ငါတို႔ ႐ွဴသြင္းခဲ႔တဲ႔ေလထဲမွာ အဆိပ္ေတြေပ်ာ္၀င္ေနၿပီလား

ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ႔ ေသာ႔တစ္ေခ်ာင္းအတြက္
လူလိုသူလို အသက္႐ွဴတတ္ေအာင္ က်င့္သံုးေနထိုင္တယ္
က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ နားလည္ထားတာက ငါတို႔က်ဥ္းေျမာင္းေနၿပီ ဆိုတာကိုပဲ
ေ၀းရင္လည္းေ၀းသလို နီးရင္လည္းနီးသလို လြမ္းတယ္ဆိုတာ အဆီးအတားမ႐ွိဘူးမို႔လား
စိတ္ေစရာပႏၷက္႐ိုက္ရရင္ လက္တစ္ဆုပ္စာအေတြးေလးကအစ လည္မ်ိဳထိတြယ္တက္လာလိမ္႔မယ္
ဘယ္လိုလဲ..ငါတို႔႐ွဴသြင္းခဲ႔တဲ႔ေလထဲမွာ အဆိပ္ေတြေပ်ာ္၀င္ေနၿပီလား
နံ႐ိုးေတြပန္းသီးေတြကို ငါမသိဘူး၊ ငါခ်စ္တတ္သလို ခ်စ္ျပခဲ႔တာ
မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ေယာက္ကို ႐ံုးေတာ္ထဲေခၚသြင္းလာၿပီလား
ငါကလည္း မ်က္မျမင္သက္ေသ ရာ၊ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ တန္းစီၿပီးေစာင့္ေနလို႔ရတယ္
ယံုၾကည္မႈတစ္ခုမွာ သက္ေသျပပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္မွမလိုဘူးထင္လို႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို မီး႐ိႈ႕ထားတာ
အလင္းတန္းေတြျဖာထြက္လာရမယ္လို႔ မဆိုလိုပါဘူး
မီးခိုးေတြအူထြက္မလာရင္ကိုပဲ ႀကံဖန္ၿပီးဂုဏ္ယူေနဦးမဲ႔ေကာင္
လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တာနဲ႔ ပခံုးကိုခပ္ျပင္းျပင္းေလး႐ိုက္ပုတ္လိုက္တာ
ယဥ္ေက်းမႈခ်င္းေတာ႔ သိပ္မကြာဘူးမို႔လား
"ေဟ႔ေကာင္ႀကီး" ဆိုၿပီး ႐ွိတာေတြခ်ေကၽြးလိုက္ရင္ ဗိုက္ပူနံကားတဲ႔အထိ တ၀ႀကီးစားပစ္လို႔ရတယ္
ကဗ်ာကို ေပမီေဒါက္မီမေရးဘူးတဲ႔၊ ေအာ္ဟစ္ၿပီးရီလိုက္ပါလား နား႐ြက္ေတြ ေႏြးသြားတဲ႔အထိ
ငါလည္းလူငယ္ပဲ၊ ဒါေပမဲ႔ ေခတ္တစ္ေခတ္မွာ လူငယ္တစ္သိုက္ထဲ မိုက္ေနလို႔မရဘူး
ဒီေတာ႔ ငါ႔ကဗ်ာမွာ ရပ္သံုး႐ြာသံုးေတြ ထံုမြမ္းေနတာ မဆန္းဘူးမို႔လား
စကားလံုးေတြ ကိုးက်င္းကိုးက်ာင္းနဲ႔ ႀကိမ္းေမာင္းေနရတာ ၾကာေတာ႔ အံသြားေတြေညာင္းလွၿပီ
ေျခေညာင္းလက္ဆန္႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႔ နည္းနည္းေလာက္ပ်ံသန္းၾကည့္ၾကရေအာင္
ေနေရာင္ေအာက္မွာမွ ခပ္ကြင္းျပင္လို႔ရတာမဟုတ္ဘူးေလ
လေရာင္ေအာက္မွာ႐ွိတဲ႔လူကလည္း လေရာင္ေအာက္မွာ ခပ္ကြင္းျပင္မွာပဲ
အဆန္းတၾကယ္ဆိုလို႔ ဘာမွမ႐ွိဘူး ဗဟိုျပဳေတြးလြန္းရင္ သိထားတဲ႔ဗဟုေတြ ၿပိဳသြားလိမ္႔မယ္
ငါတို႔တီးမဲ႔စႏၵယား တစ္သံထဲထြက္ခ်င္ရင္ေတာ႔ (ေစာင့္ေနၾကစို႔ရဲ႕) လူေတြအားလံုး႐ူးသြားတဲ႔အထိ
ေနာက္ေက်ာ ဓါးစိုက္တာႀကီးကိုပဲ ဟိတ္နဲ႔ဟန္နဲ႔ေျပာေနၾက လွ်ာယားလိုက္တာ
ထမင္းၾကမ္းမွ သိုးတယ္မထင္ေလနဲ႔ ေပါင္မုန္႔လည္း သိုးတတ္တာပဲဲ
ဒီေတာ႔ ..ႏြားေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကလည္း အေရာင္နဲ႔အရိပ္အေၾကာင္း
သူသိသေလာက္ေတာ႔ လက္တို႔ခြင့္႐ွိတယ္မဟုတ္လား
ေနရာအထပ္ထပ္ကမၻာအရပ္ရပ္ ဘယ္ေဒသမွာပဲအေတာင္ပံခပ္ခပ္
ေလမ႐ွိရင္ေတာ႔ ပ်ံသန္းလို႔မရဘူးမို႔လား
အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာၾကည့္ဦးမယ္
ငါတို႔ ႐ွဴသြင္းခဲ႔တဲ႔ေလထဲမွာ အဆိပ္ေတြေပ်ာ္၀င္ေနၿပီလား ဆိုတာ...။

ညိမ္းညိဳ

အိမ္

ညမွာ..
ဘာမွမ႐ွိတဲ႔ေကာင္းကင္ထဲ
ၾကယ္ကေလးတစ္လံုး ျဖစ္ခ်င္တယ္။

အဲဒီလို ျဖစ္ခဲ႔ရင္
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ ငါ႔ၿမိဳ႕ေလးကို
အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ ငါ႔အိမ္ေလးကို
ေဖြ႐ွာရင္း..
အလြမ္းေတြ ထိန္းမရတဲ႔အခါ
တိတ္တဆိတ္ ေႂကြဆင္းလာခ်င္တယ္။

မိုးခင္ခင္(မဟာ၀ိဇၨာ)

အဆိပ္သင့္မိုင္တိုင္မွ ပဲ႔ထြက္လာေသာအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၂)

* ေနေပ်ာ္စရာအိမ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႕စရာမိသားစုသာ႐ွိရင္ ငရဲခန္းက အျပန္မွာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္႔မ်က္ႏွာဟာ ၾကည္ရႊင္လန္းဆန္းေနပါလိမ္႔မယ္။ အကယ္၍ ေနေပ်ာ္စရာအိမ္နဲ႔ ေပ်ာ္ေမြ႕စရာမိသားစုသာ မ႐ွိခဲ႔ရင္ေတာ႔ နတ္ဘံုနတ္နန္းက ျပန္လာရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ႏိုင္မယ္မထင္ဘူး။

* လူတစ္ေယာက္၏ စာရိတၱႏွင့္ ကိုယ္က်င့္သိကၡာကို ဆင္ျမန္းထားေသာ အ၀တ္အစား၊ ေ႐ႊထည္ေငြထည္တို႔ျဖင့္ ပံုေဖာ္၍ မရစေကာင္း။ ထိုသူ၏ ေစာင့္စည္းထိန္းခ်ဳပ္မႈ၊ လုပ္ရပ္ႏွင့္ ျပဳက်င့္ေျပာဆိုမႈတို႔မွသာ ပံုေဖာ္၍ ရႏိုင္ေကာင္း၏။

* မိမိ၏ မသိနားမလည္မႈအတြက္ ႐ွက္ေၾကာက္ဖြယ္ အေၾကာင္းမ႐ွိ။ ထိုမသိနားမလည္မႈကို ၾကာ႐ွည္ေလးျမင့္ လက္ခံထားျခင္းကသာ ႐ွက္ေၾကာက္ဖြယ္ျဖစ္၏။

- အဆိပ္သင့္မိုင္တိုင္တစ္ခုက မိမိကိုယ္မိမိ ေျပာထားျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။ဘယ္သို႔မွ် ရည္႐ြယ္ျခင္းမ႐ွိပါခင္ဗ်ား။

ညိမ္းညိဳ

ႏႈတ္စကား

အလြန္ခ်ိဳၿမိန္ၿပီး
အရည္႐ႊမ္းၿပီး
အနံ႔အရသာ ထူးကဲေသာ
အလြမ္းမ်ား မ်ားစြာထူထဲႂကြယ္၀ေသာ
ေလာကႀကီးမွာ
ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္မိပါၿပီ ။

အဆံုးအ႐ံႈးမ်ားကိုလည္း
ဆုလာဘ္မ်ားလို
ဂုဏ္ယူတတ္ပါၿပီ ။

ဒဏ္ရာမ်ား ရလာလွ်င္
ရင္ထဲမွာ ပန္းေတြပြင့္ရဲတဲ႔ သတၱိ
ကၽြန္ေတာ္ ရ႐ွိခဲ႔ပါၿပီ ။

သုခမိန္လိႈင္

မိုးထဲေလထဲ

လႈပ္ေလျမဳပ္ေလတဲ႔
နည္းနည္းေလးလႈပ္တာနဲ႔
ဘ၀တစ္ခုလံုး ျမဳပ္ေတာ႔တာပဲ
ဆိုလိုတာက..
ကိုယ္႔အသိနဲ႔ကိုယ္ ေနာက္က်ိေနရတဲ႔အျဖစ္
ကိုယ္႔အျမင္နဲ႔ကိုယ္ မႈန္၀ါးေနရတဲ႔အျဖစ္
ကိုယ္႔အသံနဲ႔ကိုယ္ နားပင္းေနရတဲ႔အျဖစ္
ေခတ္ကိုမ်က္ႏွာသစ္ဖို႔အေရး
ကပ္ကမၻာဆိုးေတြက ႐ွည္ၾကာလြန္းလွတယ္။

ညိမ္းညိဳ

စိတ္ကူးမိတဲ႔ဇာတ္လမ္း

စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာၿပီး
ကိုယ္႔အတၱေလး အစာ၀သြား႐ံုနဲ႔ေတာ႔
ရင္ဘတ္ကို ပုတ္မျပေလနဲ႔
ေျပာသမွ်စကားကို နားေထာင္ၾကလိမ္႔
သို႔ေသာ္..အလံုးစံုနာခံမွာေတာ႔ မဟုတ္
လူဆိုတာ နား၀င္လြယ္တဲ႔သတၱ၀ါ
နားေပါက္ဖို႔ေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ခက္မယ္
ယံုတမ္းစကားနဲ႔ ပံုျပင္ေတြမွာ
စြဲေဆာင္မႈတစ္ခုစီေတာ႔ ပါၾကတာပဲ
ငါတို႔ပြင့္ျပတဲ႔ပန္းက
ငါတို႔ညႊန္းသေလာက္ ေမႊးေနဖို႔ လိုတယ္။

ညိမ္းညိဳ

အဆိပ္သင့္မိုင္တိုင္မွ ပဲ႔ထြက္လာေသာအစိတ္အပိုင္းမ်ား (၁)

* ႐ိုး႐ိုးေျဖာင့္ေျဖာင့္ေနပါ။
လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျပဳမူေျပာဆိုပါ။
ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ရင္ဆိုင္ေျဖ႐ွင္းပါ။
ကိုယ္က်င့္တရားႏွင့္ဆိုင္လွ်င္ အၿမဲတမ္း မွတ္ေက်ာက္အတင္ခံႏိုင္ရမယ္။

* ေပေပေတေတ တာ၀န္ေက်။
ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းေစ၊ အစဥ္႐ိုးေျဖာင့္၊ မေကာက္က်စ္နဲ႔။

* လုပ္သင့္တာလုပ္၊ ျဖစ္သင့္တာျဖစ္လာလိမ္႔မယ္။ ဘာမွမပူနဲ႔။
အႏုပညာဆန္ဆန္ေန။ ဒါေပမဲ႔ အမွန္တရားနဲ႔ မကင္းလြတ္ေစနဲ႔။
ကိုယ္ျဖစ္ကိုယ္ခံ၊ မဆိုင္တဲ႔လူ ဆြဲမထည့္နဲ႔။

* အေဖာ္မလိုဘူး၊ ငါတစ္ေယာက္တည္း။
ကိုယ္႔စိတ္ကို ကိုယ္ႏိုင္ရင္ ေနရာတိုင္းမွာ ေအာင္ပြဲ႐ွိတယ္။
အဆံုးထိမလုပ္ႏိုင္ရင္ မစနဲ႔။
ေျပာသလိုလုပ္၊ လုပ္သလိုေျပာ။ အဲဒါ အေကာင္းဆံုးပဲ။

* ေလာကမွာ ႐ွက္ဖို႔ ေၾကာက္ဖို႔ (၂) မ်ိဳးပဲ ႐ွိတယ္။
မတရားမလုပ္မိဖို႔နဲ႔ မတရားတာ အလုပ္ခံမေနရဖို႔ပဲ။

- အဆိပ္သင့္မိုင္တိုင္တစ္ခုက မိမိကိုယ္မိမိ ေျပာထားျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။
ဘယ္သို႔မွ် ရည္႐ြယ္ျခင္းမ႐ွိပါခင္ဗ်ား။

ညိမ္းညိဳ