ေဆာင္း

စိမ့္ေအးမႈဟာ သူ႔သြားနဲ႔
တို႔ရဲ႕အ႐ုိးကို ကိုက္ထားတယ္
ရတုဦးဟာ
ျပာႏွမ္းႏွမ္း ယိုစီးလို႔
ေကာင္းကင္မွာ
ေနမင္းဟာအခဲျပဳလို႔
ေျမာက္ေလရဲ႕ ေတာင္ပံစိုစိုမွာလည္း
ႏွင္းဆီရနံ႔ အစက္မ်ားေျပာက္စြန္းလို႔
ႏွင္းေၾကာင့္ ေငြေရာင္ေပ်ာ္၀င္ေနတဲ႔ မနက္ခင္းဟာ
(အသံေအးခဲ) ေတးၿမံဳငွက္မ်ားေနရာ
မိုးမခပင္ အ႐ြက္မ်ားအၾကား
လဲက်လို႔သြားေပါ႔
အရာ၀တၱဳတိုင္းဟာ
ေအးစက္မႈမွာ ေလာင္ကၽြမ္း
ၿငီးေငြ႕ ဖြယ္ရာ တြန္႔လိမ္
ျမဴထဲမွာ ဆိတ္ၿငိမ္ေနရဲ႕ ..။

သစၥာနီ

ဇာတ္ပ်က္

ဘယ္အတိမ္း
ညာယိမ္းဖို႔ခက္ ။

ညာအတိမ္း
ဘယ္ယိမ္းဖို႔ခက္ ။

မတိမ္းတတ္
မထိန္းတတ္တဲ႔ကၽြန္ေတာ္
ယိမ္းဇာတ္နဲ႔လြဲေခ်ာ္ၿပီး
ပြဲေတာ္ထဲက ထြက္ခဲ႔တယ္ ။

ေမာင္လွမ်ိဳး(ခ်င္းေခ်ာင္းၿခံ)

ႏြားေက်ာင္းသား

တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ
ကြင္းျပင္ႀကီးထဲ
႐ႊင္ျမဴးဖြယ္ေန႔တစ္ေန႔ကို
ေအာ္ေခၚၾကည့္မိတာ
ခေလာက္သံ ျပန္မၾကားရဘူး
သီခ်င္းမသီျဖစ္ပါ
အ႐ြက္မဲ႔ သစ္ပင္ေအာက္မွာ
အိပ္မက္ေတြ လႊတ္ေက်ာင္းထားေပမဲ႔
မိုးမက်ေသးတာမို႔ ။

အိုေအာင္

ျမစ္က်ိဳးအင္း

ပင္လယ္ဆီမသြားေတာ့ဘူး
ေဟာဒီမွာ
ကုိယ္ရပ္နားခဲ့တဲ့ခ်ဳိင့္၀ွမ္းေလးကုိခင္တြယ္လုိ႔
ရင္ဘတ္ထဲကရင္ခုန္သံရယ္
ေရၾကည္ၿမက္ႏုရာရွင္သန္မႈ
ကုိယ္ၿပဳစုရမယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ
တန္ဖုိးတစ္ခုတင္က်န္ခဲ့ရင္ပဲေက်နပ္လွၿပီ…။
ေမးခြန္းမ်ားစြာကုိေၿဖၾကားဖုိ႔မလုိေတာ့ဘူး
ထုံအခ်င္ေယာင္ေဆာင္လုိက္ေတာ့မယ္
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္မေမ်ာ္လင့္ေတာ့တဲ့
လႈိင္းတံပုိးေတြအတြက္
မာနတက္ေနဖုိ႔မလုိေတာ့….။

မုိးလႈိင္ည

အလြမ္းမ်ားရဲ႕ အိတ္ဖြင့္ေပးစာ

ျမဴခိုးေတြေ၀ေနတဲ့မနက္မွာ ကံ့ေကာ္ေတြကသူရဲ႕ ရနံ႔ေတြနဲ႔
ေႏြဦးကုိပစ္ေပါက္လုိက္တယ္…..။
ျဖည္းညင္းစြာတုိက္ခတ္လာတဲ့ေလၿပည္ေတြရဲ႔ေနာက္မွာေတာ့
ရြက္၀ါေတြလႈပ္လီလႈပ္လဲ့ေပါ့…..။
အဲဒီလုိနဲ႔မကံ့ေကာ္ကုိသတိရၿခင္းေတြသီးပြင့္လာခဲ့ၿပန္ၿပီ…..။

ဘယ္လုိမွသီးပြင့္ခြင့္မရခဲ့တဲ့ မကံ့ေကာ္နဲ့ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ခ်စ္ၿခင္းကုိ
လြန္ခဲ့တဲ့အတိတ္တစ္ခုမွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အတူစုိက္ပ်ဳိးခဲ့ၾကဖူးတယ္..။
ရွင္သန္လႈပ္ရွားခဲ့ဖူးတဲ့ရင္ခုန္သံကုိယ္စီနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မ်က္၀န္းေတြက
အဓိပၸါယ္ၿပည့္စုံခဲ့တာပဲ...မကံ့ေကာ္။

ဘ၀ကုိဘ၀နဲ႔ရင္း၀ယ္ဖုိ႔ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေတြလက္တြန္႔ခဲ့ၾကလုိ႔
ခံစားခ်က္ေဘးဖယ္ၿပီးလူသားၿပီတဲ့၀ါဒလုိက္ေလ်ာညီေထြေနတတ္ၾကတာပဲ
ဘယ္ေတာ့မွၿပန္မရႏုိင္ေတာ့မွသာ သတိရၿခင္းေသတၸၲာကုိမၾကာခဏထုတ္
ဖြင့္ၾကည့္တတ္ၾကေပါ့…..။မသင္ပဲတတ္ခဲ့ရတဲ့ အသက္မကခ်စ္ၿခင္းဆုိရင္မၿမင္ပဲ
သိခဲ့ရတဲ့အသိကအလြမ္းေတြပဲရွိမွာပါ မကံ့ေကာ္……..။ေႏြဦးကေတာ့ဖိတ္စာမပါပဲ
ေရာက္ရွိလာၿပန္ၿပီ…..ကြၽန္ေတာ္ကဘယ္လုိမ်ားႏွင္ထုတ္ၿငင္းဆန္ရက္မွာလဲ
ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာလည္း ႏွလုံးသားကုိထမ္းပုိးထားခဲ့ရတယ္ေလ…..။

ရွင္သန္ခဲ့တဲ့ရာစုႏွစ္ေတြကဆင္ၿခင္မႈေတြနဲ႔အဆိပ္သင့္ခဲ့ရတယ္…..မကံ့ေကာ္
ဘယ္သူ႔မွာတာ၀န္ရွိမွန္းမသိေပမဲ့
ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆီမွာေတာ့အိပ္မက္ေတြမရွိေတာ့ဘူး။
တကယ္ေတာ့မကံ့ေကာ္ရယ္ ခ်စ္ၿခင္းဆုိတာၾကယ္တံခြန္လုိပါပဲ……..ခဏေလးၿမင္ေတြ႔ရဖုိ႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေစာင့္စားခဲ့ရၿပီး…….
ကုိယ္ဆီကေက်ာ္ၿဖတ္သြားတဲ့အခါ ဘယ္ေတာ့မွၿပန္မရႏုိင္ဘူးဆုိတာ
ေသခ်ာေနခဲ့ၿပန္ၿပီ…..ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာေတာ့အလြမ္းနဲ႔ရင့္မွည့္ခဲ့တဲ့
ႏွလုံးသားဆုိတဲ့သစ္သီးတစ္လုံး မကံ့ေကာ္စာသုံးဖ႔ုိအတြက္တဲ့
ခ်ဳိမခ်ဳိဆုိတာၾကိဳတင္မေၿပာၿပႏုိင္ေပမယ့္ မကံ့ေကာ္အတြက္
သီးသန္႔ျဖစ္ေၾကာင္းကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀တစ္ခုလုံးကုိ
ေလာင္းေၾကးထားဖုိ႔အသင့္ပါ…….။ဇံုခြဲၿခမ္းၿပီးကတည္းက
ကြၽန္ေတာ့္ကုိယ္တစ္ၿခမ္းဟာမကံ့ေကာ္ၿဖစ္လာတာပါ
မကံ့ေကာ္ရင္ထဲကုိၿပန္ေမးၾကည့္ပါ...
ႏွလုံးသားထဲမွာကြၽန္ေတာ္အမည္ရွိေနလိမ့္မယ္…။

ဒါဆုိရင္ေသခ်ာသြားၿပီ
အခ်စ္ဆုိတာေထာင္ေခ်ာက္တစ္ခုသာမဟုတ္ပါေစနဲ႔
ကြၽန္ေတာ္ဆီမွာေႏြဦးနဲ႔အတူလြမ္းေနခြင့္ေတြရွိေသးတယ္………….

မုိးလႈိင္ည

ေယဘုယ်၀ိညာဥ္

င့ါကိုေတာ့ ခြင့္ေတာင္းသင့္ပါတယ္
ငါ့ႏွာေခါင္းေပၚတက္ၿပီး
ဘယ္သူလာ အသက္႐ႈေနတာလဲ ..
မင္းကသာ
ဟုိဘက္က အပ္နဲ႔ မမႈတ္ဘူးဆိုရင္
မင္းလက္ထဲကေျပာင္းကို
ဒီဘက္က ငါေခ်ာင္းၾကည့္ရဲမွာပါ .. ။
ငါက ..ေတြ႕ေနက်၊ ျမင္ေနက်၊
႐ိုး႐ိုးလူမ်ိဳးေပါ့
ပန္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေကာက္႐ိုးနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္
အရမ္းလာပစ္ေပါက္ရင္ေတာ့
ေၾကာက္တတ္တဲ့ ေကာင္မ်ိဳးေလ ..။

ေဆာင္းတစ္ခုမွာ
ပါ၀င္ခဲ့ဖူးတဲ့ ႏွင္းတစ္စက္လို
စာရင္းလည္းမရွိ၊ နံပါတ္လည္းမသိ
ဘယ္အထိမွလည္း မႀကီးက်ယ္ပါဘူးကြယ္ .. ။

ငါက ... သာမညလူ .. ။
ငါက ... ေယဘုယ်လူ ..။
ဆပ္ျပာပူေဖာင္းလို
အေရခြံတစ္ထပ္ ခြာလိုက္ရင္ပဲ
အထဲမွာ ဘာမွက်န္မွာ မဟုတ္တဲ့လူ ... ။

ဘယ္သူကမွ မသိဘူး ဆိုရင္ေတာင္
ငါ့ကိုယ္ငါေတာ့ သိတာေပါ့
သိပ္ကို သိတာေပါ့ကြယ္ .. ။

(ဒီဇင္ဘာ + ဇႏၷ၀ါရီ ၁၉၉၇+၉၈)
တာရာမင္းေ၀

ကာလနဂါး

အေရးတၾကီး ႏိုးထစရာမလိုဘူးဆိုရင္
ငါ ဆက္ျပီး အိပ္ေနခ်င္လို႔ပါ ..။

“ဘ၀..” ဆိုတာနဲ႔ ဘာလို႔ “ရွင္သန္ျခင္း..”လို႔
အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုရတာလဲ
ငါကေတာ့ အိပ္ေနရတာကိုပဲ .. ၾကိဳက္တယ္၊
ရုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္လိုက္ေလာက္ေတာ့
ငါလည္း ေတာက္ေလွ်ာက္ၾကီး မေကာင္းႏိုင္ဘူးေပါ့..
သံပတ္ ခပ္ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ပဲ ေနတတ္တယ္။

ေလ့က်င့္ခန္း မွန္မွန္လုပ္မွ
ပထမ ရမယ္ဆိုရင္
ငါ ရွင္ဘုရင္ေတာင္ မျဖစ္ခ်င္ဘူး ၊
ေက်းဇူးျပဳျပီး .. ငါ့ကို
“ေစာက္ရူး..” လို႔ ေခၚပါ ။

မျမင္ခ်င္တာေတြ အားလံုးအတြက္
မ်က္စိေသးေသးေလးႏွစ္လံုးကို ပိတ္ထားလိုက္ရံုပါပဲ
ေဟာ .. ငါ ဘယ္ေလာက္လိမၼာတဲ့ ေကာင္လဲကြယ္ .. ၊
ေဟာဒီ .. ေစာက္ရူးမွာ
ယဥ္ေက်းမႈ ထြန္းကားပါတယ္ ။

ငါ့ဆီ ဂုဏ္ျပဳဖိတ္စာ ပို႔ဖို႔မလို
ငါ့လိပ္စာကို ငါမသိ
ငါ့ အုတ္ဂူကိုလည္း မင္းတို႔
အေလးျပဳဖို႔ အေၾကာင္းမရွိေပဘူး ။

အို ... မိတ္ေဆြတို႔
ႏိုင္ငံၾကီးသားအေပါင္းတို႔ ..
ေသြးနဲ႔ကိုယ္ သားနဲ႔ကိုယ္
မွားယြင္းၾက၊
ပက္လက္ေမ်ာဖို႔အတြက္
တံေတြးခြက္ၾကီးၾကီးလိုက္ရွာၾက၊
ငါကေတာ့ ေစာင္ထူထူကို ေခါင္းျမီးျခံဳ
ကိုယ့္ ကိုယ္က်င့္ .. ကိုယ္
စိတ္လံုလံုနဲ႔ အိပ္တယ္။

ႏိုင္ငံေက်ာ္ေတြအားလံုးကို .. သနားတယ္၊
မင္းတို႔ ငါ့ေလာက္
ဘယ္သူမွ အိပ္ေရးမ၀ခဲ့ၾကပါဘူး ။

မင္းခိုက္စိုးစန္