17 May 2008

ေလွာင္အိမ္

႐ိႈက္ႀကီးတငင္ငိုခ်လိုက္ေတာ႔
မ်က္ရည္ေတြက မီးထေတာက္တယ္
ဆန္တစ္ဆုပ္ ဆီတစ္မႈတ္အတြက္
ကိုယ္႔ဗံုကိုယ္ က်က္ေနရတာနဲ႔ပဲ
ေန၀င္သြားတာကို ငါမသိခဲ႔ဘူး။

ညိမ္းညိဳ

10 comments:

khine said...

ထပ္ဆင့္ ခံစားသြားပါတယ္ ကို...ညိမ္းညိဳေရ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ႐ွင္...

ကိုရင္ညိန္း said...

ကိုညိမ္းေရ က်ဳပ္လည္းခံစားသြားတယ္ဗ်ာ ။ တကယ္ပါ အျပည့္ရတယ္ ။ အလိပ္ ၅၀ ဗ်ိဳ႔...

ein said...

အဲဒီေလွာင္အိမ္ကေန ကိုယ္႔ဗံုကို က်က္ ေနတာနဲ႔ပဲ ေန၀င္ျခင္းကို မသိခဲ႔ဘူး...ဂြတ္တယ္ညိမ္းညိဳ ...!အားေပးေနပါတယ္ရွင္...။

soemoe said...

ေလွာင္အိမ္ထဲမွာမြန္းက်ပ္ေနရတဲ ့ဘ၀ေတြထဲကလြတ္ေျမာက္ႏုိင္ပါေစ...အစ္ကုိေရးတဲ ့ကဗ်ာေတြအရမ္းေကာင္းတယ္

BLACK DREAM said...

ရက္ရက္ စက္စက္ၾကီးကို ေကာင္းေနပါလား သူငယ္ခ်င္းရာ..။

ေမာင္မ်ိဳး said...

တစ္ခါ တစ္ခါ ဒီလိုပဲ ေမ့တက္ၾကတယ္ က်ေနာ္ေကါေပါ့ :P

white said...

ေလွာင္အိမ္ထဲကထြက္ခဲ့ေတာ့ေလ.....
အရာရာအဆင္ေျပပါေစရွင္.. :P :P

HEARTMUSEUM said...

ညိမ္းညိဳေရ....
တိုတိုေလးနဲ႔ တိုလိုရင္းကို ထိမိတယ္။

Layma said...

ကိုယ္႔ဗံုကိုယ္ က်က္ေနရတာနဲ႔ပဲ ဆိုုတာ ဘာေျပာတာလဲဟင္..။ အစ္မကိုု လာရွင္းျပဦး..။

ဂ်စ္တူး - gyit_tu said...

တိုတိုေလးနဲ့ ထိတယ္ေဟ ့ ။