အနီးအေ၀း

ဟိုေ၀းေ၀းက ေရးေရးသာျမင္
ပ်ပ်ထင္သည္ ေတာင္စဥ္ေတာတန္း
ႏွင္းျမဴလႊမ္း..

ေတာင္တန္းရီျပာ ျမဴဆိုင္းကာႏွင့္
ပ၀ါတိမ္စ ရစ္သိုင္းက်လ်က္
အလွဟုျမင္ စိတ္၌ထင္သည္
၀န္းက်င္သာယာ လွတယ္ကို။

ေတာင္ေျခကိုသြား ေတာင္နားမွာၾကည့္
ေတြ႔ျမင္မိသည္ ဆူးျပည့္ႏြယ္ေပါ
ခေရာင္းေတာႏွင့္ သစ္ေတာခ်ဳံဖုတ္
ခလုတ္ကန္သင္း အတက္ဆင္းေတြ
ေက်ာက္ရင္းေက်ာက္ခက္
ေက်ာက္တက္ေက်ာက္ဆြယ္
အသြယ္သြယ္ေတြ ေတြ႔ရေလမွ
ေတာင္ေျခ႐ိုးမ စိမ္းျမျမ၏
ဘ၀သ႐ုပ္ ေပၚေတာ႔သည္။

ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း)

အသံ

ေ၀းတဲ႔အခါ
ငါ႔အသံေတြ ပိုက်ယ္တတ္ပါသလား
နီးကပ္လြန္းတဲ႔အခါ
ငါ႔အသံေတြ တိမ္၀င္သြားတတ္ပါသလား
ေျပာမထြက္ဘူးဆိုၿပီး တစ္ခါတစ္ခါ ၿမိဳသိပ္တယ္
မေျပာရက္ဘူးဆိုၿပီး တစ္ခါတစ္ခါ ငဲ႔ညႇာတယ္
မေျပာတတ္ဘူးဆိုၿပီး တစ္ခါတစ္ခါ ေခါင္းေ႐ွာင္တယ္
မေျပာရဲဘူးဆိုၿပီး အခါခါ ေခါင္းငံု႔ရတိုင္း
ငါ႔အသံမွာ သစၥာတရားဟာ တတိတိယိုယြင္းတယ္။

ညိမ္းညိဳ

ဇူလိုင္(၅)ရက္ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ဖ်ားနာခဲ႔တယ္

အျပင္မွာႏွင္းေတြမက်ေတာ႔ဘူး
လူသူေလးပါးကင္းလြတ္ရာအရပ္မွာ ေမာ္စကိုရဲ႕ေႏြဦးက
ကၽြန္ေတာ္႔ရင္အံုကို တစ္စံုတစ္ခုနဲ႔ တည့္တည့္ပစ္ေပါက္လိုက္တယ္
ဒီလိုခ်စ္လိုက္မိၿပီဆိုတဲ႔ေနာက္
စိတ္နဲ႔ကိုယ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚရက္စက္တယ္
အၿမဲတေစ သတိရျခင္းနဲ႔အိပ္စက္တယ္
အၿမဲတေစ သတိရျခင္းနဲ႔ ေနထိုင္စားေသာက္တယ္
အၿမဲတေစ သတိရျခင္းနဲ႔ သြားတယ္၊ လာတယ္၊ လႈပ္႐ွားတယ္
အၿမဲတေစ..အၿမဲတေစ..အၿမဲတေစ
အဲဒီလို အၿမဲတေစ သတိရျခင္းနဲ႔ယဥ္ပါးေနရတာကို ေက်နပ္တယ္
ေႏြးေထြးတယ္ဆိုတဲ႔ အသိတစ္ခုက
ႏွလံုးသားရဲ႕ ဥပေဒကို သူ႔အလိုလို ျပဌာန္းပစ္လိုက္တယ္
ကၽြန္ေတာ္သယ္ေဆာင္ထမ္းပိုးခြင့္ရတဲ႔ ႐ြက္တိုင္ထိပ္ဖ်ားမွာ
သူ႔နာမည္ေလးကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေရးထိုးထားခ်င္တယ္
ေလကိုပဲဆန္ဆန္.. ေရကိုပဲဆန္ဆန္..
မညႇဳိးတဲ႔ပန္းေလးတစ္ပြင့္ကို သစၥာတရားနဲ႔မန္းမႈတ္လို႔
သူ႔ေကသာဦးမွာ ပန္ေပးခ်င္တယ္
ကၽြန္ေတာ္႔လက္တစ္ဖက္ရဲ႕အားမာန္မွာ
သူႏွစ္သက္တဲ႔ေတးတစ္စနဲ႔ လင္းပလိုက္ခ်င္ေသးတယ္
တိတ္တဆိတ္ခ်ဥ္းကပ္လာတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာမွာ မိုးေတြေစြခဲ႔တယ္
အခ်စ္နဲ႔ ဖ်န္းပက္ျခင္းခံရတဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာဖ်ားနာတတ္ခဲ႔ၿပီ။

ညိမ္းညိဳ

ေရခ်မ္းစဥ္

ငါဟာ ေရခ်မ္းစဥ္ေလးပါ
ျဖဴလြလြသဲပြင့္မ်ားေပၚ
ၿငိမ္းေအးမႈရသနဲ႔
ငါ႔ကိုယ္ငါ တည္ေဆာက္ခ်င္ခဲ႔တာပါ
သိသူျဖစ္ေစ မသိသူျဖစ္ေစ
ရန္သူမိတ္ေဆြမဟူ ဘက္မတူခဲ႔ရင္လည္း
ငါက ၾကည္ျဖဴမွာပါ
ကိုယ္႔အရိပ္ေလးထဲ ကိုယ္ေန
ကိုယ္႔အကိုင္းအုပ္အုပ္ေလးနဲ႔ကိုယ္ တိမ္ျမဳပ္
ဘာကိုမွ အေရးမလုပ္ပဲေနေနတာ မဟုတ္ပါဘူး
ခရီးသြားေတြဆိုတာ
ငါ႔ေ႐ွ႕ကလမ္းကေလးမွာ ေန႔စဥ္ျဖတ္သြားၾကတာပဲေလ
သူတို႔အသံေတြကို ငါၾကားေနရတာေပါ႔
သူတို႔လႈပ္႐ွားမႈေတြကို ငါျမင္ေတြ႕ေနရတာေပါ႔
အမွန္နဲ႔အမွား ဘယ္လိုခ်ိဳ ဘယ္လိုခါးတယ္ဆိုတာ
ေရခ်မ္းစဥ္ေလးအျဖစ္နဲ႔လည္း ငါမွတ္သားေနမိပါတယ္
စိမ္႔၀င္လာမဲ႔ အပူမီးေတြအတြက္
ငါ႔ေရခ်မ္းစဥ္ေလးကို ေရမျပတ္ျဖည့္ထားပါ႔မယ္
နင္သီခ်င္းဆိုသလို ငါလိုက္ဆိုလို႔မရေသးတာ
နင္ငိုသလို ငါလိုက္ငိုလို႔မရေသးတာ
အဲဒီလို ဆိုခြင့္ငိုခြင့္ကင္းမဲ႔ေနတဲ႔ငါ႔ကို
ခြင့္လႊတ္ေပးပါဦးကြယ္
စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာလို႔ မရဘူးေလ
ငါက အသက္မဲ႔ေနတဲ႔ ေရခ်မ္းစဥ္ေလးမို႔ပါ ။

ညိမ္းညိဳ

ႏွင္းက်ခ်ိန္

ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ သမ႐ိုးက်႐ႈေမွ်ာ္ခင္းမွာ
အေငြ႕အသက္တိုင္းဟာ ႐ိုးစင္းလွပေနမယ္
ဓာတ္ႀကိဳးေပၚမွာ ငွက္ကေလးေတြနားေနၾကမယ္
ကတၱရာလမ္းမႀကီးက ၿငိမ္သက္စြာလဲေလ်ာင္းေနမယ္
တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလေသာ အိမ္ယာမ်ားက
သူ႔ရဲ႕ အနက္ေရာင္ေက်ာျပင္ႀကီးေပၚ ငိုက္ျမည္းလို႔က်န္ရစ္ခဲ႔မယ္
လူေတြက အေရာင္အေသြးစံု လႈပ္႐ွားသြားလာၾကမယ္
ကုိယ္႔ကိုယ္ကို နာက်င္မႈမ႐ွိရေအာင္
အေႏြးထည္ထူထူႀကီးေတြကိုလည္း ၀တ္ထားၾကဦးမယ္
ႏွင္းေတြက်လာၿပီဆို..
တို႔ၿမိဳ႕ေလးကိုက မႈန္၀ါးသြားတတ္တာပါ
ဘယ္ေလာက္ေတာင္ မႈန္၀ါးသြားလည္းဆိုရင္
လူႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရပ္ေနတာေတာင္
တစ္ေယာက္ရဲ႕ သြားလမ္းလာလမ္းကို
တစ္ေယာက္က မျမင္မိေတာ႔ဘူး
ႏွင္းခြဲမီးႀကီးေတြနဲ႔ လမ္းျပေပးမွသာ
တစ္ေယာက္ရဲ႕ ဦးတည္ရာကို
တစ္ေယာက္က နားလည္ခြင့္ျပဳေပးႏိုင္တဲ႔ အေျခ
ႏွင္းေတြ...ႏွင္းေတြ
အံု႔သည္းမိႈင္းေ၀ေနလိုက္တာ
အခုဆို..တစ္ၿမိဳ႕လံုးေတာင္ ဘာမွမျမင္ရေတာ႔ဘူး။

ညိမ္းညိဳ

သူလိုငါလို

ငါေလွ်ာက္လာရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ထူးဆန္းတာဆိုလို႔
ၾကမ္းရွတဲ႔ ျမက္ပင္႐ိုင္းေတြက
ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေတာပန္းေလးေတြပန္ထားတာပဲရွိလိမ္႔မယ္
အခ်ိန္႐ွိတုန္းေလး ေရွ႕ ကိုဆက္ေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္
နားနားေနေန ေနခ်င္တဲ႔အခါလည္း ေနလိုက္မယ္ေလ
အၿမဲတမ္းေ႐ွ႕ ေရာက္ေနတာေကာင္းတယ္ ဆိုတာမ်ိဳးက်
ငါ႔ကိုယ္ပိုင္သင္႐ိုးက ခြင့္မျပဳျပန္ဘူး
စုၿပံဳတိုးႀကိတ္ တအံုးအံုးတ႐ုန္း႐ုန္းျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္
ယဥ္ေက်းမႈမ႐ွိတဲ႔ ငါမ်က္လံုးမွာ
ေတာ႐ိုင္းတိရိစၧာန္အုပ္ေတြကိုပဲ ေျပးျမင္ေနမိတာ
ရယ္သံလြင္လြင္ေလးေတြ ထိခတ္ေနတဲ႔အရပ္မွာ
ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးရပ္မေနခ်င္ပါဘူး
ေလးေလးလံလံဆိုလို႔လည္း
ပခံုးေပၚမွာေရာ၊ ဦးေႏွာက္ေပၚမွာေရာ ဘာကိုမွ ထမ္းပိုးမထားခ်င္ဘူး
အသံကုန္ေအာ္ဟစ္ႀကံဳး၀ါးလိုက္ရင္
ငါနဲ႔ ငါ႔ပတ္၀န္းက်င္ေလး အထိတ္တလန္႔ျဖစ္မွာ စိုးမိပါတယ္
ငါ႔ယံုၾကည္မႈအတြက္ ငါ႔အသက္နဲ႔ထပ္တူ
ငါလုပ္ရမဲ႔အလုပ္တစ္ခုအတြက္ ငါ႔ဘ၀နဲ႔ထပ္တူ
အဲသလို သူလိုငါလို လူ႔အျဖစ္ေလးကိုပဲ
ငါက ဖန္ဆင္းေက်နပ္လို႔ေနမိတာေလ..

ညိမ္းညိဳ

သူစိမ္းေတြလို

ရင္းႏွီးၿပီးသားအရာတစ္ခ်ိဳ႕ဟာ မရင္းႏီွးေတာ႔သလို
သူစိမ္းဆန္စြာ ငါ႔ကို ေငးၾကည့္ေနၾက
တိုက္ေနတဲ႔ေလေတာင္ ႐ုတ္တရက္စိမ္းသြားပါရဲ႕
စိမ္းလိုက္တာကြယ္..
အစိမ္းရင့္ရင့္ရာသီအိုထဲ ပန္းကေလးတစ္ပြင့္ ပ်ံသန္းလာမယ္ဆိုရင္
အဲဒါ မေႂကြတဲ႔သစၥာတရားေပါ႔ ညီမေလးရယ္..
က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ ေျခရာေလးတစ္စံုအေပၚ
ေလာကဓံႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းက
ဘယ္လိုမ်ားခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ေလသလဲ
ျငင္းဆန္ရခက္ခဲတဲ႔ ေက်းဇူးသိတတ္မႈေတြၾကားမွာ
ညီမေလး ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေလာင္ကၽြမ္းခဲ႔ရတာဆိုရင္
အဲဒီအလင္းတန္းကို
ငါ႔ရင္ဘတ္ထဲက ျဖတ္သန္းခြင့္ျပဳပါ

ညီမေလးေရ..

ေဟာဒီလမ္းသြယ္ေလးထဲမွာ
အိပ္မက္ေတြကို မ်ိဳးေစ႔ခ်ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေျခရာေလးႏွစ္စံုဟာ
အခုေတာ႔..ေအးစက္၊ နာက်င္စြာေအးစက္လို႔ေပါ႔
မသိတတ္မႈမ်ားစြာနဲ႔ ငါတို႔ကို ကိုက္ခဲထားၾကေတာ႔မယ္
တိုက္ခတ္ေနတဲ႔ ေလစိမ္းေတြၾကားမွာ
ခုေတာ႔ ..ညီမေလးနဲ႔ ငါဟာ...... သူ..စိမ္း..ေတြ..လို

ညိမ္းညိဳ