ဆရာေဇာ္ဂ်ီလို ကဗ်ာဆရာတစ္ဦးျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။(သည္လို မေရးေကာင္း၊ မေရးအပ္ဖူးဆိုရင္ ခြင့္လႊတ္ေစ လိုပါတယ္။ က်ေနာ္႔စိတ္ထဲက ဆရာႀကီးကို အားက်တဲ႔စိတ္နဲ႔ တအားျဖစ္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵသက္သက္ရယ္ပါ)

(၄) ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လို အသင္းအဖြဲ႔၊ ဂိုဏ္းဂဏထဲမွ မပါခ်င္ပါဘူး။ ဘယ္ဂိုဏ္း၊ ဘယ္၀ါဒ၊ ဘယ္အဖြဲ႔ အစည္းရဲ႕ ၾသဇာလႊမ္းမိုးမႈမွမပါပဲနဲ႔ ကိုယ္႔စိတ္နဲ႔ကိုယ္႔ကိုယ္ သီးျခားကင္းလြတ္စြာ ျပဳမူေျပာဆို ေနထိုင္လႈပ္႐ွား လိုပါတယ္။ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသပဲေရာက္ေရာက္၊ ဘယ္အခ်ိန္အခါပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈ႐ွိတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕မေနရတဲ႔၊ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ လြတ္လပ္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

(၅) မိ႐ိုးဖလာသေဘာမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲနဲ႔"ရတနာသံုးပါးကို ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ဆည္းကပ္လာသူ တစ္ေယာက္အ ေၾကာင္း" ထဲက ဆရာဦးဆန္းလြင္ရဲ႕ နားလည္သိျမင္ လက္ခံယံုၾကည္သြားတဲ႔ စိတ္ႏွလံုးမ်ိဳးနဲ႔ ဗုဒၶ၀ါဒကိုလိႈက္ လိႈက္လွဲလွဲ ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ သက္၀င္ယံုၾကည္တတ္ခ်င္ပါတယ္။

(၆) ကိုယ္႔အခ်င္းခ်င္းေရာ၊ တျခားသူေတြအေပၚမွာေရာ စာနာနားလည္တတ္တဲ႔၊ ကူညီေဖးမတတ္တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စရာမိသားစုေလးနဲ႔ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ စည္းစည္းလံုးလံုး ေနသြားခ်င္ပါတယ္။ (မၾကာမၾကာ စိတ္ကူး ယဥ္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကိုလင္းဦးရဲ႕ နံပါတ္ေလးအခ်က္ကေန ေရြ႕ေလ်ာလာခဲ႔ရျခင္းပါ။ လူဟာ ကိုယ္႔လိုအင္ဆႏၵေတြအ ကုန္လံုးအတြက္ အဆင္မသင့္ႏိုင္တဲ႔အခါ တခုခုကို အေလ်ာ႔ေပးရတတ္ပါတယ္။ အခု ေနရာေဒသဆိုတာႀကီးကို က်ေနာ္အေလ်ာ႔ေပးလိုက္ပါၿပီ။ ကိုယ္ျမတ္ႏိုးတြယ္တာရတဲ႔ ခ်စ္သူနဲ႔၊ မိသားစုေလးနဲ႔ဆိုရင္ ဘယ္အရပ္ ဘယ္ ေဒသမွာ ျဖစ္ျဖစ္ ပန္းေတြဟာ ပြင့္ၿမဲပြင့္ေနၾကလိမ္႔မယ္လို႔ ႏွလံုးသြင္းတတ္ခဲ႔ပါၿပီ)

အသက္႐ွင္ေနထိုင္စဥ္ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ သည္အခ်က္ေလးေတြကို လုပ္ႏိုင္ခဲ႔ရင္ က်ေနာ္ ကိုယ္႔ကိုယ္ ကိုယ္ေက်နပ္မိမွာပါ။

(၁) ဘယ္လိုအေၾကာင္းမ်ိဳးေၾကာင့္ျဖစ္ေသာစစ္ပြဲႀကီးငယ္ တစ္ပြဲကိုျဖစ္ေစ၊ တစ္ပြဲထက္ပိုလို႔ျဖစ္ေစ (ႀကိဳက္သ ေလာက္ပိုပါေစ) က်ေနာ္႔ရဲ႕ ကိုယ္စြမ္းဥာဏ္စြမ္းေၾကာင့္ တားဆီးႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္...။

(၂) စာေပစီစစ္ေရး၊ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ေရးကိစၥေတြမွာ စာေပပညာ႐ွင္ေတြ၊ စာေပလုပ္သားေတြ (စာေပေလာ ကသားေတြေပါ႔ခင္ဗ်ာ) ေက်နပ္ႏွစ္သက္ၿပီးေတာ႔ ရသင့္ရထိုက္တဲ႔ အခြင့္အေရးေတြရေအာင္ တစ္စံုတစ္ခုေသာ နည္းလမ္းနဲ႔ျဖစ္ေစ၊ အေၾကာင္းခ်င္းရာနဲ႔ျဖစ္ေစ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ တရားသျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္....။

(၃) သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြအေပၚ ဘယ္ေသာအခါမွ ျငဴစူတဲ႔စိတ္မျဖစ္ေပၚဘဲ၊ ျဖစ္ေပၚခဲ႔မည္ဆိုလွ်င္လဲ မိမိစိတ္ ကို ခ်က္ခ်င္းသိ၍ ျပဳျပင္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္...။

(၄) အသားအေရာင္၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ၊ ဘာသာအယူ၀ါဒ၊ ပညာဂုဏ္႐ွိန္၊ ေနရာေဒသ ကြဲျပားခြဲျခားမႈမထားဘဲနဲ႔ လူနဲ႔လူခ်င္း သာတူညီမွ် ေလးစားခ်စ္ၾကည္စြာ ဆက္ဆံႏိုင္ခဲ႔မယ္၊ ကူညီေဖးမႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္...။

(၅) ကိုယ္႔ရဲ႕ခ်စ္သူအေပၚ၊ သားသမီးေတြအေပၚ၊ မိသားစုအေပၚ၊ အျခားသူေတြအေပၚ ႏိုင္ထက္စီးနင္း ျပဳမူတတ္ တဲ႔အက်င့္မ်ိဳးကို အျမစ္တြယ္ခြင့္မေပးဘဲ ႐ွိေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပါးလ်ားကြယ္ေပ်ာက္ သြားေအာင္ ျပဳျပင္ေနထိုင္ႏိုင္ခဲ႔မယ္ဆိုရင္...။

က်ေနာ္႔စိတ္ထဲမွာ ေအာင္းေနတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ႔အေၾကာင္းအခ်က္ေလးေတြကို အခုလိုပို႔စ္အျဖစ္နဲ႔ စာတစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္သြားေအာင္ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ေပးတဲ႔ စပ္မိစပ္ရာမွ လူပ်ိဳႀကီး ကိုသႀကၤန္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြအားလံုးလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ ၾကပါေစခင္ဗ်ာ :) :)

ညိမ္းညိဳ

13 July 2008

မိုးျပဇာတ္

ဇြန္လရဲ႕ မိုးေကာင္းကင္ ခဲသားမွိန္မွိန္က
မိုးတိမ္ေတြကို အန္ခ်လိုက္တာ
စံပယ္ပြင့္ေႂကြသံေတြ တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္၊

မိုးေလ၀သ သတင္းအၿပီး
မိုးကာအကၤ်ီနဲ႔ ထီးတစ္လက္
သားသမီးေတြတြက္ ၀တၱရားေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႂကြ
ျမင့္မိုရ္ေတာင္ႀကီး ေရငတ္ေနတယ္၊

ကမၻာႀကီးရဲ႕အစီအစဥ္ကို သိခ်င္လို႔
စေလာင္းတပ္ဆင္ ၾကည့္ျမင္ေနခ်ိန္မွာ
အ႐ိုးတီဘီအိမ္ေလးရဲ႕ က်န္းမာေရးက
ေနာက္ဆံုးေမးခြန္းတစ္ခုပဲ လိုေတာ႔တယ္၊

ဘယ္သူသိသိ မသိသိ
ငါသိေနတဲ႔ ခါးသီးမႈေတြထဲမွာ
မိုး႐ြာတာကလြဲရင္
အရမ္းပူတာပဲ။

ေနာင္၀င္းထြန္း

11 July 2008

သက္႐ွိသက္မဲ႔

(က)
အသက္႐ွိေသးရဲ႕လား

ငါ သြားေနတယ္
ငွက္ေတြရဲ႕အေတာင္ပံနဲ႔ မေရာက္ႏိုင္တဲ႔အရပ္
ပင္လယ္ငါးေတြ မေနထိုင္ႏိုင္တဲ႔အရပ္ကို
ငါစီးမဲ႔ရထားနဲ႔ လြဲမွာစိုးလို႔
ငါေနာက္က်မွာစိုးလို႔
ငါ ကတိဖ်က္ရာ ေရာက္မွာစိုးလို႔
မၾကာမၾကာ ငါေျပးရတယ္
အစြမ္းကုန္သိမ္ေမြ႔တဲ႔လူေတြ
သူတို႔မွာ႐ွိတဲ႔ အေကာင္းဆံုးအေပၚအကၤ်ီေတြကို
ေလွ်ာ္ဖြတ္ၿပီးစ ႐ွပ္အကၤ်ီေတြရဲ႕အေပၚကေန ထပ္၀တ္ခ်င္ၾကလို႔
ငါ႔ကို ဆြဲေခၚတယ္ ဒရြတ္ဆြဲေခၚတယ္
စာတစ္ေစာင္မွ လက္ခံမရကတည္းက
ငါ ဘာသတင္းကိုမွ မရေတာ႔ဘူး
ငါ႔ခႏၶာဟာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္လဲက်လို႔
ငါ႔မိတ္ေဆြ တျခားလိပ္ျပာေတြနဲ႔အတူ
ပင္အပ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထိုးစိုက္ခံထားရတယ္
ငါ အသက္႐ွိေသးရဲ႕လား။

(ခ)
အသက္မ႐ွိေတာ႔ဘူး

အိပ္ယာေပၚက ပစၥတို
ေတြးေတာဆင္ျခင္ေနတဲ႔ေၾကာင္
ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းလို ပါးလ်ားတဲ႔အရိပ္
ငါ႔ဘ၀ကို ငါေမ႔တယ္
ဘုရားသခင္ဟာ သူ႔လူေတြကို ေမ႔သလိုေပါ႔
သမၼာက်မ္းကို
ငါစားခ်င္လိုက္တာ
ဘယ္သူမ်ားေကၽြးပ
နံရံမွာ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ကို
ငါ ပင္အပ္နဲ႔စိုက္တြယ္ထားတယ္
ငါ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကိုလဲ အဲသလို
ပင္အပ္နဲ႔ စိုက္တြယ္ထားခ်င္တာမ်ိဳး
ၿပီးေတာ႔..မီးေတာက္လိုေတာက္ေလာင္ေနတဲ႔
အရက္ေသာက္လိုစိတ္နဲ႔
အရက္ကို ေရလိုေသာက္ခဲ႔တယ္
လူငယ္မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွတ္ရစရာေတြမ်ားတဲ႔
ေအးစက္စက္ ပ်က္စီးေနတဲ႔မ်က္လံုးေတြ ငါလိုခ်င္တယ္
ငါေရာက္ခ်င္ေနတဲ႔ေနရာေတြအေၾကာင္းကို
ငါေတြးေတာေနခ်င္လို႔
တစ္၀က္မူးေနတဲ႔အၿပံဳးနဲ႔
ငါ..ေနာက္ျပန္ၾကည့္တဲ႔အခါ
ေတာင္ကအုပ္မိုးေနတဲ႔ ပင္လယ္ကိုေတြ႔ရတယ္
(အဲဒါ ငါ႔အေမရဲ႕ ဂူသခၤ်ဳိင္းေနရာပဲ)
(ငါ႔အေမနဲ႔အတူ ပင္လယ္ခ႐ုခြံေတြေကာက္ခဲ႔တယ္)
ငါ...ေနာက္ျပန္မၾကည့္ေတာ႔ဘူး
ငါ...ေနာက္ျပန္မၾကည့္ေတာ႔ဘူး
(ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ မလြဲမေသြ သြားၾကရမွာမို႔
တျခားလူေတြကို ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကပါစို႔)
ငါ အသက္မ႐ွိေတာ႔ဘူး။

ညိမ္းညိဳ

၀န္ခံခ်က္ ။ သက္႐ွိသက္မဲ႔၊ အသက္႐ွိေသးရဲ႕လား - ငါအသက္႐ွိေသးရဲ႕လား၊ အသက္မ႐ွိေတာ႔ဘူး - ငါ အသက္ မ႐ွိေတာ႔ဘူး မွလြဲ၍ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လံုးကို ဆရာသစၥာနီဘာသာျပန္ဆိုေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ေပၚကဗ်ာအပုဒ္ ၂၀ မွ စာသားမ်ား၊ ၀ါက်မ်ားျဖင့္ ေရာစပ္ဖန္တီးပါသည္။(စီစဥ္တက်သေဘာမ်ဳိး ေပါင္းစပ္ျခင္းမဟုတ္ဘဲ အျခားေသာ အေၾကာင္းအရာသစ္တစ္ခု၊ ခံစားမႈအသစ္တစ္ခုဆီသို႔ ရည္ညႊန္း၍ ေရာစပ္ပါသည္)၀ါက်အထားအသို၊ ပါဒအျဖတ္အေတာက္၊ ေ႐ွ႕ေနာက္၀ဲယာ လြတ္လပ္စြာ စီပါသည္။ ကိုရင္ညိန္း စတင္မိတ္ဆက္ေပးေသာ “မာစယ္ဒူးခ်မ္႔” ရဲ႕ “ေရပန္း” မွ သက္ေရာက္ေသာ အားတစ္ခုျဖင့္ ဤကဗ်ာကို တင္ဆက္ပါသည္။

5 July 2008

ဇူလိုင္(၅)ရက္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားနာခဲ႔တယ္


အျပင္မွာႏွင္းေတြမက်ေတာ႔ဘူး
လူသူေလးပါးကင္းလြတ္ရာအရပ္မွာမွ ေမာ္စကိုရဲ႕ေႏြဦးက
ကၽြန္ေတာ္႔ရင္အံုကို တစ္စံုတစ္ခုနဲ႔ တည့္တည့္ပစ္ေပါက္လိုက္တယ္
ဒီလိုခ်စ္မိသြားၿပီဆိုတဲ႔ေနာက္
စိတ္နဲ႔ကိုယ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚရက္စက္တယ္
အၿမဲတေစ သတိရျခင္းနဲ႔အိပ္စက္တယ္
အၿမဲတေစ သတိရျခင္းနဲ႔ ေနထိုင္စားေသာက္တယ္
အၿမဲတေစ သတိရျခင္းနဲ႔ သြားတယ္၊ လာတယ္၊ လႈပ္႐ွားတယ္
အၿမဲတေစ..အၿမဲတေစ..အၿမဲတေစ
အဲဒီလို အၿမဲတေစ သတိရျခင္းနဲ႔ယဥ္ပါးေနရတာကို ေက်နပ္တယ္
ေႏြးေထြးတယ္ဆိုတဲ႔ အသိတစ္ခုက
ႏွလံုးသားရဲ႕ ဥပေဒကို သူ႔အလိုလို ျပဌာန္းပစ္လိုက္တယ္
ကၽြန္ေတာ္သယ္ေဆာင္ထမ္းပိုးခြင့္ရတဲ႔ ႐ြက္တိုင္ထိပ္ဖ်ားမွာ
သူ႔နာမည္ေလးကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေရးထိုးထားခ်င္တယ္
ေလကိုပဲဆန္ဆန္.. ေရကိုပဲဆန္ဆန္..
မညႇဳိးတဲ႔ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို သစၥာတရားနဲ႔မန္းမႈတ္လို႔
သူ႔ေကသာဦးမွာ ပန္ေပးခ်င္တယ္
ကၽြန္ေတာ္႔လက္တစ္ဖက္ရဲ႕အားမာန္မွာ
သူႏွစ္သက္တဲ႔ေတးတစ္စနဲ႔ လင္းပလိုက္ခ်င္ေသးတယ္
တိတ္တဆိတ္ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ မိုးေတြေစြခဲ႔တယ္
အခ်စ္နဲ႔ ဖ်န္းပက္ျခင္းခံရတဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာဖ်ားနာတတ္ခဲ႔ၿပီ။

ညိမ္းညိဳ

29 June 2008

လယ္ေစာင့္တဲ

က်ေနာ္႔ရဲ႕ ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္စာမူေလးကို အမွတ္တရအေနနဲ႔ ျပန္လည္ေဖာ္ျပပါရေစ။ က်ေနာ္႔ရဲ႕ ဇာတိခ်က္ေႂကြ ေမြးရပ္ေျမက ဟိုး..အညာေဒသ အုန္းတပင္ဆိုတဲ႔ ႐ြာေလးဗ်။ အေမဘက္မ်ိဳး႐ိုးကေတာ႔ ေတာင္သူလယ္လုပ္ ဓားမခုတ္ေပါ႔။ လယ္ယာလုပ္ငန္းနဲ႔ အသက္ေမြးၾကပါတယ္။ အေဖ႔ဘက္မ်ဳိး႐ိုးကေတာ႔ ၀န္ထမ္းေပါ႔ခင္ဗ်ာ။ ၁၉၉၁ ၊ က်ေနာ္ပထမတန္းတက္ရမဲ႔ႏွစ္မွာပဲ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ကို မိသားစုလိုက္ ေျပာင္းေ႐ြ႕ခဲ႔ၾကတယ္။ စာေရးဆရာ႐ူး ႐ူးေနတဲ႔ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ေပါ႔ဗ်ာ..။ သူငါးႏွစ္သားအ႐ြယ္ေလာက္ထိ လက္ပြန္းတတီး ရင္းႏွီးထိေတြ႔ခဲ႔ရတဲ႔ ေက်းလက္ပံုရိပ္ေလးေတြကို လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး႐ွိတိုင္း ကဗ်ာေလးေတြ၊ ၀တၳဳတိုေလးေတြထဲ ထည့္ထည့္ေရးမိသေပါ႔။ သူ ဒီ၀တၳဳတိုေလးကို ႐ွစ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀မွာေရးခဲ႔ၿပီး၊ ဆယ္တန္းေရာက္ေတာ႔မွ ျမန္မာစာဆရာက တိုက္တြန္းအားေပးတာနဲ႔(အမွန္ေတာ႔ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ကေလး ႐ွိမွန္း သိလို႔ ဆရာက ကိုယ္႔တပည့္ကိုယ္ ေျမွာက္ေပးလိုက္တာျဖစ္မယ္ဗ် :P ) န၀ေဒးမဂၢဇင္းကို ပို႔ျဖစ္သြားတယ္။ ကံအားေလ်ာ္စြာပဲ အဲဒီ၀တၳဳတိုကေလး န၀ေဒးမဂၢဇင္းမွာ ပါလာပါေရာလား..။ စာေရးဆရာ႐ူး႐ူးေနတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ တအားကို ေပ်ာ္သြားတာဗ်ာ။ မွတ္မိေသးတယ္၊ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ မိုးသဲသဲေအာက္မွာ ဘာနဲ႔မွမတူေအာင္ကို အဲဒီေကာင္ေလး တအားေပ်ာ္သြားတာ။ စာမူက ၾသဂုတ္လထုတ္မဂၢဇင္းမွာ ပါတာဆိုေတာ႔ သူေနတဲ႔ၿမိဳ႕ကေလးမွာ မိုးသိပ္ေကာင္းတဲ႔ ရာသီႀကီးေလ။ အဲဒီေကာင္ေလးက ေျပာေသးတယ္၊ "ကမၻာေပၚက ႐ွိ႐ွိသမွ်အလုပ္ေတြထဲမွာ ကဗ်ာေရး၊စာေရးရတဲ႔ အလုပ္ကို ငါအႀကိဳက္ဆံုးပဲကြာ"တဲ႔။ သူကေတာ႔ ေပ်ာ္လို႔ျမဴးလို႔ေပါ႔ေလ။ အခ်ိန္တိုင္း တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ကို ေျပာေနတတ္ တာ။ က်ေနာ္႔အဖို႔ေတာ႔ သူ႔၀ဋ္ေတြကို ေ႐ွ႕ေလွ်ာက္ ဒီထက္ပိုခံရဦးေတာ႔မယ္။ အဲဒီ ညိမ္းညိဳဆိုတဲ႔ ကဗ်ာ႐ူး စာ႐ူးေကာင္ေလးကို တျခားသူေတြ မ်က္စိမစူးရေလေအာင္ က်ေနာ္႔ရင္ဘတ္ထဲ ထည့္ထည့္၀ွက္လာ ရတာပဲ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ခဲ႔ေပါ႔ဗ်ာ.. :) :)





(၁)
ကတြတ္ေပါက္မွ ေရ၀င္သံသဲ႔သဲ႔ကို အတိုင္းသား ၾကားေနရသည္။ တေတြေတြစီးဆင္းေနေသာ ေရသံေလးက တသဲ႔သဲ႔၊ ၾကယ္ကေလးမ်ားက မိွတ္တုတ္မိွတ္တုတ္ျဖင့္ ဘယ္အရာႏွင့္မွ မလဲလွယ္ႏိုင္ေသာ အရသာထူးႀကီးကို လယ္ေစာင့္တဲေပၚမွ အခန္႔သားထိုင္ရင္း ခံစားေနမိ၏။

အေဖကမူ တဲအတြင္း႐ွိ ၀ါးကြပ္ပ်စ္ေလးေပၚတြင္ ေဆးတံႀကိးကို အသာဖြာ႐ိႈက္ကာ မွိန္းေနရင္း အမိုးျပဳထားေသာ ထန္း႐ြက္ခ်ပ္ႀကီးမ်ားကို ေသခ်ာစြာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အေဖ၏ မ်က္လံုးႀကီးမ်ားမွာ အေမွာင္ထဲ၌ပင္ အေရာင္လက္ေနသည္ ထင္ရ၏။

တဲအျပင္ဘက္၀ယ္ အေမွာင္ထုသည္ တျဖည္းျဖည္း ႀကီးစိုးလာေခ်ၿပီ။ လကြယ္ညျဖစ္သျဖင့္ အလင္းေရာင္မွာ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္ေနသည္။ ၾကယ္ပြင့္ကေလးမ်ား၏ မိွန္ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ အလင္းေရာင္ကသာ လယ္ေတာတစ္ခြင္ႏွင့္ လယ္ေစာင့္တဲေလးမ်ားအေပၚ လႊမ္းၿခံဳထားသည္။ မေပ်ာက္တေပ်ာက္ထိုးထားေသာ အလင္းေရာင္ ေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ေလးေအာက္တြင္ လယ္ေစာင့္တဲေလးမ်ားကလည္း ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလွသည္။

အခ်ိန္မနည္းေရာ႔ၿပီ။ ခုနစ္စဥ္ၾကယ္ပင္ အၿမီးေထာင္ေနေပၿပီ...။

ဗိုက္ဟာသလိုလို႐ွိတာမို႔ တဲေပၚမွ အသာဆင္းကာ လယ္ပုစြန္လံုးႀကီးတစ္ေကာင္ကို ထင္းမီးဖိုတြင္ ကင္လိုက္သည္။ အတန္ငယ္ၾကာေသာအခါ အဆီတ၀င္၀င္းႏွင့္ ႐ွိေနေသာ လယ္ပုစြန္လံုးႀကီးမွ ေမႊးႀကိဳင္ေသာရနံ႔တို႔သည္ တဲကေလးအတြင္း၀ယ္ လိႈင္တက္လာေတာ႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္က လယ္ပုစြန္လံုးကင္ႀကီးကို အသာလွမ္းယူရင္း၊ အေဖ႔အားၾကည့္လိုက္ရာ တဲေခါင္မိုးကို ေသခ်ာစြာ စူးစိုက္ၾကည့္ေနေသာအေဖသည္ ႐ုတ္တရက္ ထ,ရပ္လိုက္သည္ကို ေတြ႔ျမင္ရေလသည္။ က်ေနာ္ပင္ လန္႔သြားမိသည္။ အေဖက ပုဆိုးကို တိုတိုျပင္၀တ္ၿပီး ေပါက္ျပားဆြဲကာ တဲအျပင္သို႔ ထြက္သြားေတာ႔သည္။

က်ေနာ္လည္း အေဖမ႐ွိေတာ႔မွ တဲေခါင္မိုးကို ေသခ်ာစြာၾကည့္လိုက္ရာ ထန္း႐ြက္ခ်ပ္ႀကီးမ်ားအၾကားမွ ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္သံုးလံုးကို ထင္းခနဲ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ မွန္ေပသည္။ ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္သံုးလံုး ဤေနရာသို႔ေရာက္လွ်င္ မူးေရတက္ေပၿပီ။ လယ္ထဲသို႔ ေရယူရန္ အေဖထြက္သြားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

အေဖျပန္လာလွ်င္ စားရန္အတြက္ လယ္ပုစြန္လံုးႀကီးတစ္ေကာင္ကို ထပ္၍ မီးကင္လိုက္ၿပီး သာယာလွေသာ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို တဲေပါက္၀မွ ၾကည့္ေနမိသည္။ ၾကယ္ကေလးမ်ားက မိွတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ႏွင့္ က်ေနာ္႔အား မ်က္စပစ္ျပေနသည္ဟု ထင္ရသည္။ က်ေနာ္မွာ သာယာလွေသာ မိုးေကာင္းကင္ႀကီးကို တေမ႔တေမာ ေငးေမာၾကည့္ေနမိရာ မီးကင္ထားေသာ လယ္ပုစြန္လံုးႀကိးမွ ေမႊးရနံ႔တို႔ တလိႈင္လိႈင္ထြက္လာမွပင္ သတိျပန္၀င္လာသည္။

ထိုစဥ္....

"ေဟ႔..ထြန္းခင္..ထြန္းခင္၊ ဖိုးလွေရ ထြန္းခင္ ႐ွိသလား"

က်ေနာ္ နားစြင့္လိုက္သည္။ ႏွစ္ကြက္ျခားလယ္မွ ဦးႀကီးျမ၏ အသံပင္။ ေခၚပံုက ေရးႀကီးသုတ္ပ်ာ ႏိုင္လွသည္။

"အေဖမ႐ွိဘူး ဦးႀကီးေရ၊ ေရယူသြားတယ္"

က်ေနာ္က အားကုန္ဟစ္၍ ျပန္ထူးလိုက္သည္။

"ေဟ မင္းတစ္ေယာက္ထဲလား ဖိုးလွ"

တစ္ဖက္မွ ဦးႀကီးျမအသံက စိုးရိမ္မႈပါလာသည္။ ဘယ္သို႔ေသာ အေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ပါခ်ိမ္႔။

"ေအး..ေအး၊ ငါ ဖိုးထြန္းကို လႊတ္လိုက္မယ္"

က်ေနာ္႔မွာ ျပန္၍သာ ထူးလိုက္ရသည္။ အေၾကာင္းအရာ ဇစ္ျမစ္ကို မသိေသး။ ဘယ္႔ႏွယ္...၊ ခါတိုင္းလဲ အေဖေရယူသြားရင္ က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲပါပဲ။ ဤညမွ ဦးႀကီးျမက က်ေနာ္႔အတြက္ စိုးရိမ္ေနသည္ဆိုေတာ႔ ...။ က်ေနာ္ေတြး၍မွမဆံုးခင္ ဖိုးထြန္း ေရာက္ခ်လာသည္။ တစ္ေတာင္ထြာခန္႔႐ွိေသာ ႐ွားႏွစ္တုတ္ကိုလည္း ကိုင္ထားေသးသည္။ သူ႔ပံုစံက တစ္ေယာက္တည္း႐ွိေနေသာ က်ေနာ္႔အတြက္ စိုးရိမ္ေနသည့္ပံု။

"ေဟ႔ ..ဖိုးထြန္း၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲကြ"

က်ေနာ္က အေဖ႔အတြက္ကင္ထားေသာ လယ္ပုစြန္လံုးႀကီးကို ဖဲ႔၍ေကၽြးရင္း ေမးလိုက္သည္။ ဖိုးထြန္းက မေျဖေသး၊ သူ႔႐ွားႏွစ္တုတ္ကို ခပ္ဆဆ လုပ္ေနသည္။ ၿပီးမွ ေလသံတိုးတိုးေလးႏွင့္ ကပ္၍ ေျပာ႐ွာသည္။

"မင္း မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္"

"ငါက ဘာကိုေၾကာက္ရမွာလဲကြ"

က်ေနာ္က ရင္ကေလးေကာ႔၍ ဆိုလိုက္မွ ဖိုးထြန္းက ဆက္ေျပာသည္။

"ငါတို႔႐ြာ သူခိုး၀င္တယ္။ တစ္ေယာက္ထဲ မကဘူး၊ သံုးေယာက္ႀကီးမ်ားေတာင္ကြ။ ႏွစ္ေယာက္က ဓား႐ွည္နဲ႔ေဟ႔။ ဓားျပေလာက္နီးနီး ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတယ္တဲ႔ကြ။ ႐ြာလယ္ဘက္ကို ေရယူသြားတဲ႔ ဦးသာဒိုးႀကီးက ေျပာတာပဲ။ ဒီေကာင္ေတြ တို႔ဘက္ကို ေျပးလာတယ္ဆိုပဲ"

က်ေနာ္ ထိတ္ခနဲ စိတ္ပူသြားမိသည္။ ႐ြာကို သူခိုး၀င္သည္ ဆိုပါလား။ က်ေတာ္တို႔ ႐ြာေလး၀ယ္ ဤသို႔တစ္ခါမွ် မျဖစ္ဖူး။ ၿပီး..ဤအခ်ိန္တြင္ ေယာက်္ားသားႀကီးမ်ားမွာ ေရယူရန္ေစာင့္ရသည့္အတြက္ လယ္ေစာင့္တဲေလး မ်ားထိုးကာ လယ္ေတာ၌ပင္ အိပ္ၾကရသည္။ ႐ြာ၌က်န္ရစ္ခဲ႔သူ အမ်ားစုမွာ မိန္းမေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္။ ေယာက်္ားသားဆို၍ အိမ္အလုပ္႐ွိသူ ကာလသား တစ္ေယာက္စ၊ ႏွစ္ေယာက္စသာ က်န္ရစ္သည္။ သူခိုးက လည္း သံုးေယာက္၊ ဓား႐ွည္ေတြနဲ႔၊ ဓားျပေလာက္နီးနီး ေၾကာက္စရာေကာင္းဆိုပဲ။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ဆူဆူညံညံ လိုက္သံမ်ား မၾကားရျခင္း ျဖစ္ေပလိမ္႔မည္။ ဖိုးထြန္းက ၿငိမ္က်သြားေသာ က်ေနာ္႔ကို ၾကည့္ကာ-

"ဘာလဲ..မင္းေၾကာက္သြားၿပီလား" ဟုေမးလာသည္။

က်ေနာ္က ဖိုးထြန္း၏အေမးကို မေျဖေသး။ တဲေထာင့္တြင္ခ်ိတ္ထားေသာ ေလးခြႏွင့္ေလာက္စာအိတ္ကို သြားျဖဳတ္၍ ဖိုးထြန္းအား ေထာင္ျပလိုက္သည္။

"ဒီေကာင္ေတြကို ငါ ဒါနဲ႔ေဆာ္မယ္ကြ၊ မင္းက ႐ွားႏွစ္တုတ္နဲ႔႐ိုက္"

"ဟာ...ဘယ္ျဖစ္မွာလဲ၊ သူတို႔က သူခိုးဓားျပေတြ၊ သံုးေယာက္ေတာင္။ တို႔က ကေလးႏွစ္ေယာက္ထဲ။ အခုေတာင္ မင္းကိုစိုးရိမ္လို႔ ဦးႀကီးျမက ငါ႔ကို လႊတ္လိုက္တာ"

"ဒါျဖင့္ ငါတို႔က ဘာလုပ္ရမွာလဲကြ"

"ကိုယ္႔႐ြာကို လာခိုးၿပီး ကိုယ္႔ကို ဒုကၡေပးမဲ႔ေကာင္ေတြကို တို႔ကလည္း ဒီအတိုင္းၾကည့္မေနပါဘူး ဖိုးလွရ။ တဲတိုင္းက လူေတြအားလံုး ဦးႀကီးျမတဲမွာ စုၿပီး ဒီသူခိုးေတြကို ဖမ္းလိမ္႔မယ္ကြ။ ဦးႀကီးျမကေတာ႔ ဒီအတိုင္းေျပာတာပဲ"

"ေအး..ေကာင္းပါ႔ကြာ။ ငါေတာ႔ ဒီေကာင္ေတြကို ေလးခြနဲ႔ နာနာထုမယ္"

ဖိုးထြန္းက က်ေနာ္႔အား ဘာမွ်ျပန္မေျပာဘဲ မီးကင္ထားေသာ လယ္ပုစြန္လံုးႀကီးကိုသာ တႂကြပ္ႂကြပ္ ၀ါးေနေတာ႔သည္။ ထိုစဥ္ ထန္း႐ြက္ေျခာက္နင္းသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ တ႐ွပ္႐ွပ္ျမည္ေနေသာ ေျခသံက တဲေပါက္၀သို႔ ကပ္လာသည္။ ဖိုးထြန္းမွာ လယ္ပုစြန္လံုးႀကီးအား တႂကြပ္ႂကြပ္၀ါးလ်က္မွပင္ မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး သူ႔႐ွားႏွစ္တုတ္ကို ကပ်ာကရာ ေကာက္ကိုင္လိုက္သည္။ က်ေနာ္လည္း ေလာက္စာအိတ္အတြင္း၌ ေက်ာက္စရစ္ခဲတစ္လံုးကို သြင္းထားၿပီး တဲေပါက္၀သို႔ အဆင္သင့္ ခ်ိန္လိုက္သည္။ ေျခသံ႐ွင္က တဲေပါက္၀သို႔ပင္ ေရာက္႐ွိလာေခ်ေတာ႔မည္။ ဖိုးထြန္းႏွင့္ က်ေနာ္ကား အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေပၿပီ။ အခ်က္ေပးၿပီးသည္ႏွင့္ ပစ္လိုက္ၾက၊ ႐ိုက္လိုက္ၾက႐ံုသာ။

သို႔ေသာ္....။

တဲအတြင္းသို႔၀င္လာေသာ ေျခသံ႐ွင္ကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရသည္ႏွင့္ ဖိုးထြန္းေရာက်ေနာ္ပါ လက္နက္အသီးသီးကို တၿပိဳင္နက္ ခ်လိုက္မိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ထိုေျခသံ႐ွင္မွာ ေရမေရာေသာ က်ေနာ္႔အေဖ စစ္စစ္ႀကီးပါတည္း။ ႐ႊံ႕ေတြေရေတြႏွင့္ ႐ႊဲ႐ႊဲစိုေနေသာအေဖက ေပါက္ျပားကို အသာခ်ထားလိုက္သည္။ ၿပီးမွ..

"႐ြာကို သူခိုးေတြ ၀င္တယ္တဲ႔ေဟ႔။ ဟိုဘက္တဲက ေျပာလိုက္တာ၊ ငါ႔သားတစ္ေယာက္ထဲ စိတ္မခ်လို႔ အေဖျပန္လာတာပဲ။ ဖိုးထြန္းလဲ ေရာက္ေနတာကိုး။ ေၾကာက္စရာေတာ႔ မ႐ွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ဒီေကာင္ေတြ တို႔ဘက္ကို ေျပးလာတယ္ ဆိုပါလားကြဲ႔"

"ဟုတ္တယ္ ဦးေလးထြန္းခင္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးႀကီးျမက သူ႔တဲမွာ အားလံုးလူစုၿပီး ဒီသူခိုးေတြကို ဖမ္းမယ္တဲ႔"

"ေအး..ေကာင္းတယ္၊ ဖိုးထြန္းေရ။ တို႔ သိမ္းစရာ႐ွိတာသိမ္းၿပီးရင္ ဦးႀကီးျမတဲကို သြားၾကတာေပါ႔။ ကဲ..ငါ႔သား မင္းလည္း ေလးခြေလးဘာေလး ယူခဲ႔ဦး"

အေဖက ေျပာေျပာဆိုဆိုပင္ ပုဆိုးတစ္ကြင္းကို စလြယ္သိုင္းလိုက္ရင္း ဓားမတိုတစ္ေခ်ာင္းအား ခါးၾကားသို႔ ထိုးလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးအား ဖြင့္ခ်ည္၊ မွိတ္ခ်ည္ျပဳလုပ္ကာ အလင္းအားေကာင္းမေကာင္း စမ္းသပ္သည္။ ဖိုးထြန္းကလည္း အားက်မခံ၊ သူ႔႐ွားႏွစ္တုတ္ကို ဆကာ၊ ဆကာျဖင့္ ပုဆိုးတိုတို ျပင္၀တ္ေနသည္။ က်ေနာ္လည္း မေနသာ။ ေလးခြမွ သားေရပင္ကို ဆြဲခ်ည္ဆန္႔ခ်ည္ ျပဳလိုက္သည္။

"ကဲ..သြားၾကစို႔ေဟ႔"

အေဖက ေ႐ွ႕မွဦးေဆာင္၍ ထြက္သြားသျဖင့္ က်ေနာ္ႏွင့္ ဖိုးထြန္းလည္း အေမွာင္ထဲ၀ယ္ ခပ္သုတ္သုတ္ေလး လိုက္သြားရသည္။ အေဖက ယူေဆာင္လာေသာ လက္ႏွိပ္ဓာတ္မီးကို လံုး၀ အသံုးမျပဳ။ သူခိုးမ်ားအား ပိရိေသသပ္စြာ ဖမ္းႏိုင္ရန္အတြက္ အလင္းေရာင္ကို ဤမွ် ေခၽြတာေနရျခင္း ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။

*** *** ***

(၂)
က်ေနာ္တို႔ ေရာက္သြားခ်ိန္မေတာ႔ ဦးႀကီးျမတို႔ တဲအတြင္း၌ အားလံုးလူစံုတက္စံုပင္။ က်ေနာ္တို႔ ေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း ဦးႀကီးျမက....

"ကဲ..ထြန္းခင္ေရ သိပ္ၾကာေနလို႔ မျဖစ္ဘူးေဟ႔။ ဒီေကာင္ေတြလြတ္သြားမွာလည္း စိုးရေသးတယ္။ တို႔ ျမန္ျမန္သာ စီမံၾကစို႔" ဟုေဆာ္ၾသလိုက္သည္။

အေဖလည္း ခါးၾကားမွ ဓါးမတိုကို ဆြဲထုတ္လိုက္ကာ-

"ကိုင္း..ဒါျဖင့္ ေျပာေနၾကာေရာ႔မယ္၊ အခုပဲ စၾကစို႔လား။ ေမာင္ထြန္း မင္းက လူငယ္ေတြကို ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ႔ အေ႐ွ႕ဘက္ ကန္သင္း႐ိုးေတြဘက္ကေနေစာင့္၊ ေလးသာဒိုးႀကီးတို႔ လူစုက ႐ြာဘက္လမ္းကို သြားပိတ္။ က်ေနာ္တို႔အဖြဲ႔က လယ္ကြက္ေတြဘက္က ညွပ္ပိတ္လိုက္မယ္။ ဒီေကာင္ေတြ ေျပးေပါက္ မ႐ွိေတာ႔ပါဘူး"

အေဖ၏ စကားအဆံုးတြင္ ကိုေမာင္ထူးႏွင့္ ေလးသာဒိုးႀကီးတို႔သည္ ကိုယ္႔လူကိုယ္စုကာ အသီးသီး ထြက္ခြာသြားၾကေတာ႔သည္။ အေဖဦးေဆာင္ေသာ က်ေနာ္တို႔လူစုလည္း လယ္ကြင္းေတြဘက္ ထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။ ဦးႀကီးျမလယ္ကြက္၏ ကန္သင္းေဘာင္အနီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ အေဖက လက္ကာျပၿပီး ကန္သင္းေဘာင္ေအာက္သို႔ တိုး၀င္ခိုလိုက္သျဖင့္ က်ေနာ္တို႔လည္း အသာကပ္လိုက္ရသည္။

"ငါတို႔ ဒီမွာ ခဏညွပ္ပိတ္ၾကမယ္။ ေမာင္ထူးတို႔ ေလးသာဒိုးႀကီးတို႔ဆီက အေျခအေနကိုလည္း နားစြင့္လို႔ရတယ္။ ေျပးေပါက္ပိတ္ဖို႔လည္း ဒီေနရာဟာ အကြက္အကြင္း အေကာင္းဆံုးပဲ။ အေတာ္ၾကာလို႔ အေၾကာင္းမထူးေတာ႔မွ ေ႐ွ႕တိုးၿပီး ညွပ္ပိတ္ၾကမယ္"

အေဖက က်ေနာ္တို႔လူစုကို ေလသံကေလးျဖင့္ ႐ွင္းျပလိုက္ရင္း ႐ြာအထြက္လမ္းဘက္ဆီသို႔ မ်က္လံုးအစံုကို အစြမ္းကုန္ဖြင့္ကာ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္ေနသည္။ ဤသို႔ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္းႏွင့္ပင္ အခ်ိန္တို႔မွာ ကုန္မွန္းမသိ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ကုန္ဆံုးသြားသည္။ ေလးသာဒိုးႀကီးတို႔ လူစုထံမွလည္း ဘာသံမွ် မၾကားရေခ်။ မွက္၊ ျဖဳတ္၊ ျခင္တို႔ကလည္း ကိုက္လြန္းလွသျဖင့္ ေ႐ွ႕သို႔တိုး၍ ညွပ္ပိတ္ၾကရန္ ႀကံၾကျပန္၏။

ဤသို႔ျဖင့္ ေ႐ွ႕လယ္ႏွစ္ကြက္ေက်ာ္သို႔ တိုး၍ ညွပ္ပိတ္ၿပီးေသာအခါ အေဖက ကိုေမာင္ထူးတို႔ လူစုႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ ေလးသာဒိုးႀကီးတို႔ လူစုႏွင့္ျဖစ္ေစ ဆက္သြယ္ရန္ ႀကိဳးစားၾကည့္သည္။ သို႔ရာတြင္ အသံကို လွ်ဳိ႕၀ွက္စြာ အသံုးျပဳေနရသျဖင့္ ထင္သေလာက္ အရာမေရာက္ေခ်။ ဤလိုႏွင့္ပင္ အခ်ိန္ကလည္း သန္းေခါင္တိုင္လာၿပီ ျဖစ္၏။

က်ေနာ္တို႔လူစုလည္း အေဖ၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ေ႐ွ႕သို႔ တိုး၍တိုး၍ ညွပ္ပိတ္လာခဲ႔ၾကရာ တျဖည္းျဖည္း နယ္က်ဥ္းလာ၏။ ဤသည္ကိုပင္ အေဖက သေဘာက်ေနသည္။ ႐ြာကို ဒုကၡေပးေသာ သူခိုးဓားျပသံုးေယာက္ အား သံုးဖက္သံုးတန္ညွပ္၍ ဖမ္းရေတာ႔မည္ဟု ဆို၏။ က်ေနာ္ႏွင့္ ဖိုးထြန္းမွလည္း ေလးခြေလးျပင္လိုက္၊ ႐ွားႏွစ္တုတ္ေလး ဆလိုက္ျဖင့္ မ်က္လံုးမ်ားကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ၾကည့္ထားၾကသည္။ နားကိုလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် စြင့္ထားရေသး၏။ ထိုစဥ္ ဖိုးထြန္းက-

"ဦးေလး..ဦးေလး ေ႐ွ႕လယ္ကြက္က ဆီးခ်ဳံမွာ ေဆးလိပ္မီးျမင္ရတယ္ဗ်" ဟု ပ်ာပ်ာသလဲ ေလသံေလးျဖင့္ ေျပာလိုက္ရာ အေဖလည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ ေနရာမွထ၍ ေ႐ွ႕လယ္ကြက္ဆီသို႔ တိတ္ဆိတ္စြာ ခ်ဥ္းကပ္သြား ေတာ႔သည္။ က်ေနာ္တို႔လူစုလည္း ေနာက္မွ အသာအယာ တိုးကပ္သြားၾကသည္။ ထိုဆီးခ်ဳံအနီးသို႔ေရာက္ ေသာအခါ ေဆးလိပ္မီးခိုးတို႔မွာ တေထာင္းေထာင္းထ၍ ေန၏။

"သူတစ္ပါးအိမ္ကို ခိုးဆိုးေနၿပီး သတိနည္းနည္းေလးမွ မ႐ွိတဲ႔ေကာင္ေတြ၊ ဒီတစ္ခါျဖင့္ သိၾကေရာေပါ႔ကြာ" အေဖက က်ိတ္၍ႀကိမ္းလိုက္ရင္း က်ေနာ္တို႔လူစုကို ထိုဆီးခ်ဳံအား ၀ိုင္းေစလိုက္သည္။ အေဖက ဓားမတိုကို ဆီးခ်ံဳေပၚသို႔ ၀ဲ၍ ေျမွာက္ထား၏။ "ကဲ..အထဲကေကာင္ေတြ အသာတၾကည္ ထြက္ခဲ႔ၾကေပေတာ႔" ဟူသည့္ အေဖ၏ ခပ္မာမာ ေဟာက္သံႏွင့္အတူ "ဟာ..ဦးေလးထြန္းခင္၊ က်ဳပ္တို႔ပါဗ်..ေမာင္ထူးတို႔အဖြဲ႔ပါဗ်" ဟူေသာ ဆီးခ်ံဳအတြင္းမွ ပ်ာပ်ာသလဲထူးသံကိုပါ တစ္ဆက္တည္း ၾကားၾကေပရာ က်ေနာ္တို႔ လူစုမွာ မ်က္လံုးျပဴးသြားရပါသည္။ ကံႀကီးေပလို႔ပါလား။ ကိုယ္႔လူအခ်င္းခ်င္းမ်ား လက္လြန္ကုန္ၾကရင္ျဖင့္..။ က်ေနာ္႔မွာ ကေလးေတြးေတြးကာ စိတ္ပူလိုက္ရေသးသည္။

ထိုအခါမွပင္ အေဖက သူ၏ ဓားမတိုကိုခ်ကာ-

"ဟာ... ေမာင္ထူးတို႔ပါလား။ တို႔လည္း မင္းတို႔ဆီက ဘာသံမွမၾကားရလို႔ ေ႐ွ႕ကို တိုးရင္းတိုးရင္းနဲ႔ ေရာက္လာၾကတာပဲေဟ႔။ ေတြ႔မဲ႔ေတြ႔ေတာ႔ မင္းတို႔ ေတြ႔ပါေရာလား ..ဟာ..ဟ" ဟု အရယ္ေလးတစ္၀က္ႏွင့္ ေျပာ႐ွာသည္။ ၿပီး... ကိုေမာင္ထူးတို႔လူစုႏွင့္ က်ေနာ္တို႔လူစုေပါင္း၍ သူခိုးဖမ္းပြဲက်င္းပရာတြင္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ႔ေပ။

အေ႐ွ႕ဆီမွ အ႐ုဏ္တက္ရန္ လင္းေရာင္ျခည္တန္းမ်ားပင္ ပ်ဳိ႕တက္လာေခ်ၿပီ။ အခ်ိဳ႕သူမ်ား ငိုက္မ်ဥ္းေနၾက၍ အခ်ဳိ႕သူမ်ား ျဖစ္သလိုပင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကေပၿပီ။ ဤအခ်ိန္ထိ ေလးသာဒိုးႀကီးတို႔လူစုကို အရိပ္အေယာင္မွ် မေတြ႔ရေသး။

*** *** ***

(၃)
"ကဲ...ေမာင္ထူးေရ၊ မင္းလူေတြသာ ႏိႈးေပေတာ႔ေဟ႔။ ဆက္ေစာင့္ေနလည္း အေၾကာင္းထူးမယ္ မထင္ပါဘူး။ တဲသာ ျပန္ၾကပါစို႔ရဲ႕။ ေလးသာဒိုးႀကီးတို႔ဆီကလည္း ဘာသံမွ မၾကားရဘူး။ သူတို႔လည္း အေၾကာင္းမထူးဘူး ထင္ပါရဲ႕ကြာ။ လူသံုးေယာက္ ဓား႐ွည္ႏွစ္လက္နဲ႔ဆိုတာကလည္း သူမ်ား မ်က္စိမွားေလသလားမွ မသိတာ"

"ေလးသာဒိုးႀကီး မ်က္စိမွားတာ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္ ဦးေလးထြန္းခင္ရာ။ ႏို႔မို႔ရင္ ဒီေကာင္ေတြ က်ေနာ္တို႔လက္က ဘယ္ေျပးလြတ္ပါ႔မလဲ"

"ကိုင္း..ကိုင္း ကိုယ္႔တဲကိုယ္ျပန္ၿပီး သိမ္းစရာ႐ွိတာသိမ္း၊ ႐ြာထဲ၀င္ၾကတာပ။ ေရာင္နီလည္း ပ်ဳိ႕လာၿပီပဲ။ ႐ြာေရာက္မွ အေျခအေနမွန္ကို သိရမွာ"

ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ အျခားသူမ်ားလည္း မိမိတို႔တဲမ်ား႐ွိရာဆီသို႔ အသီးသီးထြက္ခြာသြားၾက၍ က်ေနာ္တို႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္လည္း တဲဆီသို႔ျပန္လာခဲ႔ၾကသည္။ တဲအတြင္းမွ မီးခိုးအူေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသျဖင့္ တဲဘက္ဆီသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္ခဲ႔ၾကသည္။

လား..လား၊ တဲအတြင္း၌ကား ၀ါးကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္ေနပါေသာ ႐ြာေတာင္ပိုင္းမွ ကိုဖိုးတုတ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစြာ တစ္ေယာက္ခါးကို တစ္ေယာက္ဖက္လ်က္ မီးမႈတ္ကာ ေရေႏြးအိုးတည္ေန ၾကေသာ ကိုေလးေမာင္ႏွင့္ မေထြးညိဳတို႔ႏွစ္ေယာက္။

"ေဟ"

အေဖ႔ထံမွ အံ႔ၾသလြန္းလွသျဖင့္ ထြက္ေပၚလာသည့္ "ေဟ" ဟူေသာ အာေမၮိတ္အသံႀကီးကို ၾကားရေသာအခါ တစ္ေယာက္ခါးကို တစ္ေယာက္ဖက္ထားၾကေသာ ကိုေလးေမာင္ႏွင့္ မေထြးညိဳတို႔မွာ လန္႔၍ လႊတ္လိုက္ၾက သည္။ ၿပီးမွ ႐ွက္သြားဟန္ျဖင့္ ကိုေလးေမာင္က-

"ကန္ေတာ႔..ကန္ေတာ႔ ဦးေလး။ က်ေနာ္တို႔ ညက ႀကံရာမရျဖစ္ေနတာနဲ႔ ဦးေလးတို႔တဲ၀င္လာတာ။ ဒါနဲ႔ ညက ဦးေလးတို႔လည္း မ႐ွိပါလား။ ဘယ္မ်ားသြားေနၾကပါသလဲခင္ဗ်ာ" ဟု ရည္မြန္စြာ ေမးလိုက္သည္။

အေဖက ကိုေလးေမာင္၏အေမးကို ျပန္မေျဖႏိုင္ေသးဘဲ တဲေထာင့္တြင္ ေထာင္ထားေသာ ဓား႐ွည္ႀကီးႏွစ္ လက္ကို ျမင္ရေသာအခါတြင္မွ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေနပါေတာ႔သည္။ ထိုအခါမွပင္ က်ေနာ္လည္း ဇာတ္ရည္လည္သြားပါေတာ႔သည္။ ကိုေလးေမာင္မွာမူ က်ေနာ္တို႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္ အဘယ္ေၾကာင့္ ဤမွ်ရယ္ေမာေနရသည္ကို မသိရသျဖင့္ ေၾကာင္ေငးၾကည့္ေနရာ အေဖက ျဖစ္ေၾကာင္းရယ္ကုန္စင္ ေျပာျပလိုက္ေတာ႔မွပင္ အူတက္မတတ္ ရယ္ေမာေလေတာ႔သည္။ မေထြးညိဳမွာမူ ႐ွက္ၿပံဳးကေလး ၿပံဳးေန႐ွာ၏။

"ကံႀကီးလို႔ပါလားဗ်ာ...ဦးေလးတို႔က က်ေနာ္တို႔ကို သူခိုးေတြ ထင္ေနတာကိုး။ ဘယ္လိုကေနဘယ္လို လမ္းလြဲသြားတယ္ေတာ႔ မေျပာတတ္ဘူးဗ်ဳိ႕။ အရီးခင္က သေဘာမတူေသးဘူးဆိုလို႔ က်ေနာ္လည္း ဖိုးတုတ္ေခၚၿပီး ေထြးညိဳကို ခိုးေျပးလာတာ။ ႐ြာျပင္ေရာက္ေတာ႔မွ ဘယ္သြားလို႔ သြားရမွန္းမသိတာနဲ႔ 'လယ္ေစာင့္တဲေတြဘက္ သြားၾကတာေပါ႔။ မနက္က်မွပဲ ဦးႀကီးျမတို႔၊ ဦးေလးထြန္းခင္တို႔ေခၚၿပီး မိသားဖသားပီပီ ႐ြာျပန္၀င္ၾကတာပ' ဆိုၿပီး လာတာပဲခင္ဗ်။ တဲေရာက္ေတာ႔မွ ဦးေလးတို႔မ႐ွိမွန္း သိရတာပဲ။ ဘယ္သြားလို႔ ဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာျဖင့္ က်ေနာ္တို႔လည္း အခုမွ သိရေတာ႔တာပဲ ဦးေလးေရ..။ က်ေနာ္တို႔အတြက္နဲ႔ ဦးေလးတို႔ တစ္ဖြဲ႔လံုး အိပ္ေရးပ်က္ရတာ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ။ မဂၤလာေဆာင္က်ေတာ႔မွပဲ အ၀ေကၽြးရမယ္ဗ်ိဳ႕"

အိပ္ခ်င္မူးတူးျဖင့္ထလာေသာ ကိုဖိုးတုတ္မွာလည္း ဇာတ္ေၾကာင္းကုန္စင္ သိရေသာအခါ တေသာေသာ ရယ္ေမာေလေတာ႔သည္။ သူ၏ ႏွမ၀မ္းကြဲ မေထြးညိဳအားလည္း စလိုက္ေနာက္လိုက္ေသးသည္။ မိမိႏွမကိုပင္ လိုက္၍ခိုးေပးသည့္ အလြန္သေဘာေကာင္းေသာ ေရႊေယာက္ဖေပတကား။

*** *** ***

(၄)
နံနက္မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္ခ်ိန္၀ယ္ လယ္ေစာင့္တဲမ်ားမွ လူအားလံုးတို႔သည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ စံုလင္ေအာင္ သိသြားၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္ လယ္ေစာင့္တဲမ်ားမွ လူစုႀကီးမွာ ဦးႀကီးျမႏွင့္ အေဖတို႔၏ ဦးေဆာင္မႈကိုခံယူကာ သတို႔သားေလာင္းႏွင့္ သတို႔သမီးေလာင္းတို႔အား ၿခံရံလ်က္ ႐ြာဘက္သို႔ ေပ်ာ္ရြင္စြာ ထြက္ခြာလာခဲ႔ၾကေလေတာ႔သတည္း။

ညိမ္းညိဳ
န၀ေဒး၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၀၀

25 June 2008

အိမ္ထဲက ျပကၡဒိန္

နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္း
သနပ္ခါးမဲ႔ ပါးျပင္ေပၚ
ဘာအထင္ကရမွ ထိုးစိုက္မထားဘူး
တစ္ခါက်ပ္တည္းတယ္ဆိုရင္
တစ္ခါေရာင္းထုတ္ပစ္လိုက္တာပဲ
"မ႐ွိ၀မ္းစာ၊ ႐ွိတန္ဆာ" တဲ႔
႐ွိ႐ွိမ႐ွိ႐ွိ အခုေတာ႔၀မ္းစာပဲ
အဲဒီ၀မ္းကလည္း ႀကီးလိုက္ပံုမ်ား
ဘယ္ေလာက္ျဖည့္ျဖည့္
ျပည့္တယ္ကို မ႐ွိဘူး
အိမ္ထဲက ႐ြက္စုတ္ျပကၡဒိန္ေလး
တစ္ေန႔တစ္႐ြက္ မွန္မွန္လြင့္တယ္
အစြမ္းထက္သူတို႔ စည္းခ်ထားေလေတာ႔
မုသားက ဘုရားေဟာလို ေလးနက္ေနရဲ႕
ေန႔ေစ႔လေစ႔ ရင္ကြဲနာဟာ
ေပါက္ကြဲခြင့္ မရ႐ွာဘူး
အိမ္ထဲက ျပကၡဒိန္ေလးမွာသာ
တစ္ေန႔တစ္ျခား လံုးပါးပါး ..။

ညိမ္းညိဳ

21 June 2008

အ႐ိုင္းေတး

ငါ႔ဘ၀က ပ်ံက်ဆိုရင္

ငါ႔အႏုပညာက ေခါင္း႐ြက္ဗ်ပ္ထိုး
က်ေပ်ာက္လိုက္ ျပန္ေကာက္လိုက္နဲ႔ပဲ
ခရီးစဥ္တိုင္းဟာ ေတ႔လြဲ
တစ္ေန႔တစ္ေန႔
မၿမဲျခင္းတရားကို ႐ႈလို႔
မ်က္ႏွာမူရာအရပ္က
ေနမထြက္ေတာ႔တာလဲ ၾကာၿပီ
အကုသိုလ္သိပ္ႀကီးတဲ႔အလုပ္
ငါးအခ်င္းခ်င္း
ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မမွ်ားေလနဲ႔
ဒီမွာ..
ဘ၀ကို ခ်စ္တတ္ဖို႔ပဲလိုတယ္
အသက္ကို အသစ္ပြင့္လိုက္။

ညိမ္းညိဳ