tag:blogger.com,1999:blog-42556387033079037712012-01-19T14:37:55.753+04:00ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.comBlogger3901100tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-86857597039306433412012-01-16T10:21:00.000+04:002012-01-16T10:22:39.193+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> တဖြဲဖြဲ<br />အသံတိတ္မိုးရြာေနလိမ္႔မယ္<br />ကန္ေရမ်က္ႏွာျပင္လည္း ခဲသြားၿပီ<br />ျမက္ရိုင္းေတြ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ယိမ္းႏြဲ႕ေနစဥ္<br />ျပတင္းမွန္ကိုသြားေခါက္ေနတဲ႔ သစ္ရြက္ေလး<br />လွ်ပ္အျပက္မွာ<br />အခန္းထဲက စာအုပ္နဲ႔ေဖာင္တိန္ကိုျမင္လို႔<br />မ်က္ရည္က်တယ္။<br /><br />မင္းထင္ကိုကိုႀကီး<br />ပိေတာက္ပြင့္သစ္<br />အမွတ္(၁)၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၀၆<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8685759703930643341?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-25778726271004510272011-03-20T07:43:00.000+03:002011-03-20T07:46:17.791+03:00ေသဆံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ လူမ်ား<br />တိမ္ျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ၿမိဳ႕ရြာမ်ား<br />ငါတို႔ဆက္ခံရရွိေသာ ရန္ၿငိဳးရန္စမ်ား။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2577872627100451027?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-18168102529295618812011-03-19T10:22:00.000+03:002011-03-19T10:26:34.200+03:00မင္းမ်က္လံုးထဲ <br />ၾကယ္ကေလးေတြေကာက္ေကာက္ထည့္ရတာ ငါေပ်ာ္တယ္။<br />သိပ္ျမင့္တဲ႔ေတာင္ေတြေပၚက<br />ဒလိမ္႔ေခါက္ေကြးျပဳတ္က်တဲ႔အခါတိုင္း အဲဒီၾကယ္ေလးေတြကို ခိုဆြဲထားေနၾကမို႔ေလ။<br />မင္းရယ္သံေလးကို <br />ပလတ္စတစ္ေလာင္းၿပီး အခန္းနံရံမွာ ခ်ိတ္ထားရတာ ငါေပ်ာ္တယ္။<br />အမူးလြန္ၿပီး အိပ္မက္ေတြလမ္းေပ်ာက္တဲ႔ညတိုင္း<br />တခစ္ခစ္ ေသြးေဆာင္ေနၾကမို႔ေလ။<br />မင္းဆံပင္ရွည္ႀကီးေတြထဲ<br />မျမင္ရတဲ႔ငါးေတြ လွမ္းလွမ္းဖမ္းရတာ ငါေပ်ာ္တယ္။<br />လက္မဲ႔ေျခဗလာနဲ႔ ပြဲခင္းထဲကထြက္ခဲ႔ရတဲ႔အခါတိုင္း<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို အသက္သြင္းေပးေနၾကမို႔ေလ။<br />ဆီးလီနာေရ…<br />အကုသိုလ္အနည္းဆံုး စိတ္ကစားမႈတစ္မ်ိဳးလို႔ အမ်ိဳးအမည္တပ္ပါ<br />မင္းကို အသက္ရွဴတိုင္း လြမ္းေနခဲ႔တယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-1816810252929561881?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-22716712541674350072011-03-19T09:55:00.001+03:002011-03-19T10:09:17.162+03:00ဗီ႐ိုထဲမွာ ဂႏၳ၀င္ေတြရွိတယ္၊ ဂႏၳ၀င္ေတြထဲမွာ အခ်စ္ေတြရွိတယ္။<br />ႏိႈက္ယူစားသံုးလိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႐ိႈက္ႀကီးတငင္ငိုခ်လိုက္တယ္။ <br />လကၡဏာ၊ ရာမတို႔ရဲ ့ၾကင္နာမႈကိုျမင္ၿပီး<br />ညီေနာင္ခ်င္းအၿမဲတေစသတ္ပုတ္ေနရတဲ႔ <br />ဟာႏုမာဆိုတဲ႔ေမ်ာက္ <br />က်သြားတဲ႔မ်က္ရည္ေတြမ်ိဳးေပါ႔။ <br />ကဗ်ာကို ေရပန္းလိုလွည့္ဖြင့္လိုက္တယ္၊ အသံေတြဆူညံသြားၿပီလား။<br />ေရသံေတြနဲ႔ေရာလို႔ ဟုတ္ကဲ႔..ေရသံေတြနဲ႔ေရာလို႔၊ ငိုမယ္ဆို ငိုလို႔ရပါၿပီ။<br /><br />ေဒါက္တာအင္ဒ႐ူးေရ <br />ရဲတိုက္ႀကီးကို ခင္ဗ်ား ဘာနဲ႔ေဆာက္သြားတယ္ေျပာေျပာ<br />ခရစၥတီရဲ့အခ်စ္ေတြေသခ်ာေပါက္ပါလိမ္႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းမွ သံယသမရွိဘူး။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br />ႏြယ္နီ၊ မတ္၊ ၂၀၁၁။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2271671254167435007?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-50074603925791270572011-02-27T08:51:00.001+03:002011-03-20T07:40:19.730+03:00ႏြားအုပ္ႀကီးျဖတ္သြားေတာ႔ တိမ္ေတြလိုဖုန္ေတြထဲ ဆိုင္ကယ္ဘီးရာေတြ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္း<br />လိႈင္လိႈင္ပြင့္ေနတဲ႔ တမာေတြနဲ႔ လမ္းဟာေမႊးအီ<br />ပဲစဥ္းငံုေတြ ပဲႀကီးခင္းေတြဟိန္းေနတာေတာင္ အေလ႔က်ေနလွည့္ခင္းမ်ားက မင္းမူလို႔<br />တစ္ပိႆာဘယ္ေလာက္ဆိုတာ လက္ရွိသူတို႔ဂုဏ္ျဒပ္ေပါ႔။<br /><br />နံေဘးက ကင္းတားလက္၀ဲေျမာင္းထဲ ငါးေတြပုစြန္ေတြပုလံုစီခုန္ထ ေရပိတ္ခ်ိန္ထင္ပ<br />ဒိုက္ေတြအမိႈက္ေတြနဲ႔ ေရညွိဖတ္စိမ္းစိမ္းေတြ ခေလးငယ္နည္းနည္းကိုသာ အေဖာ္ျပဳကာ<br />ေထာ႔က်ိဳးစီးဆင္းေနရွာ<br />လိႈင္းတြန္႔မ်ားနဲ႔လွည္းဘီးရာအေျမာင္းေတြၾကား ဆိုင္ကယ္ဘီးေမးတင္<br />ရြာအ၀င္မွာ ဓာတ္ဆီဆိုင္နဲ႔ေလထိုးကြၽတ္ဖာနဲ႔ <br />ႏြားျခဴသံေတြအစား ေ၀ါခနဲေ၀ါခနဲထိုးထြက္လာတဲ႔ ဆိုင္ကယ္ေတြဒင္းၾကမ္းျမင္ရလိမ္႔<br />တခ်ိဳ႕ ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္သစ္မ်ား၀တ္ကာ တခ်ိဳ႕ ေဆးပံုးေက်ာခ်ိတ္လယ္ေျမထဲဆင္းဟန္ <br />လမ္းကေတာင္းဆိုေတာ႔ ဂီယာႀကီးနဲ႔သာ ခရီးႏွင္ၾကရာ။<br /><br />၀င္လာခဲ႔ၾက<br />အိမ္ေျခ၇၀၀ရွိတဲ႔ ရြာကေလးထဲ<br />မွားယြင္းစြာရွက္ဖြယ္ပ ၇၀၀ဆိုတာေသးႏႈတ္ေသာအေရအတြက္မွမဟုတ္ေလဘဲ<br />ရြာႀကီးေပါ႔ သိပ္ကိုႀကီးတဲ႔ရြာႀကီး အလယ္တန္းေက်ာင္းမွ်မက်ေသးေတာ႔ ရြာကေလးလို႔ေခၚမိတယ္<br />အိမ္ေတြလမ္းေတြ ၿခံစည္းရိုးေတြ လူစိမ္းေတြကိုမ်က္ႏွာမငယ္ရေအာင္ ဧည့္ခံႏိုင္ေပရဲ႕<br />ေက်ာင္းကေလး ေက်ာင္းကေလး<br />အဲသမွာ ေက်ာင္းကေလးဟာလဲ ဘာမွလိမ္းျခယ္မထားတဲ႔ေလးဘက္သားခေလးေလးလွသလိုလွေနရဲ႕<br />တြဲဖက္အလယ္တန္းေက်ာင္းကေလး <br />က်ယ္ျပန္႔တဲ႔ကြင္းႀကီးက ေက်ာင္းကေလးကိုထည့္ၿမိဳထား<br />သာမႈနာမႈအစုစု ပြဲလမ္းသဘင္အေထြေထြ လူစုလူေ၀းအမ်ိဳးမ်ိဳး<br />ေက်ာင္းကေလးက သူေတာင္အေဆာက္အဦမေဆာက္ရက္တဲ႔ကြင္းထဲ<br />ေနရာထိုင္ခင္းေပးလို႔ လူေတြေပ်ာ္သြားၾကတာလဲရွိ စိတ္ညစ္သြားၾကတာလဲရွိ<br />ေနာက္တစ္ေန႔ ေက်ာင္းကေလးတစ္ရက္နားလိမ္႔ေပါ႔<br />ေလေတြလိုလႊင့္ထုတ္သြားတဲ႔အမိႈက္မ်ား စင္ၾကယ္ျပင္ဆင္ဖို႔။<br /><br />ဆင္ဖိုနီဆိုတာဘာလဲ <br />ငါတို႔မသိၾကပါဘူးတဲ႔<br />ေတာဘုရားပြဲမွာ စည္ဘီယာေရာင္းတဲ႔သားအဖႏွစ္ဦး ေဂါက္တံကိုလုေနၾကတယ္<br />ထိန္ထိန္ညီးညီးပဲ ေက်ာင္းကေလးရဲ႕ေရအားလွ်ပ္စစ္က ဘီယာမူးမူးနဲ႔လင္းေနတယ္ <br />ပြဲေတာ္သံုးညမွာ သူပိုင္အလင္းနဲ႔ ဖန္ခြက္ေတြထဲအျမဳပ္တစီစီ<br />ေက်ာင္း၀င္တံခါးကိုေက်ာ္ေတာ႔ေခ်ာင္းကေလး ေခ်ာင္းကေလးေပၚမွာ ကြၽန္းပင္တစ္ပင္<br />အဲဒီေခ်ာင္းကေလးကေရစီးက အက္ဒီဆင္ကိုအလည္ေခၚလာတာေပါ႔<br />ကြၽန္းပင္ေသလို႔တဲ႔ဗ်ာ က်ဳပ္ကိုတိုင္လိုက္ၾကတာ ဟားဟား<br />ဆရာတစ္ဦးရဲ႕ေျပာဟန္ကရယ္ရယ္ေမာေမာ ေဗြမရွိဟန္<br />လစာတစ္ေသာင္းခြဲေခတ္မွာ ဆယ္႔ငါးသိန္းတန္ေရအားလွ်ပ္စစ္အလွဴရွင္<br />တာယာဖိနပ္ႀကီးစီးလို႔ေပါ႔<br />သူ ေတာေက်ာင္းဆရာ။<br /><br />တစ္ႏွစ္တာေက်ာပူဒဏ္ခ်က္ႀကီး တစ္ရက္တစ္မနက္နဲ႔၀မ္းေအးေဖာက္ခြဲလိုက္ၾကရွာ<br />သူတို႔ဟာ ပါးစပ္ထဲရယ္ဖြယ္ေတြပလုပ္ပေလာင္း<br />ေတာေက်ာင္းဆရာမ်ားရဲ႕ အျဖဴေရာင္က တစ္၀ိုင္းလံုးကိုလႊမ္းေနေရာ<br />မဟုတ္ဘူး တစ္ရြာလံုး ေဒသတစ္ခုလံုး<br />သူတို႔ သိပ္ကိုျဖဴၾကတယ္ အလြန္တရာျဖဴၾကတယ္<br />ေဟာဒီလို ဖဦးထုပ္ရရစ္ႏွင္းေခ်ာင္းငင္ျဖဴလို႔ေရးျပရတာထက္ကို ပိုျဖဴၾက။<br /><br />ဖံုေတြေပါ႔ကြယ္ ေနလံုးႀကီးကလည္းနီနီ<br />ႏြားအုပ္ေတြကလည္း ဒလၾကမ္း ဆိတ္အုပ္ေတြ တတီတီ<br />ယာေျမေတြ စိမ္းလားစိမ္းရဲ႕ နီလားနီရဲ႕ ၀ါလား၀ါရဲ႕<br />ဘာတဲ႔ဆိုင္ကယ္နဲ႔တီဗြီမရွိရင္ အိမ္မမည္ဘူးဆိုလား<br />ရြာသူေတြ ကြမ္းေတာင္ကိုင္ေသးလား ပန္းေတာင္ကိုင္ေသးလား<br />မသိဘူးပကြယ္ ဆရာႀကီးႀကိမ္လံုးမကိုင္ေတာ႔တာေတာ႔ ျမင္ခဲ႔ရပ<br />က်ဳပ္တို႔တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ရိုးေျမက်ခ်စ္ၾကတာပါဗ်ာ တဲ႔<br />ထန္းေရစစ္စစ္ေသာက္ရင္း ၾကြက္ေၾကာ္၀ါးရင္း<br />ေမတၱာတရားကိုဘယ္သူေတြခိုးထားေသးလဲ<br />ေၾကြေနတဲ႔ေလနဲ႔ ေမ်ာလို႔။<br /><br />အေရာင္မဲ႔အခန္းနံရံ ေဆးသားမ်ားကြာက်<br />သက္တန္႔ကေလးေတြခ်ိတ္ဆြဲထားတာ အေရာင္စံုလွတယ္<br />အာဆီယံလူငယ္ေတြ႔ဆံုပြဲ ေမာင္ေကာင္းေ၀ယံဦး<br />တတိယႏွစ္ေဆးေက်ာင္းသား ေမာင္စိုးလြင္<br />ေရွ႕ေနမေလး မသဲေထြး<br />အလို သက္တန္႔ေတြစံုလွပ နံရံတေလွ်ာက္ခ်ိတ္ဆြဲထြန္းလင္းထား<br />တပည့္မရွား တစ္ျပားမရွိ၊ ပီတိကိုစား အားရွိ၏<br />အလကားေရးထားတာမဟုတ္ဘူး <br />ေခြးတံဆိပ္ခဲတံအစစ္နဲ႔ ႀကိဳက္လြန္းလို႔ေရးထားတာဗ် အေဟးေဟး<br />ဖုန္မႈန္႔ေတြအေဖြးသား ေနလံုးႀကီးကို ေခါင္းေနာက္တည့္တည့္ခံၿပီး ဆရာႀကီးရီခ်လိုက္တယ္<br />ခ်စ္စရာေကာင္းခ်က္။<br /><br />ဖုန္မႈန္႔ေတြနဲ႔ ေနလံုးႀကီးနဲ႔ အေ၀းကသက္တန္႔ေတြကိုခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းေလး<br />၈နာရီနဲ႔ ၃၃မိနစ္တိတိ တာ၀န္၀တၱရားေတြခြာခ်ရင္း သူ႔အျမဳေတရွိရာဆီေငးရီေနမိ<br />မိုးရြာၿပီးစညေနခင္းလည္း မဟုတ္ပါဘဲ ဖုန္လံုးႀကီးေတြတေသာေသာၾကား<br />သက္တန္႔ကေလးေတြ လွေနခဲ႔ပံု။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5007460392579127057?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-84419576805193021592010-06-26T00:06:00.002+04:002010-06-26T04:58:43.208+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ငွားေနတဲ႔အခန္းမွာ ထပ္ခိုးေလးရွိတယ္<br />ထပ္ခိုးေပၚမွာ သစ္တံုးတစ္တံုး<br />ထပ္ခိုးနဲ႔သစ္တံုးဟာ အျပန္အလွန္ေျမွာက္ပင့္လို႔<br />တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ယုတၱိေဗဒနည္းနဲ႔ေတြးရတာ သိပ္ဖင့္ႏြဲ႔တာပဲလို႔<br />တစ္ဖက္က ေလသာေဆာင္ၾကားေအာင္ ေျပာတယ္။<br /><br />တည္းတည္းကေလးသာက်န္ေနေတာ႔တဲ႔<br />အထီးက်န္တုတ္ထိုးသၾကားလံုးတစ္လံုးက<br />သပြတ္အူေျခာက္ကို သတိနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္လ်က္သာ<br />မၾကာခင္<br />ေလာင္ဂ်ီက်ဳကို အလ်ားလိုက္ျဖတ္ၿပီး ေလယာဥ္ပ်ံတစ္ေကာင္<br />႐ူးသြပ္စြာကၽြမ္းထိုးသြားေတာ႔မယ္ဆိုတာ သိေနသလိုမ်ိဳး<br />သူ႔မွာ ခ်ည္ေႏွာင္မထားတဲ႔ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ေတြရွိေနသလိုမ်ိဳး<br />ေမာေနတဲ႔ျမင္းေတြ ပစ္ခ်ခံထားရတဲ႔႐ုပ္အေလာင္းေကာင္ေတြ<br />အဲသလိုသာပ<br />တုတ္ထိုးသၾကားလံုးေလးမွာလည္း သူ႔အင္နာဂ်ီကို မီးျပန္ညွိခြင့္ရွိတယ္။<br /><br />သူတို႔ ၀တ္မႈန္မကူးၾကေတာ႔ဘူး<br />အကိုင္းျဖတ္တယ္ အကိုင္းဆက္တယ္<br />ေျခလွမ္းက်ဲႀကီးမ်ားျဖင့္ သြားၾကတယ္။<br /><br />အရွင္သခင္<br />ေမာက္မာ၀င့္ႂကြားေသာ<br />အေဖာ္အေပါင္းကင္းေသာ<br />ပူေဆြးဖြယ္ကံစမ္းျခင္းမ်ားျဖင့္ ပသပါတယ္<br />ၾကာပန္း၊ ေရအိုင္ႏွင့္ သစၥာရွိေသာပင္လယ္လက္တက္မ်ားပင္ျဖစ္ေစ<br />အခ်စ္နာက်ေနၾကပါတယ္<br />ကူညီညာ၀ိုင္းလို႔ မႈိင္းမေတာ္မူပါ။<br /><br />သန္းေခါင္ေက်ာ္ သန္းေခါင္လြဲ<br />သန္းထူေသာအရပ္၌ ႐ႈပ္ေထြးေပြလီစြာ<br />အခ်စ္ဟာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ရပ္ေနပါတယ္။<br /><br />ေပးပို႔လိုက္ေသာပစၥည္းအေရအတြက္ႏွင့္ ေစ်းႏႈန္းစာရင္း<br />တိုင္တည္စရာဘုရားသခင္<br />အတြင္းဘက္၌ျဖစ္ေသာ ဒဏ္ရာ<br />သံျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာအရာမ်ား<br />ထိုအရာတို႔ အလြယ္တကူေၾကမြသြားၾကပါတယ္။<br /><br />မသက္ဆိုင္တာကို မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း သက္ဆိုင္ရာကိုေျပာၾကားၿပီးလွ်င္<br />ထိုအရာကို ပစ္ပယ္ႏိုင္ေၾကာင္း<br />ငွားထားေသာအခန္းမ်ား သန္႔ရွင္းခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8441957680519302159?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-82403756432573241822010-06-17T23:09:00.002+04:002010-06-17T23:15:10.382+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> သဘာ၀က်က် မသန္႔မစင္ျဖစ္တည္ေနတဲ႔ ၿဂိဳဟ္ႀကီးတစ္လံုး႐ွိပါတယ္<br />မသန္႔စင္တဲ႔လူေတြကို သူ႔၀မ္းဗိုက္ႀကီးထဲ ထည့္ထည့္မ်ဳိလို႔<br />မသန္႔စင္တဲ႔အရာေတြကို သူ႔ေက်ာကုန္းႀကီးေပၚ ဆြဲဆြဲတင္လို႔<br />ဒါဟာ မသန္႔စင္တဲ႔ ကဗ်ာပါအေၾကာင္းတရားေတြပါပဲ။<br /><br />ဣဌာ႐ံုအညႊန္႔အဖူးေလးေတြနဲ႔ ကဗ်ာေတြလူလူသူသူျဖစ္ခဲ႔ေသးတာပဲ<br />အနိဌာ႐ံုအၾကမ္းအခက္ႀကီးေတြနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ကဗ်ာေတြထက္ထက္ျမက္ျမက္မျဖစ္ရမွာလဲ။<br /><br />မသန္႔စင္ျခင္းဟာ မသန္႔စင္ျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္၊ အ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ျခင္း မဟုတ္ပါဘူး<br />မသန္႔စင္ျခင္းဟာ မသန္႔စင္ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ တရားလက္မဲ႔ျဖစ္ပ်က္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး<br />(သူကသာ တရားလက္မဲ႔ျပဳမူခံေနရတတ္တာပါ)<br /><br />ကဗ်ာအမ်ားစုက မွန္နန္းေဆာင္ဇာခန္းဆီးအတြင္း ၀ပ္ဆင္းက်ေရာက္ေနခ်ိန္<br />၀န္ႀကီးတစ္ဦးက ထန္းသမားမိသားစုနဲ႔အတူ ထမင္းလက္ဆံုစားခဲ႔တယ္<br />ကုန္တင္ေလွႀကီးနဲ႔အတူ ႐ြက္လႊင့္ခဲ႔တယ္<br />မသန္႔စင္တဲ႔နယ္ပယ္ေတြထဲ သူ႕ကဗ်ာ၀ိညာဥ္ကိုေစလႊတ္က်က္စားခဲ႔တယ္<br />သူဟာ မသန္႔စင္တဲ႔အေၾကာင္းတရားေတြအေပၚ စာနာတိမ္းညႊတ္ခဲ႔တယ္<br />သူဟာ မသန္႔စင္တဲ႔ကဗ်ာေတြကို ေရးဖြဲ႔ခဲ႔တယ္<br />ဒါဟာ ဒီေျမေပၚမွာ အမွန္တကယ္႐ွိေနတဲ႔ မသန္႔စင္ျခင္းေတြ ျဖစ္တယ္<br />မသိေယာင္ေဆာင္႐ံု၊ မ်က္ကြယ္ျပဳ႐ံုနဲ႔ ပေပ်ာက္မသြားမယ္႔ မသန္႔စင္ျခင္းေတြ ျဖစ္တယ္။<br /><br />လူမ်ားစုဟာ မသန္႔စင္ျခင္းရဲ႕အရသာကို တင္းၾကမ္းခံစားေနရတယ္<br />မသန္႔စင္ျခင္းဟာ ဒီကမၻာႀကီးရဲ႕ အႏွံ႔အျပားမွာ႐ွိေနတယ္<br />မသန္႔စင္ျခင္းဟာ ဖုန္ေတြသဲေတြအေထြးေထြးနဲ႔<br />မသန္႔စင္ျခင္းဟာ ေခၽြးေတြသံေတြအလိမ္းလိမ္းနဲ႔<br />မသန္႔စင္ျခင္းဟာ ထမင္းတစ္လုပ္အတြက္ ပင္ပန္းႀကီးစြာ၊ အညွာအတာကင္းစြာ၊ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာခ်ဳိ႕တဲ႔စြာ<br />မသန္႔စင္ျခင္းဟာ တစ္၀မ္းတစ္ခါးအတြက္ ေမွာင္ခိုလဲကူးရ<br />တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္အတြက္ စက္႐ံုႀကီးေတြထဲမွာလဲ ပိတ္ေလွာင္ခံရ<br />ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းႀကီးေတြမွာ၊ ျဒပ္သတၱဳလုပ္ငန္းခြင္ႀကီးေတြမွာ၊ စစ္ပြဲေတြမွာ<br />ပတ္ၾကားအက္ ႐ိုးျပတ္ငုတ္တိုလယ္ကြင္းျပင္ေတြမွာ၊ ေနာက္က်န္ဘီးမ်ားနဲ႔ ၾကက္ယက္သလိုယက္ေနရတဲ႔ေနရာေတြမွာ<br />ေရာဂါဘယကပ္ဆိုးေတြနဲ႔ လူလူသူသူ ေနလို႔၊ စားလို႔၊ ေတြးလို႔၊ ေတာလို႔ မရတဲ႔ ေဒသေတြမွာ<br />မသန္႔စင္ျခင္းေတြဟာ ေနေလာင္ေခၽြးစားၿပီး ထြားက်ဳိင္းသန္မာေနၾက၊ လိႈင္လိႈင္ႀကီးသီးပြင့္လာေနၾက<br />အပ္ဖ်ားတစ္ေထာက္စာ အေရျပားေပၚက ျဖဴတယ္မဲတယ္ဆိုတဲ႔ အေရာင္အတြက္နဲ႔လဲ သင္းကြဲႏွိပ္ကြပ္ခံရ<br />ၿငိမ္းခ်မ္းမြန္ျမတ္တဲ႔ဘာသာေရး၀တ္႐ံုေအာက္မွာ လက္နက္ပုန္းေတြ ကိုင္ေဆာင္လာၾက<br />ေက်ာင္းေတာ္သာရဲ႕ ဆြတ္ပ်ံ႕ေဆြးဖြယ္လမ္းမႀကီးေတြေပၚမွာေတာင္ မသန္႔စင္ျခင္းေတြဟာ စိမ္႔၀င္ေနၾက<br />စိန္စီေရႊခ်ခန္းမႀကီးေတြအတြင္းမလဲ ဒီမသန္႔စင္ျခင္းေတြပဲ ပြဲတက္ကခုန္ေနၾက<br />မသန္႔စင္ျခင္းေတြဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုေတာင္ ဓားထက္ထက္နဲ႔ လွီးျဖတ္ေနၾက<br />မသန္႔စင္ျခင္းေတြဟာ အသြင္သ႑ာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေနရာေဒသအသီးသီးကို လႊမ္းမိုးလာၾက<br />လူနည္းစုဟာ မိမိရဲ႕သန္႔စင္မႈအတြက္ လူမ်ားစုကို မသန္႔မစင္တဲ႔အေျခအေနေတြထဲ တြန္းပို႔ေနၾက<br />အ႐ွိန္နဲ႔၊ ပါ၀ါနဲ႔၊ စြမ္းအားေတြနဲ႔ မသန္႔စင္ျခင္းအေပၚ လက္လႊတ္စပယ္ေျပာဆိုၾက၊ ဖိႏွိပ္ၾက<br />က်ေနာ္တို႔ဟာ ဒီမသန္႔စင္ျခင္းေတြကို ကဗ်ာျပဳၾကတာျဖစ္တယ္၊ ဒီမသန္႔စင္ျခင္းေတြကိုပဲ ဆြဲကူထူမၾကတာျဖစ္တယ္<br />မသန္႔စင္ရျခင္းရဲ႕ ရင္းျမစ္ေတြကို စီစစ္႐ွာေဖြၾကတာျဖစ္တယ္<br />ဒါဟာ မသန္႔စင္တဲ႔ ကဗ်ာပါအေၾကာင္းတရားေတြပဲျဖစ္တယ္။<br /><br />မသန္႔စင္ျခင္းေတြဟာ ကင္းဘတ္စေတြျဖစ္တယ္<br />မသန္႔စင္ျခင္းေတြဟာ ေဆးစက္ေတြျဖစ္တယ္<br />မသန္႔စင္ျခင္းေတြဟာ ကဗ်ာနဲ႔ထံုကူးခံရေတာ႔<br />လွပတဲ႔ပန္းခ်ီကားေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ<br />တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔လည္း ကိုယ္႔ရင္၀ကိုယ္ ဓားနဲ႔ေထာက္ၾကည့္ရတာ ရင္ခုန္စရာေကာင္းလွပါတယ္<br />မသန္႔စင္တဲ႔ကဗ်ာေတြကို ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီးေရးရင္း ကၽြတ္ဆတ္ဆတ္ရင္ဘတ္တစ္ေနရာကို စာနာမႈပလပ္ေခါင္း ထိုးခ်လိုက္ၿပီ<br />ကဗ်ာေတြ ဒီအတိုင္းစီး၀င္ေစေတာ႔။<br /><br />(အ႐ိုင္းေတး...မွ)<br />- ၂၀၀၈၊ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏို၀င္ဘာတုန္း</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">က တစ္ႀကိမ္တင္ဖူးပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8240375643257324182?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-70362953590429565852010-06-11T16:58:00.009+04:002010-06-24T19:10:50.941+04:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/TCN1a6oHTII/AAAAAAAAAUM/1derOdzN7H8/s1600/h11.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 136px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/TCN1a6oHTII/AAAAAAAAAUM/1derOdzN7H8/s200/h11.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5486357876341951618" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">အၾကာႀကီး စိတ္ကူးခဲ႔ရတာေလးတစ္ခု အေကာင္အထည္ေပၚလာလို႔ ၀မ္းသာမိပါတယ္။ အစမွအဆံုးတိုင္ အစစအရာရာ ခ်ိတ္ဆက္ကူညီေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး၊ အမွာစာေရးေပးတဲ႔ ကိုစိုင္း၀င္းျမင့္၊ ထုတ္ေ၀ျဖန္႔ခ်ီေပးတဲ႔ ေက်ာ္ေမႊးစာအုပ္တိုက္တို႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကဗ်ာခ်စ္သူ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ား၊ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့ပါေစ...။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7036295359042956585?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-87687341224120425972010-06-05T16:38:00.005+04:002010-06-07T23:23:42.029+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ငါ႔မခင္ႏွင္းဆီဟာ အဖူးအပြင့္ေတြတေ၀ေ၀နဲ႔<br />ေႏြဦးမွာ လွေနရွာေတာ႔မယ္<br />ငါ႔ဆီမွာေတာ႔ ေျခာက္သေယာင္းေသာေႏြဦး။<br /><br />တစ္ေယာက္တည္းရွိေနရတဲ႔အျဖစ္ဟာ<br />ဘယ္လိုမွ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းပါဘူး<br />ငါ႔မခင္ႏွင္းဆီဟာ<br />ကမၻာေက်ာ္ေရေမႊးနံ႔ေတြၾကား<br />သဲတရွပ္ရွပ္ ငါ႔ျဖတ္သြားျဖတ္လာေျခသံတခ်ိဳ႕ ကို<br />ၾကားမိပါစ<br />ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ေတြရဲ့ ခြာသံတေဖ်ာက္ေဖ်ာက္ၾကား<br />ငါေသြးေပးတဲ႔ ကရမက္ရနံ႔ကို<br />သင္းပ်ံ႕မိပါစ။<br /><br />ဟဲလို<br />တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ဆြံ႔အ<br />ငါ႔မေခၚဆိုရဲတဲ႔ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုအတြက္<br />မခင္ႏွင္းဆီရဲ့အသံေလး ၀ါယာႀကိဳးထဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနေတာ႔မယ္။<br /><br />ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္အတြက္<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ<br />မီးပူတိုက္ၿပီးတစ္ႀကိမ္မွ ထုတ္မ၀တ္ရေသးတဲ႔ အက်ၤ ီတစ္ထည္<br />သံေယာဇဥ္ေခါက္႐ိုးေၾကာင္းရဲ့ လိႈင္းအလ်ားေပၚ<br />ေၾကကြဲမႈဟာ တိတ္တိတ္ေလးတက္ထိုင္ေနခဲ႔တယ္<br />အေ၀းႀကီးထြက္သြားတယ္ဆိုတာ<br />အနီးဆံုးမွာရွိမေနေတာ႔တာပဲ မဟုတ္လား။<br /><br />ညညလူေျခတိတ္ၿပီဆို<br />ငါဟာ မခင္ႏွင္းဆီရဲ႕ဓာတ္ပံုေလးကို<br />စက္ယႏၱရားတစ္ခုလို သတိႀကီးႀကီးထားၿပီးကိုင္တြယ္<br />မျပယ္တဲ႔ ရနံ႔အေဆြးေတြနဲ႔ အတိတ္ကိုတူးဆြမိေတာ႔တာပဲ<br />အဲဒါ “သတိရတယ္” ေခၚတာလားကြယ္။<br /><br />ဇာတိရနံ႔ေတြထဲမွာ<br />ငါက ကြန္ဆာေဗးတစ္ဆန္ဆန္<br />အခု ဒီကဗ်ာမင္းဆီပ်ံသန္းလာျခင္းအားျဖင့္<br />ယေန႔ကမၻာႀကီးကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါရဲ့။<br /><br />မခင္ႏွင္းဆီေရ<br />မင္းေျချပန္မခ်လိုတဲ႔ ေျမႀကီးကိုမွ<br />ငါက ဆတိုးၿပီးခ်စ္ေနရ<br />ဗီလိန္မပါဘဲ ေ၀းရတယ္ဆိုလည္း<br />ဇာတ္မေပါင္းရတာခ်င္းေတာ႔ ငါတို႔တူခဲ႔တယ္။<br /><br />မခင္ႏွင္းဆီေရ<br />ျမစ္ဆိုတာ ပင္လယ္ဆီဆိုက္ေရာက္ရမယ္<br />လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ရဲ့ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို<br />သူရဲ့ပင္လယ္နဲ႔တူတဲ႔မိန္းမတစ္ေယာက္ဆီ<br />စီး၀င္ဆိုက္ေရာက္ခြင့္ရွိတယ္မဟုတ္လား<br />အဲဒီလူတစ္ေယာက္ဟာ ငါကြဲ႔<br />သတိရျခင္းကမ္းပါးႏွစ္ဖက္နဲ႔<br />ငါ႔ျမစ္ေၾကာင္းကို ငါကိုယ္တိုင္စီးနင္းလာခဲ႔တာေပါ႔<br />နက္႐ိႈင္းတဲ႔အိေျႏၵနဲ႔ ပင္လယ္ဟာလိႈင္းထန္လို႔မရဘူးေလ။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ မခင္ႏွင္းဆီေရ<br />ငါက လိႈင္းေတြသိမ္းရင္း လာတဲ႔ျမစ္<br />အဲဒီျမစ္ေၾကာင္းဟာ<br />သူခ်စ္တဲ႔ပင္လယ္ႀကီးထဲ<br />တဖ်တ္စာအေငးတစ္ကြက္ရ႐ံုနဲ႔<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ျမဳပ္ႏွံပစ္ဖို႔ လံုေလာက္ၿပီတဲ႔။<br /><br />မခင္ႏွင္းဆီေရ<br />အေမရိကားရဲ့ ေႏြဦးေလေျပထဲ<br />ပန္းေပါင္းတစ္ေထာင္ပြင့္ေ၀<br />မင္းကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ<br />မနက္ျဖန္ရဲ့ေနေရာင္ျခည္ထဲ<br />အိပ္မက္တစ္ေထာင္ပြင့္ေ၀<br />မင္းကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ<br />ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ…ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ…။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8768734122412042597?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-79229126556927544202010-06-02T00:54:00.006+04:002010-06-02T13:35:01.626+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေရထဲျပဳတ္က်ရတဲ႔ျဖစ္စဥ္မွာ<br />- မိမိကိုယ္တိုင္ အေနအထိုင္မတတ္လို႔ ျဖစ္ႏိုင္သလို<br />- တျခားလူက တြန္းခ်လို႔လည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္<br />ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ တျခားလူတြန္းခ်လို႔ေရနစ္ေသရရင္ေတာ႔ မတန္ဘူး<br />ရေအာင္ရုန္း ရေအာင္လႈပ္ၿပီး ကူးခပ္ရမွာပဲ။<br /><br />“လူဆိုတာ အဖြဲ႔အစည္းနဲ႔ေနရတဲ႔သတၱ၀ါ”<br />အာတာလြတ္ဥေတြထဲေရာက္သြားတဲ႔အခါ<br />ဒီစကားပံုကို ခင္ဗ်ားရယ္မိမွာပဲ။<br /><br />သူမ်ားေတြအေႏြးထည္ကိုယ္စီနဲ႔ မင္းေကာ<br />သူမ်ားေတြအက်ၤ ီပါးေလးေတြနဲ႔ မင္းက်မွ အေႏြးထည္ႀကီးတဖားဖား<br />ေသာက္ေလကြာ ေဆးျဖစ္၀ါးျဖစ္၊ ဘာလဲကံငါးပါးထိန္းေနတာလား(သေရာ္ေတာ္ေတာ္)<br />စားစမ္းပါဟ ဒီေရာက္တုန္း၊ ေသရင္ကိုယ္႔ေနာက္ဘာမွမပါဘူး<br />အဲဒီမ်က္မွန္ႀကီးက လိုလို႔လား(မ်က္စိနာေနတာကို သူမသိဘူး)<br />ဘာလဲ အိမ္ကဘိုးေတာ္ကို ရွိန္ေနတာလား(အေဖကိုရည္ညႊန္းမွန္း ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာမွ သိရ)<br />၀ိုး..ဒီလူႀကီးက စာလည္းေရးတာပဲလား၊ သူေရးတာ ရင္သိမ္႔တုန္ေလးေတြေရာပါရဲ့လား(ဆရာတို႔ေရ စာအုပ္ေတြသိမ္းမထားမိတာကိုသာ ခြင့္လႊတ္ပါေတာ႔)<br />အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီး<br />ငါမွတ္မထားခ်င္လို႔ ေမ႔ပစ္လိုက္တဲ႔စကားေတြအမ်ားႀကီး<br />မနက္အိပ္ယာထ ငါ႔ေခါင္းေနာက္မွာ ေရဒါတစ္္ခုတပ္ဆင္လို႔<br />ပံုရိပ္ေတြစုပ္ယူ႐ံုအားမရေသးပဲ<br />သြားတယ္ လာတယ္ စားတယ္ ေသာက္တယ္<br />အသံလိႈင္းမ်ားဟာေမးဖ်ားတဆတ္ဆတ္တုန္ခါလို႔ အထိုင္စက္ႀကီးမ်ား<br />ထိုမွတဆင့္ ကိုယ္တိုင္ေဖာ္ စံခ်ိန္စံညႊန္းမ်ားေဘာင္ထဲ<br />ငါဟာ သူတို႔ရဲ႕ လြဲေခ်ာ္ေနေသာ သနားစရာသတၱ၀ါတေကာင္<br />ေငါင္စင္းလို႔ ေပေစာင္းလို႔ ရြဲ႕ေစာင္းလို႔<br />ဒီမိုးဟာ တို႔ၿမိဳ႕ကစ႐ြာတာ ဒီအ႐ုပ္ဟာ တို႔ဆီကေဆးစက္စက်တာ<br />ဒီသီခ်င္းဟာ တို႔စၿပီးတီးတာ<br />ဒီဂိမ္းဟာ တို႔႐ိုးသြားလို႔ေအာက္လိုက္တာ<br />ဒီေဘာင္းဘီဟာ….ဒီအကၤ် ီဟာ…ဒီပေလယာဟာ...ဘာဟာ...ညာဟာ<br />ကေလးကလားပဲ ကေလးကလားပဲ<br />ေလတယ္ ေလတယ္၊ ပင့္ကူအိမ္ထဲၿငိေနတဲ႔ယင္တစ္ေကာင္လို ငါေလတယ္<br />စာမတတ္ဘူး စာမတတ္ဘူး<br />စာမတတ္ေတာ႔ ဒီစာေတြကို ဘယ္လိုဖတ္ရမလဲ ငါမသိဘူး။<br /><br />ဘိန္းရွဴေနတာလားဆိုေတာ႔လည္း<br />ဘိန္းရွဴေနတာပါပဲေပါ႔<br />အေရမရအဖတ္မရေတြပါကြာဆိုေတာ႔လည္း<br />ဟုတ္ပါတယ္ပဲေပါ႔<br />နားေအးခ်င္တယ္<br />ဘာမွျပန္မေျပာတာ အဖက္မလုပ္တာလားဆိုလာျပန္ေတာ႔<br />ငါ ငုတ္တုတ္ေသတာပဲ။<br /><br />ဆက္ေလွ်ာက္သြားတဲ႔ႏွစ္ေယာက္က<br />ဖိနပ္ႀကိဳးထိုးဖို႔က်န္ခဲ႔တဲ႔ တေယာက္အေၾကာင္းကုိေျပာဆိုလို႔<br />အာတာလြတ္ယဥ္ေက်းမႈဟာ ကမၻာေပၚ ဓားသြားလိုၿမိလို႔။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7922912655692754420?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-83613278863173925722010-05-29T23:38:00.000+04:002010-05-29T23:39:53.205+04:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေဆြး</span></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ေငးခဲ႔မိတယ္</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ၾကယ္ေတြအေငြ႔ပ်ံသြားတဲ႔အထိ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္စိမ္႔စိမ္႔ကၽြံ၀င္ေနတဲ႔</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">တြင္းနက္ႀကီးအ၀မွာ ရပ္ရင္း၊</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">သြားတက္ကေလးေရ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔ ငိုပါရေစ၊</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ေဆာင္းညအို</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ငါ႔ကို မီးဖိုပါေစေတာ႔။</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;">၁၃၊ ၁၀၊ ၂၀၀၉</span><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8361327886317392572?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-11187565299058809832010-05-27T23:58:00.000+04:002010-05-27T23:59:07.916+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> စာတစ္လံုးက စာတစ္လံုးထဲကၽြံက်သြား<br />၀ါက်တစ္ေၾကာင္းက ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းထဲ နစ္၀င္သြား<br />စာအုပ္တစ္အုပ္ကို စာအုပ္တစ္အုပ္လို ၿပီးဆံုးခ်င္ခဲ႔<br />သံသရာေၾကာင္း ႐ွည္းလ်ားခဲ႔ပံုမ်ား<br />စာအုပ္ဟာ ခုထိ အသက္၀င္/ငင္ ေနပံု<br />ငါတို႔ ေၾကာင္တက္တက္ေငးေနၾကပံု<br />ကၽြန္သေဘၤာႀကီး ခုတ္ေမာင္းရင္း<br />ဒီစာမ်က္ႏွာေပၚမွာ ငါတို႔ အစဥ္အဆက္ ႐ိုင္းခဲ႔ၾကတယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-1118756529905880983?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-3274865285857881982010-05-27T23:27:00.000+04:002010-05-27T23:28:14.531+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ပုဆိန္ ဓားခ်က္<br />တေယာက္တလက္ ၀ိုင္းဖြဲ႔ဆူညံ<br />ဟန္ေတြေရာမာန္ေတြေရာ<br />ေတာအုပ္ထဲ ပြက္ေလာ႐ိုက္ေနခဲ႔။<br /><br />အသီးမစား အရြက္မခူး<br />ထင္းမဆိုက္ အသားမတိုက္<br />အင္အားျပ ယိမ္းလိုက္ရင္း<br />ေတာျပဳန္း႐ံုသက္သက္ လာလာႏွက္ေတာ႔<br />အလွဲခံရတဲ႔သစ္ပင္ေတြက ရင္နာသတဲ႔။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-327486528585788198?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-67934735642400634822010-05-25T14:46:00.003+04:002010-05-26T01:19:59.886+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> “အမ်ားေျပးရင္လိုက္ေျပး<br />အမ်ားရပ္ရင္လိုက္ရပ္<br />အုတ္အေရာေရာ ေက်ာက္အေရာေရာ<br />အူသံေတြဆူညံေနၿမဲ<br />မူဟန္ေတြက ထူးမျခားနားျပာကလက္စိန္<br />အဲဒီေခြးအ,ေတြနဲ႔ အေဆြခင္ပြန္းမဖြဲ႔လိုဘူး<br />ငါက ႏွစ္႐ွည္လမ်ား ဖန္တီးတည္ေဆာက္ယူခဲ႔ရတာ” တဲ႔<br />ေတာအုပ္က ေျပာတယ္။<br /><br />“ေဟးးးး ျခေသၤ႔ေတြလား<br />လာေဟ႔ မင္းတို႔ကို ေစာင့္ေနတာ<br />တစ္ဦး တစ္ေကာင္ တစ္ေယာက္ကအစ<br />ေနာက္လိုက္ေပါင္းမ်ားစြာပါသည္အထိ<br />ကိုယ္႔ရပ္တည္ခ်က္နဲ႔ကိုယ္ ခိုင္မာျပင္းျပ<br />အမ်ားသေဘာနဲ႔လည္း လိုက္ေလ်ာညီေထြ<br />ေသြဖီယိမ္းယိုင္ျခင္းလည္းကင္း<br />တင္းျပတ္ညႊတ္ႏူး ေပါင္းစည္းလွပ<br />ငါ႔ရဲ႕ အနားသတ္စည္းကိုျဖင့္<br />မင္းတို႔ရဲ႕အားနဲ႔သာ<br />တသသေမႊးျမေစေရာ႔ကြယ္” တဲ႔<br />ဂုဏ္သိကၡာ႐ွိေသာေတာအုပ္က ေျပာတယ္<br />မွန္တယ္<br />ေျခေထာက္ေတြမက်န္ေတာ႔ေလာက္ေအာင္ကို<br />ေျခစစ္ပြဲေတြ လိမ္ပိန္ေနေအာင္ကန္လာခဲ႔ရတဲ႔ေတာအုပ္က ေျပာျခင္းျဖစ္တယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀၊ ၅၊ ၂၀၀၈</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6793473564240063482?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-66008154259843811412010-05-20T21:31:00.003+04:002010-05-21T15:35:52.500+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> အျမင့္ဆံုးပ်ံတက္သြားတာ မဟုတ္ဘူး<br />အေ၀းဆံုးကို လြင့္သြားရတာ၊<br /><br />ဒီလိုပါပဲ<br />တိမ္ေတြက အရႊန္းေဖာက္ေတာ႔<br />ရင္ထဲကမီးေတာက္ကို ၀ွက္ထားရတာေပါ႔။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6600815425984381141?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-6094137471994352022010-05-18T14:14:00.002+04:002010-05-19T13:31:02.518+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> (က)<br />ငါ သြားေနတယ္<br />ငွက္ေတြရဲ႕အေတာင္ပံနဲ႔ မေရာက္ႏိုင္တဲ႔အရပ္<br />ပင္လယ္ငါးေတြ မေနထိုင္ႏိုင္တဲ႔အရပ္ကို<br />ငါစီးမဲ႔ရထားနဲ႔ လြဲမွာစိုးလို႔<br />ငါေနာက္က်မွာစိုးလို႔<br />ငါ ကတိဖ်က္ရာ ေရာက္မွာစိုးလို႔<br />မၾကာမၾကာ ငါေျပးရတယ္<br />အစြမ္းကုန္သိမ္ေမြ႔တဲ႔လူေတြ<br />သူတို႔မွာ႐ွိတဲ႔ အေကာင္းဆံုးအေပၚအကၤ်ီေတြကို<br />ေလွ်ာ္ဖြတ္ၿပီးစ ႐ွပ္အကၤ်ီေတြရဲ႕အေပၚကေန ထပ္၀တ္ခ်င္ၾကလို႔<br />ငါ႔ကို ဆြဲေခၚတယ္ ဒရြတ္ဆြဲေခၚတယ္<br />စာတစ္ေစာင္မွ လက္ခံမရကတည္းက<br />ငါ ဘာသတင္းကိုမွ မရေတာ႔ဘူး<br />ငါ႔ခႏၶာဟာ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္လဲက်လို႔<br />ငါ႔မိတ္ေဆြ တျခားလိပ္ျပာေတြနဲ႔အတူ<br />ပင္အပ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထိုးစိုက္ခံထားရတယ္<br />ငါ အသက္႐ွိေသးရဲ႕လား။<br /><br />(ခ)<br />အိပ္ယာေပၚက ပစၥတို<br />ေတြးေတာဆင္ျခင္ေနတဲ႔ေၾကာင္<br />ႀကိဳးတစ္ေခ်ာင္းလို ပါးလ်ားတဲ႔အရိပ္<br />ငါ႔ဘ၀ကို ငါေမ႔တယ္<br />ဘုရားသခင္ဟာ သူ႔လူေတြကို ေမ႔သလိုေပါ႔<br />သမၼာက်မ္းကို<br />ငါစားခ်င္လိုက္တာ<br />ဘယ္သူမ်ားေကၽြးပ<br />နံရံမွာ လိပ္ျပာတစ္ေကာင္ကို<br />ငါ ပင္အပ္နဲ႔စိုက္တြယ္ထားတယ္<br />ငါ႔ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကိုလဲ အဲသလို<br />ပင္အပ္နဲ႔ စိုက္တြယ္ထားခ်င္တာမ်ိဳး<br />ၿပီးေတာ႔..မီးေတာက္လိုေတာက္ေလာင္ေနတဲ႔<br />အရက္ေသာက္လိုစိတ္နဲ႔<br />အရက္ကို ေရလိုေသာက္ခဲ႔တယ္<br />လူငယ္မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အမွတ္ရစရာေတြမ်ားတဲ႔<br />ေအးစက္စက္ ပ်က္စီးေနတဲ႔မ်က္လံုးေတြ ငါလိုခ်င္တယ္<br />ငါေရာက္ခ်င္ေနတဲ႔ေနရာေတြအေၾကာင္းကို<br />ငါေတြးေတာေနခ်င္လို႔<br />တစ္၀က္မူးေနတဲ႔အၿပံဳးနဲ႔<br />ငါ..ေနာက္ျပန္ၾကည့္တဲ႔အခါ<br />ေတာင္ကအုပ္မိုးေနတဲ႔ ပင္လယ္ကိုေတြ႔ရတယ္<br />(အဲဒါ ငါ႔အေမရဲ႕ ဂူသခၤ်ဳိင္းေနရာပဲ)<br />(ငါ႔အေမနဲ႔အတူ ပင္လယ္ခ႐ုခြံေတြေကာက္ခဲ႔တယ္)<br />ငါ...ေနာက္ျပန္မၾကည့္ေတာ႔ဘူး<br />ငါ...ေနာက္ျပန္မၾကည့္ေတာ႔ဘူး<br />(ကၽြန္ေတာ္တို႔လဲ မလြဲမေသြ သြားၾကရမွာမို႔<br />တျခားလူေတြကို ခြင့္ျပဳလိုက္ၾကပါစို႔)<br />ငါ အသက္မ႐ွိေတာ႔ဘူး။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br />- ဆရာသစၥာနီဘာသာျပန္ေသာ ဂ်ပန္ေခတ္ေပၚကဗ်ာအပုဒ္ ၂၀မွ စာသားမ်ား၊ ၀ါက်မ်ားျဖင့္ ဖန္တီးပါသည္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-609413747199435202?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-1965637429817900822010-05-15T21:56:00.000+04:002010-05-15T22:25:46.490+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၾကည္ႏူးဖြယ္ေတးတစ္ပုဒ္ကို<br />သင္က မ်က္ရည္မ်ားနဲ႔ဆိုတဲ႔အခါ<br />အလြမ္းလို႔ေခၚၾကလိမ္႔မယ္။<br /><br />လြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေတးတစ္ပုဒ္ကို<br />သင္က ၾကည္ႏူးမႈနဲ႔ဆိုတဲ႔အခါ<br />အခ်စ္လို႔ေခၚၾကလိမ္႔မယ္။<br /><br />ၾကည္ႏူးလြမ္းဆြတ္ဖြယ္ေတးတစ္ပုဒ္ကို<br />သင္က ေမ႔ေလ်ာ႔မႈနဲ႔ဖံုးကြယ္တဲ႔အခါ<br />အမုန္းလို႔ေခၚၾကလိမ္႔မယ္။<br /><br />အမုန္းေတးကို မဆိုေစလိုပါ<br />သင့္ကိုလည္း တားျမစ္ျခင္းငွာ မစြမ္းတဲ႔အခါ<br />ေတးေရးဆရာ(ငါ႔)လက္ကိုသာ ျဖတ္ရပါေတာ႔မယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-196563742981790082?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-19911865108117227482010-05-07T13:00:00.001+04:002010-05-07T15:30:38.303+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဗီ႐ိုထဲမွာ ဂႏၳ၀င္ေတြရွိတယ္၊ ဂႏၳ၀င္ေတြထဲမွာ အခ်စ္ေတြရွိတယ္။<br />ႏိႈက္ယူစားသံုးလိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႐ိႈက္ႀကီးတငင္ငိုခ်လိုက္တယ္။<br />လကၡဏာ၊ ရာမတို႔ရဲ ့ၾကင္နာမႈကိုျမင္ၿပီး ညီေနာင္ခ်င္းအၿမဲတေစသတ္ပုတ္ေနရတဲ႔ ဟာႏုမာဆိုတဲ႔ေမ်ာက္ က်သြားတဲ႔မ်က္ရည္ေတြမ်ိဳးေပါ႔။<br />ကဗ်ာကို ေရပန္းလိုလွည့္ဖြင့္လိုက္တယ္၊ အသံေတြဆူညံသြားၿပီလား။<br />ေရသံေတြနဲ႔ေရာလို႔ ဟုတ္ကဲ႔..ေရသံေတြနဲ႔ေရာလို႔၊ ငိုမယ္ဆို ငိုလို႔ရပါၿပီ။<br /><br />ေဒါက္တာအင္ဒ႐ူးေရ<br />ရဲတိုက္ႀကီးကို ခင္ဗ်ား ဘာနဲ႔ေဆာက္သြားတယ္ေျပာေျပာ<br />ခရစၥတီရဲ့အခ်စ္ေတြေသခ်ာေပါက္ပါလိမ္႔ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းမွ သံယသမရွိဘူး။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-1991186510811722748?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-83561558505972459032010-05-06T16:13:00.004+04:002010-05-06T16:19:01.206+04:00<div style="text-align: center;"><div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေလာေလာဆယ္ -</span></span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span></span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"><br /></span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အလကၤာေတြ၊ သေကၤတနိမိတ္ပံုေတြသံုးၿပီးေရးရမွာ ၿငီးေငြ႔ေန၊</span></span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ည၊ ပင္လယ္၊ လေရာင္၊ ငွက္၊ ရင္ဘတ္<br />ညီမေလး၊ ဂီတ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >၊ အလြမ္း<br />စံပယ္၊ လမ္း၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ဓာတ္ႀကိဳး...အစရွိသျဖင့္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >အဲဒီစကားလံုးေတြရဲ့ စည္း၀ိုင္းအျပင္ဘက္ မတ္တပ္ထြက္ရပ္ခ်င္</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">။</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">- ေနာက္မ်ားေတာ႔ မေျပာတတ္ေသး။</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8356155850597245903?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-65317632323831607312010-05-06T11:12:00.002+04:002010-05-06T11:13:43.496+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> တိုက္ေဆြးတိုက္အိုႀကီးမ်ားရဲ့ စႀကၤန္ေပၚ မအိုမေဆြးေသာေနေရာင္မ်ားၿပိဳက်လာ<br />ႂကြက္ကေလးတစ္ေကာင္ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္အေၾကာဆိုင္းေသသြား အစာေရစာမရွိ ႂကြက္သတ္ေဆးေလးမွစားစရာမရွိ<br />ထိုနည္းတူႀကိမ္းစပ္ေသာ၊ မ်က္စိကိုတခါတည္းမွိတ္ပစ္႐ံုႏွင့္ အလင္းကိုျဖတ္ရန္မျဖစ္ႏိုင္ေသာ<br />အႏၱရာယ္ = မထင္မွတ္ေသာေနရာတြင္ စိတ္ရွည္လက္ရွည္အိပ္ၿပီးေစာင့္ေနတတ္ေသာ<br />(ျမစ္ဟာ အေကြ႔တစ္ခုရဲ့ဟိုဘက္သည္ဘက္မွာ ေရစီးေၾကာင္းေျပာင္း အရွိန္ေျပာင္း)<br />ဆပ္ျပာတုံးေအာက္ကပ္ေနတဲ႔ ဘရိတ္ဓားကလက္ကိုမႊန္းသြားသလိုမ်ိဳး..ဆိုေတာ႔<br />တခါတခါဘာမွန္းညာမွန္းမသိတစ္အိမ္လံုး ကုတ္နဲ႔မ,ေ႐ြ႕တာခံလိုက္ရ<br />ကလိမ္ေစ႔ကို မိုက္က႐ိုစကုပ္နဲ႔ၾကည့္လို႔မျမင္ႏိုင္၊ မုသားဟာ အစကဒီေလာက္ခ်စ္စရာေကာင္းမွန္းမသိခဲ႔ဘူး(လို႔ မလုပ္လိုက္ပါနဲ႔)<br />အေထြအထူးေအာ္ဟစ္ရန္မရွိ လက္ညွိဳးနဲ႔လက္မၾကား ပုရြက္ဆိတ္ေလးေရာက္လာတဲ႔အခါ<br />အသက္ဇီ၀ကိုျမတ္ႏိုးပါ<br />ဘုရားတည္ေက်ာင္းေဆာက္ အသက္ကေလးေထာက္ေထာက္မေထာက္ေထာက္<br />ေမြးထားေသာေခြးကေလးေၾကာင္ကေလးမ်ား အစာ၀ပါေစ<br />ႏူးညံ့ေသာေခါင္းတလားေပၚ ထြက္သက္၀င္သက္ႏွင့္တကြ စိတ္ကေလးကို အသာအယာဖိတ္ပါ<br />(အထူးကား) အိပ္မက္မ်ား မၾကမ္း႐ိုင္းပါေစႏွင့္ ဟူလို။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6531763232383160731?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-32835658501836911372010-05-05T15:58:00.001+04:002010-05-05T15:58:50.590+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> အခ်ိန္တိုင္း အံႀကိတ္ထားမွလား<br />အပ္ခ်ည္ႀကိဳးသြင္းတာမ်ိဳးက် ေသေသေၾကေၾကစိတ္နဲ႔မရဘူး။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-3283565850183691137?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-6563233372076684202010-05-05T07:56:00.000+04:002010-05-05T07:57:21.455+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> လူစံုၿပီ အသံစံုၿပီ ေသာက္စရာခြက္လည္း ကိုယ္စီရၾကၿပီ<br />ဒါေၾကာင့္ မီတင္စၿပီ<br />“ေလာေလာဆယ္ေတာ႔ က်ေနာ္မပါရင္ ပြဲမစည္ဘူး”- ဆိုၿပီး<br />အသံဟာ လႈပ္ရွားမႈထက္ေနာက္က်ၿပီးက်န္ခဲ႔၊<br /><br />သဘာပတိထိုင္ခံုေပၚ<br />ဘာသာစကားဟာ မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္လို႔(၀ါ) ထိုင္မလို႔၊<br /><br />ခြက္မ်ားကိုယ္စီေျမာက္လိုက္ၾကၿပီ<br />ဒီတစ္ခါတိုက္တဲ႔ရွန္ပိန္က သိပ္ေကာင္းတာပဲ..သိပ္ေကာင္းတာပဲ<br />မီတင္တခါလုပ္တိုင္း ရွန္ပိန္အသစ္ေတြအၿမဲေသာက္ရတယ္ေနာ္…ေနာ္..<br />မီတင္ဆိုတာလည္း နည္းနည္းေလးေတာ႔ပြက္မွ... ေဟာ ခုဆို မီတင္ပီသသြားၿပီ<br />ေအာ္ တခုက်န္ခဲ႔လို႔ သိပ္ေကာင္းတဲ႔ရွန္ပိန္ဟာ တရားလြန္ေတာ႔ မူးေလ႔မရွိဘူး<br />ခ်ီးယားစ္!!<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-656323337207668420?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-70765729038856608802010-05-03T16:36:00.005+04:002010-05-03T18:52:14.245+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခုတ္ထားတဲ႔သစ္ပင္ေတြ အ႐ြက္ထထြက္ေတာ႔ အလန္႔တၾကား<br />ခုတ္ထားတဲ႔စိတ္ေတြက် ဘာလို႔ေသေနတာလဲ<br />အေငါက္တလူလူထြက္ဖို႔ သစ္ပင္ေတြ အေငြ႔တလူလူပ်ံလို႔ စိတ္ေတြ<br />ျမင္းေဇာင္းထဲမွာ ျမက္ထံုးေတြနဲ႔၊ ၀က္စာခြက္ထဲမွာ ဖြဲႏုေတြနဲ႔ (ေ၀ေလေလ)<br />ငါတို႔ဟာ အသားတိုးဖို႔၊ ငါတို႔ဟာ ျမန္ျမန္ေျပးဖို႔<br />ေ၀ါ႔ …သင္ယူသမွ် သင္မိသမွ် သင္ၾကားသမွ်ဟာ အသားတိုးဖို႔ ျမန္ျမန္ေျပးဖို႔<br /><span style="font-size:100%;">ဒါပဲလား </span><span style="font-size:100%;">ဒါပဲလား ေဟးး</span><span style="font-size:100%;"> ဒါအကုန္ပဲလား</span><br />(႐ႈပ္ပါတယ္အာလာဒင္ရာ၊ မင္းကိုမပြတ္သပ္မိေသးသေရြ႕ေတာ႔ ဘီလူးဆိုတဲ႔အေကာင္လည္း အိပ္ေနတာပဲမဟုတ္လား)<br />သံၿပိဳင္- [သင္ယူသမွ် သင္မိသမွ် သင္ၾကားသမွ်ဟာ သင့္ဟာေတြပါပဲ<br />သင့္ဟာေတြဟာ သင္ယူသမွ် သင္မိသမွ် သင္ၾကားသမွ်ေတြပါပဲ]<br />အျမစ္ဘယ္မွာလဲ အရင္းစစ္သီ၀ရီမ်ား ရီေ၀လက္ပစ္ကူး<br />ထူးထူးျခားျခား တူးတူးခါးခါး မွန္ေထာင္ၾကည့္တာ မွန္ေအာင္သိမလားလို႔<br />ခ်ဳပ္ထားေသာသိုင္းႀကိဳးမ်ား ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္၊ မလိုအပ္ဘဲ မလႈပ္ရွားမိပါေစနဲ႔<br />ဘာသာစကားကို ဟိုထိုးသည္ဆြ ဒီညငါ႔အန္ဖတ္ထဲ အခ်စ္ကေလးပါပါစ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7076572903885660880?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-73785951421602383512010-04-24T15:06:00.003+04:002010-04-25T08:04:49.342+04:00လုပ္ေနတုန္းေတာ႔ ဘာမွမဟုတ္ဘူး<br />ၿပီးေတာ႔မွ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေျပာၾကတာေပါ႔။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7378595142160238351?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-81440628586821978822010-04-22T07:19:00.002+04:002010-04-22T07:20:24.400+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘ၀က<br />အခ်ဳိရည္ကုန္သြားတဲ႔ႀကံဖတ္ေလးလိုပါပဲလားကြာ<br />တစ္ခ်ိဳ႕ေတြစားသံုးဖို႔ကိုပဲ<br />ကိုယ္႔အသက္ေလးကိုယ္ ထိုးထိုးထည့္ေနရ<br />ႀကိတ္ျဖတ္၀ါးၿမိဳ စက္ႀကီးထဲ<br />မျမင္ရတဲ႔ေႏွာင္ႀကိဳးေတြေတာင္<br />စုတ္ဖြာကြဲအက္လို႔ေနေပါ႕<br />ဆရာႀကီး၊ သမၻာႀကီးေတြကလဲ<br />အထာႀကီးေတြတစ္ခြဲသားနဲ႔<br />ေၾကကြဲလို႔ မဆံုးႏိုင္ပါဘူးတဲ႔ေလ<br />ဂါဂါေရ..သူငယ္ခ်င္းေရ<br />ေရကမ်ားသေလာက္<br />ငါတို႔ ငါးမရခဲ႔ၾကပါဘူးကြာ<br />သူငယ္ခ်င္းေရ..ဂါဂါေရ<br />ဒဏ္ရာမကင္းေသးသမွ်ေတာ႔<br />သံသရာအသင္းမွာ<br />ဖန္တရာေတေအာင္ ႐ုန္းၾကကန္ၾကဦးစို႔<br />ျဖစ္ရဲ႕မဟုတ္လား<br />ရာသီတစ္ေလွ်ာက္ပြဲၾကပ္ေတြထဲ<br />ငါတို႔ ရဲရဲတိုး၀င္ၾကစို႔<br />ျမင္ရဲ႕မဟုတ္လား<br />ငါတို႔ေျခေထာက္ေတြကို ႐ိုက္ခ်ိဳးပစ္မဲ႔<br />ခပ္ဆိုးဆိုးေနာက္တန္းေကာင္ေတြ<br />ေတြ႕ရဲ႕မဟုတ္လား<br />ငါတို႔ဘ၀နဲ႔သြင္းထားတဲ႔ဂိုးေတြကို<br />စုတ္၀င္လာဘ္၀င္ဂါထာတစ္ပုဒ္လို မန္းမႈတ္ပစ္မဲ႔<br />လူႀကီးလူေကာင္း ေလာင္းကစားသမားေတြ<br />ၾကားရဲ႕မဟုတ္လား<br />ငါတို႔ထြက္သက္၀င္သက္ေတြကို<br />သြက္သြက္လည္ေအာင္ ဆြဲခါလႈပ္ရမ္းပစ္လိုက္မဲ႔<br />မာယာတညံညံ ၀ီစီသံေတြ<br />အလို...<br />ကိုယ္႔အ႐ိုးနဲ႔ ကိုယ္စိုက္ထူ<br />ကိုယ္႔အဖီကိုယ္ ျပန္မတ္ကူဖို႔<br />ဒိုင္တစ္ေယာက္ရဲ႕<br />ဆံုးျဖတ္ခြင့္ ေမွာ္ပန္းတစ္ပြင္႔<br />ကိုယ္႔ရင္မွာ ကိုယ္ျပန္ပ်ဳိးၾကရင္း<br />ငါတို႔ရဲ႕ခရီးၾကမ္းကို ၀က္သိုးခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လိုက္ပါေပါ႔လား<br />ဒီေန႔၊ မနက္ျဖန္နဲ႔တကြျဖစ္ေသာ<br />ႏွစ္လရာသီေပါင္းမ်ားစြာ...။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br />- တင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာအေဟာင္းတစ္ပုဒ္ပါ။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္တင္ပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8144062858682197882?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-37431443726067358682010-04-19T12:08:00.006+04:002010-04-22T07:20:50.638+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေတြးမိပါသလား<br />႐ႊဲ႐ႊဲစိုသြားေအာင္<br />လေရာင္နဲ႔ အဆမ္းခံထိခ်င္ခဲ႔တဲ႔ လမ္းကေလး<br />တစ္ခ်ိန္မွာ လေရာင္ေၾကာင့္ ေလာင္ကၽြမ္းရလိမ္႔မယ္လို႔၊<br /><br />တျဖည္းျဖည္း နီးလာတာလား<br />တျဖည္းျဖည္း ေ၀းသြားတာလား<br />(ဒါေတြ ကိစၥမရွိ)<br />သူ႔ကိုယ္ေငြ႔ေလးက်လာ႐ံုနဲ႔<br />ကၽြန္ေတာ္႔ဗ်ာပါဒေတြ ၿငိမ္းၿပီ၊<br /><br />သိမ္းပိုက္ပိုင္ဆိုင္လို၍ မဟုတ္<br />ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္လို၍ မဟုတ္<br />ေမွ်ာ္ေငး႐ံုသက္သက္<br />ျမတ္ႏိုး႐ံုသက္သက္<br />သူ႔ထြက္သက္၀င္သက္ေလးကအစ<br />ထိရွေပ်ာ္၀င္တတ္သူမို႔<br />အခါခါ ေက်ာခင္းေပးမိေပါ႔<br />ညရဲ့ လေရာင္မ်ားေအာက္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-3743144372606735868?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-5905659719550513332010-04-16T12:22:00.004+04:002010-04-16T17:15:15.666+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၿခံေထာင့္ကစံပယ္႐ံုမွာ ရနံ႔ေတြ လိႈင္ထေနတယ္။ အၿမဲ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိေနတတ္တဲ႔ ရွဥ့္ငေပါႀကီး ထူးထူးျခားျခား ၿငိမ္ေနတယ္။ အရင္လို အုန္းပင္ေပၚ ဖ်တ္ခနဲေျပးတက္သြားဖို႔ သူ႔အတြက္ ခက္ခဲေနသလိုပဲ။ ၀ါး႐ံုထဲကဇီးကြက္ကေတာ႔ ပညာရွိႀကီးမို႔ ရနံ႔စက္ကြင္းနဲ႔ ကင္းလြတ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတတ္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ရနံ႔ေတြက ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတယ္။ ႐ိုး႐ိုးသန္႔သန္႔ေလး သင္းပ်ံ႕ေနတာေတာင္ ယစ္မူးေစတတ္တဲ႔ အစြမ္းေတြနဲ႔။ </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္တစ္ဆစ္စာ အကြာအေ၀းေလာက္ေရာက္ဖို႔ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး တြန္႔ေခါက္ လြန္းထိုးေနရတဲ႔ ပက္က်ိတစ္ေကာင္ဟာ ရနံ႔ေတြထဲ ၿပိဳလဲသြားဖို႔ကလြဲရင္…၊ (ေျခတု အစားထိုးတပ္ဆင္ဖို႔လည္း သူ႔မွာ အစီအစဥ္ မရွိဘူးမို႔လား)</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ရွဥ့္ငေပါႀကီးလို ဆြံ႔အေလးလံေနတဲ႔ ပက္က်ိလူသားတစ္ေယာက္က ဒီလို ၿငိမ္းခ်မ္းစကား ဆိုလိုက္ပါတယ္။<br /><br />နက္နက္႐ိႈင္း႐ိႈင္း ထိခိုက္ခံစားရတာကေန<br />နာနာက်င္က်င္ သိမ္ငယ္ရတာအဆံုး<br />အရာရာ ေက်နပ္တယ္<br />အခ်စ္ေၾကာင့္ပါပဲ*။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">*Black Hole ရဲ႕ ဖန္သားနန္းေတာ္ သီခ်င္းစာသားထဲက အခ်စ္ေၾကာင့္ပါပဲ စကားစုကို credit ေပးပါတယ္။ သံုး႐ိုးသံုးစဥ္စကားစုျဖစ္ေပမယ္႔ သူထည့္သံုးထားတာကို အရမ္း သေဘာက်မိပါတယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-590565971955051333?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-4634189053189608312010-04-12T15:42:00.006+04:002010-04-13T17:01:41.417+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> အစ္ကိုေရ<br />တိမ္ေတြကိုျဖတ္စလုပ္<br />ခ်စ္သူအ႐ုပ္ေလးကို အလွဆင္ဖို႔<br />ျဗဳန္းအိတ္*ေတြ မနားတမ္းထမ္းေနတုန္းလား၊<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔<br />ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြရွည္ ဆံပင္ေတြရွည္<br />ေျခသည္းလက္သည္းေတြရွည္ေပါ႔<br />စိတ္မရွည္တတ္ေတာ႔တာေတာ႔ ဆိုးတယ္ဗ်ာ၊<br /><br />ဒီမွာ လိမၼာေနၾကာင္းပါ အစ္ကို<br />လမ္းသလားတာေတြေလွ်ာ႔၊ လည္တာပတ္တာေတြေလွ်ာ႔<br />(ေကာင္မေလးစကားတစ္ခြန္းနဲ႔)<br />ေဆးလိပ္လည္း ျပတ္ေနၿပီ အစ္ကို<br />လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ မရွိတဲ႔အရပ္မို႔<br />လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတာ႔ ငတ္တယ္ဗ်ာ၊<br /><br />အစ္ကိုေရ<br />ခုခ်ိန္ဆို ခါးေထာက္ေနတဲ႔ေတာင္တန္းႀကီးေတြေပၚ<br />ေတာင္ေနၾကာေတြ ေငါက္ေတာက္ပြင့္ေနေရာေပါ႔<br />အစ္ကိုက ေရာက္ရာအရပ္မွာ သီးပြင့္ပါဆိုလို႔<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီမွာ သုညသီးေတြ သီးေနတယ္<br />အစ္ကို မရီပါနဲ႔လားဗ်ာ၊<br /><br />ညဘက္ ဂစ္တာတီးၾကေတာ႔<br />ရင္ခုန္သံေတြ အရင္လိုေႏြးေသးရဲ့လား အစ္ကို<br />ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ ဒီႏွစ္ထဲမွာ အခ်စ္ေရးကံမေကာင္းဘူး<br />တည့္ေနတဲ႔လမ္းေတြ ေစာင္းကုန္ေတာ႔<br />ေကာင္မေလးလည္း ဦးတည္ရာေျပာင္းသြားတယ္ထင္ပါရဲ့ဗ်ာ၊<br /><br />“ခ်စ္ခင္ေပါင္းသင္း ေနထိုင္ျခင္းကား<br />ေကြကြင္းေနာက္ဆံုး ရွိေခ်၏” တဲ႔<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို<br />ခါးပံုစထဲထည့္ထားတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္<br />သံေ၀ဂ၀ါးခေမာက္ကို တုတ္နဲ႔ထိုးခဲ႔တာ အျပစ္လား အစ္ကို<br />နဖူးစာမင္ရည္က်ဲတာမဟုတ္<br />နဖူးစာမင္ရည္အသြန္ခံလိုက္ရတဲ႔အခါ<br />ဒီေလာက္ေတာ႔ ေၾကကြဲခြင့္ရွိတယ္မို႔လားဗ်ာ၊<br /><br />ကိုယ္ပိုင္တာ ကိုယ္လုပ္လို႔ရတယ္ဆိုေပမဲ႔<br />ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္ မီး႐ိႈ႕မရသလိုပါပဲ<br />ဘယ္သူမွမထိခိုက္ရေအာင္ အသဲကြဲေၾကးဆို<br />ကၽြန္ေတာ္႔႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးလံုးက out of bound ေတြပါပဲဗ်ာ၊<br /><br />ဒီေတာ႔လည္း<br />တစ္ကိုယ္စာအလင္းေလးနဲ႔ မီးအိမ္လိုၿငိမ္ၿငိမ္ကုပ္ကုပ္<br />အလုပ္႐ႈပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ႔တယ္ အစ္ကို<br />ကၽြန္ေတာ္႔မွာ မီးဇာေတြသီးေနတာ<br />ဘယ္သူျမင္မွာလဲဗ်ာ<br />ေန႔ေန႔ညည<br />ကဗ်ာေလးေတြဖတ္ သီခ်င္းေလးေတြနားေထာင္နဲ႔<br />ေပါက္ကြဲမယ္႔မီးေတာင္တစ္လံုးကို ၿမံဳေအာင္ျပဳစားရတာ<br />တိုက္ေနတဲ႔ေလကို လက္နဲ႔တားရသလိုပါပဲဗ်ာ၊<br /><br />အစ္ကိုေရ<br />ေျမစိုင္ေတြက ၀ွက္ထားတဲ႔ပတၱျမားတစ္ပြင့္**အတြက္<br />တစ္ဘ၀လံုး ႐ြက္လႊင့္ေနတုန္းလား<br />ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ shopping mall ေတြထဲ<br />ေခ်ာကလက္တစ္ေတာင့္အတြက္<br />စိတ္ေတြေယာက္ယက္ခတ္ေနတာေပါ႔ အစ္ကို၊<br /><br />ဟို၀ါဒနည္းနည္း ဒီ၀ါဒနည္းနည္း<br />ဘူေဖးလို ကၽြန္ေတာ္ယူစားခဲ႔တယ္<br />ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ေဆာင္းညအို<br />ကၽြန္ေတာ္ရင္ဖိုေနတုန္းပါ အစ္ကို<br />ဒုတိယဘုရားသခင္ကိုရွာဖို႔<br />ကဗ်ာေတြက်င္ယူေနတုန္းေပါ႔<br />အစ္ဇင္ေတြက မိုးတိုးမတ္တပ္<br />ထထ သတ္ေနၾကေတာ႔<br />အသက္ရွဴေတာ႔ နည္းနည္းက်ပ္တယ္ အစ္ကို၊<br /><br />အစ္ကိုေရ<br />ကနယ္ေရ အင္းေရေတြနဲ႔<br />ခိုက္ခိုက္တုန္ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ<br />လီေရွာမီးေတာက္***ေတြက အရင္လို ဖမ္းစားထားတုန္းလား<br />ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ စံုတဲ႔အခါ<br />နည္းနည္းပါးပါး ကစ္တတ္ေနၿပီ အစ္ကို၊<br /><br />ပံုႏွိပ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚေရာက္ဖို႔<br />သူငယ္ခ်င္းေတြက အတင္းထိုးတင္ၾကတယ္<br />ဘာပဲေျပာေျပာ<br />အရက္၀ိုင္းမွာ စကားေျပာရတာ<br />လူေရာစိတ္တင္မကဘူး<br />နား႐ြက္ေတြပါ ေႏြးတယ္ အစ္ကို၊<br /><br />အစ္ကိုေရ<br />ေငြေၾကးနည္းနည္း ရင္ခုန္သံမ်ားမ်ားနဲ႔<br />လူငယ္ေတြ အရင္လို ေသြးရဲတုန္းလား<br />ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး က်ိန္စာသင့္ထားတဲ႔ ၿမိဳ႕ေလးမွာ<br />လမ္းေဘးအုတ္ခံုေပၚ လဲက်ေသဆံုးေနတဲ႔ လူငယ္အိပ္မက္ေတြက<br />ညည ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျခာက္လွန္႔တယ္ အစ္ကို၊<br /><br />အစ္ကိုေရ<br />ညေနရီတေရာဆို မ်ိဳးေစ႔ေတြႀကဲခ်ေပးေလ႔ရွိတဲ႔<br />သဟာယစာၾကည့္တိုက္ဘက္ ေျခဦးလွည့္တုန္းလား<br />ဖတ္ျဖစ္တဲ႔စာအုပ္ေတြ လက္တို႔ပါဦးအစ္ကို<br />ကၽြန္ေတာ္ေတာ႔ အီးဘုတ္ေတြဖတ္<br />အီးပို႔စ္စကဒ္ေတြေငး အီးေမးလ္ေတြစစ္နဲ႔<br />အီးကမၻာထဲ ခ်ာခ်ာလည္ေနေပါ႔ အစ္ကို<br />ရပ္ေ၀းမွပို႔သေသာ အီးေမတၱာမ်ားနဲ႔<br />အီးကမၻာတစ္၀ွမ္း စိမ္းလမ္းသေယာင္ရွိေပမဲ႔<br />တစ္ခါတစ္ခါေတာ႔<br />မျမင္ရတဲ႔ အီးရန္သူေတြလည္း ရွိတာေပါ႔ အစ္ကို၊<br /><br />အတုအေယာင္ထဲက အစစ္အမွန္<br />အစစ္အမွန္ထဲက အတုအေယာင္<br />2 in 1 မွာတင္ မ်က္ေျချပတ္က်န္ခဲ႔တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ<br />3 in 1 ေခတ္ႀကီးထဲ 3D version နဲ႔ၾကည့္ဖို႔<br />နည္းနည္းေတာ႔ အားေမြးထားရမယ္ အစ္ကို၊<br /><br />အစ္ကိုေရ<br />စာေရးစားပြဲကို လက္နဲ႔ေခါက္သလို<br />Enter ကို ေခါက္ခ်လိုက္တာပါပဲ<br />အေၾကာင္းေတြမတူေတာ႔ အက်ိဳးေတြကြဲရတယ္<br />မယ္နန္းၾကည္ေတာင္ေပၚတက္<br />လက္ဖက္႐ြက္ေလးေတြ အသာအယာလိပ္<br />ျမင္ကြင္းေတြစိမ္းစိုေအာင္ၾကည့္တတ္ဖို႔<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကေလးဘ၀ေတြ က်န္ခဲ႔ၿပီ အစ္ကို၊<br /><br />အစ္ကိုေရ<br />႐ိုးသားမႈနဲ႔ ေသြးသားေတာ္စပ္လို႔<br />အရင္လို ေျပာင္ေျပာင္ေရာင္ေရာင္ ႏြမ္းပါးေနတုန္းလား<br />ဒီလိုဆိုရင္ျဖင့္<br />ကၽြန္ေတာ္႔ကို တစ္ဆိတ္မွ်ပါ အစ္ကို<br />က်န္းမာပါေစခင္ဗ်ာ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျဗဳန္းအိတ္* - ေက်ာက္ပါသည္ဟု ယူဆရေသာေျမသားမ်ားကို ထုတ္ပိုးထားေသာအိတ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပတၱျမားတစ္ပြင့္** - ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဒသတြင္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်ာက္တစ္လံုးႏွစ္လံုးဟု သံုးေလ႔မရွိပါ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်ာက္တစ္ပြင့္ႏွစ္ပြင့္ဟုသာ သံုးပါသည္။</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">လီေရွာမီးေတာက္*** - ေဒသ႐ိုးရာ အရက္တစ္မ်ိဳး။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-463418905318960831?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-61108942656137836382010-04-11T03:15:00.003+04:002010-04-11T03:18:40.469+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေျမသားနီနီလမ္းမ်ား<br />႐ုန္းႂကြခုန္းထလို႔<br /><br />မီးခိုးလံုးညိဳညိဳမ်ား<br />ယာမီးတစ္ဆံုးေႂကြ႔လို႔<br /><br />ေတာင္စဥ္နဲ႔ေတာတန္းနဲ႔<br />အေကြ႔တစ္ေထာင္လမ္းကို ေငးလို႔<br /><br />ေရေႏြးၾကမ္းလို ခါးသက္တယ္<br />ေတာင္ေနၾကာလို ၀ါထိန္တယ္<br />လက္ဖက္ပင္လို စိမ္းဖန္႔တယ္<br />မုန္ညွင္းေငါက္လို ရႊန္းစိုတယ္<br />ေဂၚရခါးဥလို ေျမေအာင္းတယ္<br />တအယ္မိႈလို အ႐ိုင္းဆန္တယ္<br />မွန္ခိုသီးလို ရဲပတယ္<br />ေကာ္ဖီပင္လို ညႊတ္သီးတယ္<br />မွ်စ္စို႔လို ဖြံ႔ထြားတယ္။<br /><br />ပစ္စာခဲေတြ ေစာကူနဲ႔သယ္ၿပီး<br />အိပ္မက္ကို ကနယ္(ႏြံ)ေရနဲ႔ ဆမ္းတယ္<br />လူငယ္ဘ၀ကို<br />အသားေတာ၀ါးေတာမွာ ထုတ္လွမ္းၿပီး<br />အ႐ိုးထဲ၀င္ကိုက္တဲ႔ ေဆာင္းကို<br />ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ေမာင္းတယ္။<br /><br />ဆိုင္ကယ္ေပၚကသူငယ္ခ်င္းက ေပါလံသား<br />ငါတို႔က တြင္းထဲမွာ ရယ္ရယ္ေမာေမာ<br />စာသင္တယ္၊ တြင္းဆင္းတယ္<br />ေျမႀကီးထဲ၀င္ေအာင္းေနတဲ႔ ကန္စြန္းဥေလးေတြဟာ ငါတို႔<br />တစ္ေန႔ ထိုးဆြေဖာ္ယူၾကလိမ္႔။<br /><br />အို...ငါ႔ရဲေဘာ္ရဲဘက္ေရ<br /><br />ေတာင္ေပၚမွာေနၿပီး<br />ေတာင္ေအာက္ကိုမျမင္ရတဲ႔ၿမိဳ႕<br />ေရႊထီးေဆာင္းၿပီး<br />ေနေလာင္ေနတဲ႔ၿမိဳ႕<br />မဂၤလာဆိုင္းဘုတ္ေထာင္ၿပီး<br />က်ိန္စာသင့္ေနတဲ႔ၿမိဳ႕<br /><br />အဲဒီလို<br />ငါမစြပ္စြဲရက္ပါဘူးကြာ<br /><br />ရင္နာစရာေတြကို ရတနာေတြပါလို႔<br />မင္း ဘာလို႔လွ်ိဳ႕၀ွက္ထားရတာလဲ<br />ဒါပဲ၊ ငါ...သိခ်င္ရဲ႕ ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /><a href="http://nyeinnyo.blogspot.com/2009/05/blog-post_06.html">က်ပ္ျပင္ ၁</a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6110894265613783638?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-83207761493952069692010-04-06T01:38:00.003+04:002010-04-06T01:43:36.854+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႂကြေနတဲ႔ပန္းကေလးမ်ား လိုက္ေကာက္ျခင္းမွာ<br />ေက်နပ္မႈအျပည့္အ၀ရတဲ႔ ခ်စ္သမီးေလးရယ္<br />ဒီလိုသာ အၿမဲေရာင့္ရဲႏိုင္ခဲ႔ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ<br /><br />လူဆိုတာ တပ္မက္မႈေနာက္လိုက္မိရင္<br />လိုက္ရင္းနဲ႔ နစ္သထက္နစ္ကာ ေရမကူးတတ္ခင္<br />ပင္ကိုယ္စိတ္ခ်မ္းေျမ့မႈေတြ မသိမသာ ေပ်ာက္သြားမယ္<br /><br />(...အပင္ထက္ပြင့္တဲ႔ အျမင့္ပန္းကို ပန္ဆင္ခ်င္လာတတ္တဲ႔တစ္ေန႔က်ရင္<br />မင္းကမၻာဟာတျဖည္းျဖည္း ႐ႈပ္ေထြးလို႔လာမယ္<br /><br />ေႂကြေနတဲ႔ပန္းကေလးမ်ား လိုက္ေကာက္ျခင္းမွာ<br />ေပ်ာ္တတ္တဲ႔ ႐ိုးသားမႈကို ခ်စ္သမီးေလးရယ္<br />ဘယ္လိုလူေလာကစည္းစိမ္အတြက္မွ မစေတးနဲ႔...) ၂<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆရာစိုင္းခမ္းလိတ္ေရးၿပီး စိုင္းထီးဆိုင္သီဆိုခဲ႔တဲ႔ သီခ်င္းတပုဒ္ပါ။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခါင္းစဥ္က "နန္းခမ္းႏြဲ႔အတြက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္" လို႔ ထင္ပါတယ္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မွားရင္ ျပင္ေပးခဲ႔ႏိုင္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႏွစ္ရွည္ၾကာျမင့္စြာ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ႔ရတဲ႔ ဒီသီခ်င္းေလးဟာ ေလာေလာဆယ္ ရက္သတၱပတ္မ်ားကို</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အုပ္မိုးကာကြယ္ဖို႔ က်ေနာ္ကိုင္စြဲထားတဲ႔ ဒိုင္းတစ္လက္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8320776149395206969?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-66357594615292003882010-04-02T10:59:00.001+04:002010-04-02T11:01:09.637+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၾကယ္ေတြ ၾကယ္ေတြ<br />ရင္ခြဲျပပါရေစတဲ႔<br />သူတို႔ရင္ထဲက သိမ္ငယ္နာက်င္မႈကို<br />ဘယ္လိုတို႔ျမည္းရက္ပါ႔မလဲ။<br /><br />မိုးေခၚလို႔ မိုးမလာဘူး<br />ေဆာင္းေခၚလို႔ ေဆာင္းမလာဘူး<br />ေႏြေခၚလို႔ ေႏြမလာဘူး<br />သစ္႐ြက္ေႂကြေလးကအစ ပုန္ကန္တယ္။<br /><br />ေျမသားေျပာင္ေျပာင္ တလင္းျပင္ထဲ<br />အတိတ္ကစမ္းစိုခဲ႔မႈဟာ ပက္လက္။<br /><br />လက္ယက္တြင္းကေလးပါပဲကြယ္<br />အေကာင္းျမင္လိုက္႐ံုနဲ႔<br />ဘယ္႔ႏွယ္လုပ္ အ၀ိစိတြင္းႀကီးျဖစ္သြားရမွာလဲ။<br /><br />ေပ်ာ္ေယာင္ေဆာင္သူတို႔<br />ေပ်ာ္ဖို႔ အင္မတန္ခက္ခဲ႔ေလတယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6635759461529200388?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-85287266039072872712010-04-02T10:58:00.000+04:002010-04-02T10:59:31.847+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> စိမ္းလန္းေသာ ၿမိဳ့ရြာမ်ား ႐ႈခင္းမ်ား<br />အိုးအိမ္တိုက္တာမ်ား လမ္းမ်ား<br />လမ္းမ်ားေပၚကလူမ်ား လူေပၚကအ၀တ္အစားမ်ား<br />စိမ္းစို စိမ္းစို အရာအားလံုးစိမ္းစို<br />ဘာကိစၥေဘာလံုးကြင္းေတြ ေနရာအႏွံ႔႐ွိေနရတာလဲ<br />အဲသေလာက္ထိေအာင္ ျမင္ကြင္းမ်ားစိမ္းစို<br />လြန္ေရာ အံ့ေရာ အရာအားလံုးစိမ္းစို<br />ေဟာဒီမ်က္မွန္ကို ခၽြတ္မပစ္ခ်င္ေလာက္ေအာင္ကိုပဲ စိမ္းစို။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8528726603907287271?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-85292973480470575572010-02-17T13:21:00.002+03:002010-02-17T21:25:36.344+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> အိပ္ယာကႏိုးတာနဲ႔ ၿငီးေငြ႔မႈကိုအရင္ခလုတ္တိုက္မိတာပဲ<br />ေကာ္ဖီေဖ်ာ္တယ္ သတင္းစာဖတ္တယ္<br />(ဘာသတင္းစာဖတ္တာလဲ လာမေမးနဲ႔<br />ကုလားကားထက္ေပရွည္တဲ႔ တရုတ္ကားေတြ ကိုရီးယားကားေတြေပၚေပၚေနတာ မေကာင္းဘူးပဲ)<br />ႏိုင္ငံတကာသံုးေ၀ါဟာရေလး မေတာက္တေခါက္က်က္တယ္<br />ကဗ်ာေလးဘာေလးေရးျဖစ္ရင္ေတာင္ ႏိုင္ငံတကာကသိေအာင္ေပါ႔<br />ဘာဘာညာညာ အဲသလိုမျဖစ္ညစ္က်ယ္အေတြးေလးလဲပါတယ္<br />(ႏိုင္ငံတကာစံဆိုတာ သူေဌးေတြစားတဲ႔ ေပၚဆန္းေမႊးလိုဆန္လား)<br />ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ ယင္ေမာင္းတယ္ ယင္ေျခာက္တယ္<br />သူတို႔လာအံုလို႔ ကိုယ္႔မွာအနာရွိမွန္းသိရတာ၊ ေက်းဇူးတင္တယ္<br />ထမင္းမစားေသးဘူး ကဗ်ာတခ်ိဳ႕စားတယ္<br />စားၿပီးရင္ ပက္လက္ႀကီးလွန္ၿပီး ကဗ်ာလံုးစီတယ္(ထမင္းလံုးစီတယ္ ၾကားဖူးလို႔)<br />ကဗ်ာႀကိဳ႕ထိုးတယ္ ကဗ်ာေလခ်ဥ္တက္တယ္<br />ဒါနဲ႔ပဲ ေန႔ကိုအလ်ားလိုက္ဆြဲဆန္႔ၿပီး ကဗ်ာနဲ႔ပ်င္းေၾကာရွည္တယ္<br />ညေနေစာင္းေတာ႔ ျခင္းကြင္းထဲေရာက္ ေဘာလံုးကြင္းထဲေရာက္<br />ကိုယ္႔ေျခေထာက္ထဲက ျခင္းလံုး(ေဘာလံုး)ကို သူမ်ားဆီကန္ပို႔<br />သူမ်ားေျခေထာက္ထဲက ျခင္းလံုး(ေဘာလံုး)ကို ကိုယ္႔ဆီေအာ္ဟစ္ေတာင္း<br />႐ံႈးရင္ထြက္ေပးရမယ္ဆိုေတာ႔ တြန္းအားနဲ႔<br />ႏိုင္ရင္ဆက္ကစားရမယ္ဆိုေတာ႔ တြန္းအားနဲ႔<br />တခါေလာက္ ေတြးၾကည့္ဖူးလား<br />႐ံႈးလည္းထြက္မေပးရဘူး ႏိုင္လည္းဆက္မကစားရဘူးဆိုတဲ႔အခါ<br />ဘယ္လိုတြန္းအားေတြ ရွိႏိုင္ေသးလဲ<br />ေမာ္ေတာ္ေတြေရထဲေတာ႔ သိတယ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနေသခဲေတာ႔ စဥ္းစားရဦးမယ္<br />မနက္ျဖန္ထမင္းစားဖို႔ ဒီေန႔လည္းထမင္းစားလိုက္ဦးမယ္(ေၾကာင္တာ)<br />မနက္ျဖန္ကဗ်ာေတြဖတ္ဖို႔ ဒီေန႔လည္းကဗ်ာေတြဖတ္လိုက္ဦးမယ္(ထပ္ေၾကာင္တာ)<br />ဂစ္တာမတီးျဖစ္တဲ႔ညေတြဟာ အသံတိတ္ေၾကကြဲေနလို႔<br />ဘိုင့္ဘိုင္ ခ်ဲရီးယို။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8529297348047057557?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-64629046806979745752010-02-17T02:04:00.002+03:002010-02-17T16:55:53.032+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> မိုးၿပိဳတာမႀကံဳဖူးေတာ႔ မိုးၿပိဳတဲ႔ဒုကၡကို မသိဘူးေပါ႔<br />မိုးၿပိဳခဲ႔ရင္ ေ႐ွာင္လို႔လြတ္မွာမဟုတ္ဘူးေလာက္ပဲ<br />ႏြားေျခရာခြက္ေလးထဲကေန ခပ္တိမ္တိမ္ ငါ ေတြးေခၚခဲ႔<br />တစ္တီတူးငွက္ကေလးေတာင္ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ က်ားကန္ျပင္ဆင္ထား<br />မိုးၿပိဳမွာေၾကာက္တဲ႔ငါက ဘာမွျပင္ဆင္မထားခဲ႔ဘူးမို႔လား<br />ဘယ္အခ်ိန္မိုးၿပိဳမွာလဲဆိုတာ စေပါ႔႐ိုက္စရာမလိုတဲ႔ေမးခြန္းလို႔<br />သူသူငါငါေတြးသလို ငါေတြးခဲ႔တယ္မို႔လား<br />(မေအာင္ျမင္မႈက အဲဒီလို သူခိုးေသေဖာ္ညွိရတာ ေကာင္းတယ္)<br />အစြဲအလမ္းက မီးေလာင္ရာ၊ တဖက္သတ္က ေလပင့္ေတာ႔ မိုးႀကီးတည့္တည့္ၿပိဳတာပဲ<br />ခုခ်ိန္မွ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ထေထာင္ရေအာင္လည္း ကားယားႀကီးျဖစ္မွာ ငါရွက္ေသး<br />ထခ်ည္ထိုင္ခ်ည္ ခုတင္ေပၚလူးလွိမ္႔၊ ေၾကကြဲရတာအိေျႏၵမရဘူးပဲ<br />တုပ္ေကြးေလးမိပါေစေတာ႔ ဒူးႏွစ္လံုးၾကားလက္ထည့္ၿပီး တုပ္တုပ္ကေလးေကြးေနခ်င္တယ္<br />ဘုရင္ႀကီးဒယ္ဂ်ိဳေယာင္းကားၾကည့္ေတာ႔ သစၥာ႐ွိပံုေတြကမီးကုန္ယမ္းကုန္<br />ကိုယ္က အခ်ိန္ရွိသေလာက္ သစၥာေဖာက္ဖို႔ပဲစဥ္းစားေနတဲ႔ေကာင္ဆိုေတာ႔ တုန္ေတာင္တုန္သြားတယ္<br />ကိုရီးယားေတြ တယ္ယဥ္ေက်းတာပဲ စကားမ်ားလြန္းတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေသးရဲ႕<br />(ဒီအေတာအတြင္း ေနေကာင္းပါရဲ႕လား၊ ခရီးအေ၀းႀကီးလာခဲ႔ရတာမို႔ ပင္ပန္းၾကၿပီ)<br />ဘုရင္မင္းျမတ္သက္ေတာ္ရွည္ပါေစေလာက္ကို ထမင္းစားေရေသာက္<br />ဒီလိုပါပဲ လြယ္လြယ္ေျပာထြက္တဲ႔စကားေတြဆိုေတာ႔ လြယ္လြယ္ေျပာရတာေပါ႔<br />တေန႔ “ဒီလိုပါပဲ” ဟာ ဘာသာစကားမွာ အထြတ္အထိပ္ေရာက္ဦးမယ္<br />အိုးတိုးအတ အူတိအူေၾကာင္အငိုက္မိသြားတဲ႔အခါေတြ ဒီစကားလံုးက ကယ္တင္ရွင္ပဲ<br />အဓိပၸါယ္တသိန္းေလာက္ ကိုယ္စားျပဳထားေတာ႔ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးေပါ႔ “ဒီလိုပါပဲ”<br />မိုးၿပိဳလည္း တိမ္ေတြခူးစားေနလိုက္ေတာ႔မယ္<br />၀ယ္ထားတဲ႔အခ်ဥ္ေတြ အခ်ဥ္ေပါက္သြားလည္း ဘာအေရးလဲ<br />ကိုယ္႔ကိုယ္ကို တို႔တို႔ျမည္းေနရတာနဲ႔ သြားႀကိမ္းေနမွပဲ<br />ေမွာက္ရက္အိပ္ေက်ာေပးေနတာ ငါ႔ကိုမေလးစားတာလားဘာလား ေမးမေနပါနဲ႔<br />ေဟ႔!!! မိုး အခုပဲၿပိဳလိုက္ေတာ႔ ရၿပီ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6462904680697974575?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-78688892142090267982010-02-16T00:09:00.003+03:002010-02-17T21:36:47.110+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">အထီးက်န္</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရပ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အျပင္မွာ မိုး႐ြာေတာ႔မွာလား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပတင္းတံခါးဟာ ဖြင့္လိုက္ပိတ္လိုက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညေနခင္းကသူ႔အလိုလို ၿပိဳက်သြားၿပီ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖြင့္စရာသီခ်င္းလည္း ကုန္သြားၿပီ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတိရစိတ္က ညေတြလိုနက္႐ိႈင္းၿပီး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အစဆြဲထုတ္ဖို႔ အဆံုးကိုျပန္သြားလို႔မရတဲ႔အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မလႈပ္သာမလွည့္သာ အခန္းေလးထဲ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေရာင္ေတြ မိႈင္းလြန္းလွတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7868889214209026798?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-26411645158380631822010-02-15T02:37:00.003+03:002010-02-15T23:21:16.040+03:00အိမ္အလြမ္းက<br />မ်က္ႏွာၾကက္မွာ စြဲေလာင္ေနတဲ႔မီး<br />ညေတြကို ပိုမိုရွည္လ်ားေစခဲ႔<br />အိမ္ရနံ႔က<br />အခန္းထဲ တိုး၀င္ေနတဲ႔ေလ<br />ကၽြန္ေတာ္႔အဖ်ားေသြးကို တဒိတ္ဒိတ္တိုးေစခဲ႔။<br /><br />မိုးအညိဳ႕ မွာ<br />အိပ္တန္းျပန္ငွက္ကေလးေတြ ေငးရင္း<br />သီခ်င္းေလးေတြ ညည္းတတ္လာတယ္<br />ေမေမေရ<br />ဒီတစ္ႀကိမ္ပြင့္မယ္႔ ဥၾသသံထဲ<br />ကၽြန္ေတာ္႔နာမည္ ပါပါရဲ႕လား။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<span style="text-decoration: underline;"></span><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=4255638703307903771#" onclick="togglePostOptions(); return false"><br /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2641164515838063182?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-82685003775154068812010-02-13T23:44:00.000+03:002010-02-13T23:45:01.524+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> တံဆိပ္လွတယ္ဆိုရင္ပဲ မေတာ္တဲ႔အကၤ်ီေတြ၀ယ္၀တ္လို႔<br />လူႀကိဳက္မ်ားတယ္ဆိုရင္ပဲ ကီးမ၀င္တဲ႔သီခ်င္းေတြေအာ္ဆိုလို႔<br />ေႂကြတယ္ဆိုတဲ႔စကားကို အရင္းအတိုင္းအဓိပၸါယ္ဖြင့္လို႔<br />တေျဖာင့္ထဲေျပးလာခဲ႔တဲ႔လမ္းႀကီး ႐ုတ္တရက္ေကာက္ေကြးသြား အဲဒီမွာ ငါဟာေသြးပ်က္လို႔<br />ေရာင္းရင္းမ်ား အေပါင္းအသင္းမ်ား မိတ္ေဆြမ်ား ငါဟာအားကိုးရာရွာလို႔<br />၀ယ္ထားတဲ႔အက်ၤီေတြျပန္စစ္ေဆးလို႔<br />ေအာ္ဆိုခဲ႔တဲ႔သီခ်င္းေတြ လက္ဖ၀ါးေပၚတင္လို႔<br />(ေစ႔ေစ႔စပ္စပ္ႀကီး) လြဲခဲ႔တာလြဲ တည့္ခဲ႔တာတည့္ အျဖစ္အပ်က္ဟာျဖစ္ပ်က္လို႔<br />ဆိုပါစို႔ ၾကယ္သီးေတြ ေနာက္ေက်ာမွာေရာက္ေနတာမ်ိဳး<br />တီးလံုးေတြ စာသားနဲ႔အျပန္အလွန္ရန္ျဖစ္ေနတာမ်ိဳး<br />ဆိုဖြယ္ရာမရွိ ငါ႔ေသြးပ်က္မႈဟာ အထြတ္အထိပ္ပဲ<br />လယ္ကြင္းေတြထဲေျပး ေတာင္ယာေတြေပၚတက္<br />ေတာပန္းေလးေတြခူးလိုခူး တိုက္အျမင့္ႀကီးေတြေပၚေရာက္လိုေရာက္<br />ကြန္ပ်ဴတာ၊ အင္တာနက္ အီလက္ထေရာနစ္ပစၥည္းမ်ား ငါဟာ လက္ပစ္ကူးလိုကူး<br />ပင္ပန္းတႀကီး ေပ်ာက္သြားတဲ႔အရာေလးကိုျပန္႐ွာလို႔<br />ဒီတခါျပန္ေတြ႔ရင္ေတာ႔ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားေတာ႔မယ္ရယ္လို႔<br />ေမာရပန္းရမွန္းမသိ ရပ္တကာ႐ြာစဥ္လွည့္လို႔<br />ေရစီးေၾကာင္းဆိုတာကို ေခ်ာင္းကေလးထဲေလာက္ ေအာက္ေမ႔မွတ္ထင္လို႔<br />တကယ္ဆို ပင္လယ္ထဲက ေရစီးေၾကာင္းႀကီးပဲ အထိတ္တလန္႔ေတြ႔႐ွိသြား<br />သိပ္ကိုက်ယ္လြန္းရွည္လ်ားလြန္းလို႔ အသာေလးကိုယ္ေဖာ႔လိုက္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာင္<br />ခရီးမဆံုးခင္ လက္ပန္းက်ႏိုင္လို႔ ကမၻာႀကီးကို(အလို..ကဗ်ာႀကီးလည္းပါ) အရင္းအတိုင္း႐ႈျမင္<br />တကယ္ဆို ဟုတ္ေယာင္ထင္မႈနဲ႔ေပ်ာ္႐ႊင္လိုမႈနဲ႔ အိုင္ပ်က္ထဲမွာေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး<br />အနည္အမႈန္ေတြပြထလာေအာင္ ေဆာ႔ကစားခဲ႔ျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ<br />ေတာ္ေလာက္ၿပီ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8268500377515406881?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-62252224334562468372010-02-08T13:45:00.002+03:002010-02-08T13:47:29.578+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ထ<br />ထစမ္းကြယ္<br />မနက္<br />မနက္<br />မ်က္ရည္ေလးေခါက္သိမ္းၿပီး<br />သမီးေရ<br />ကိုကိုတို႔နဲ႔ ေက်ာင္းလိုက္သြားပါကြယ္<br />ဒါ<br />နားဆြဲႀကီး ႀကီးႀကီးသီးလာေအာင္<br />နားဆြဲ ေသးေသးေလးကို ျဖဳတ္ၿပီး<br />စိုက္ပ်ိဳးထားရတာေပါ႔။<br /><br />ခင္ေမာင္ႏိုင္ဦး<br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပဖူးလႊာ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ၊ ၂၀၁၀</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6225222433456246837?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-91104645912399700492010-02-04T12:19:00.006+03:002010-02-05T11:33:34.353+03:00<div style="text-align: center;"><br />သိဂၤါရလမင္းကို တညလံုး ေမွ်ာ္ခဲ႔မိတယ္။<br /></div><div style="text-align: center;"><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကံဆိုးမႈတခုပါ။ လေရာင္ကို ဦးဦးဖ်ားဖ်ား </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မခံယူခဲ႔ရသလို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနာက္က်တဲ႔အထိလည္း ခံယူခြင့္ မရခဲ႔ပါဘူး။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လေရာင္နဲ႔ေ၀းကြာတဲ႔ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမွာင္တေနရာမွာ အဆိပ္သင့္မိုင္တိုင္ ၂၅ကို စိုက္ခဲ႔ပါရဲ႕ ...။</span><br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/S2qTb7IWB6I/AAAAAAAAAT0/v0U5yZpdZvA/s1600-h/wintermoon3.png"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 279px; height: 400px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/S2qTb7IWB6I/AAAAAAAAAT0/v0U5yZpdZvA/s400/wintermoon3.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434318008314365858" border="0" /></a><span style="text-decoration: underline;"><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သိဂၤါရလမင္း </span><a href="http://www.mediafire.com/?uy325vymzft">(download)</a><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-9110464591239970049?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-62207758363597019322010-01-28T01:30:00.002+03:002010-01-28T01:34:51.369+03:00<span class="Apple-style-span" style="font-family:Zawgyi-One;"><div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ေဖာ႔မ်ား</span></div><div><br /></div><div>ေပါ႔ပါးလြန္းတာလား</div><div>ေနတတ္ႏိုင္လြန္းတာလား</div><div>အေလးအနက္ကူးခတ္ၾကမယ္ဆိုတိုင္း</div><div>ငါတို႔ေတြ ေပါေလာ။</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ေရတံခြန္</span></div><div><br /></div><div>၀မ္းဗိုက္ထဲ</div><div>ၿမိဳ႕ေဟာင္းတစ္ခု ၀ွက္ထားလိမ္႔ႏိုးထင္ၾက၊</div><div><br /></div><div>တကယ္ဆို</div><div>ေခ်ာက္ကမ္းပါးမွာ တြဲေလာင္းခိုရင္း</div><div>စမ္းေခ်ာင္းေလးကို သားေပါက္ေစသူ။</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">တစ္ႏွစ္တာ</span></div><div><br /></div><div>စက္၀ိုင္းႀကီးထဲ</div><div>ဥသံုးလံုး ဥ</div><div>အေကာင္ေလး ၃၆၀ ေပါက္ဖြား၊</div><div><br /></div><div>ထိုအေကာင္ေလးမ်ား</div><div>တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ပ်ံသန္းသြား</div><div>စက္၀ိုင္းႀကီးထဲ...။</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ေမးခြန္း</span></div><div><br /></div><div>ေႏြမွာ </div><div>အပူဒဏ္ကိုေၾကာက္လို႔ ယပ္ေတာင္ေဆာင္ၾကတယ္</div><div><br /></div><div>မိုးမွာ</div><div>စြတ္စိုမႈကိုေၾကာက္လို႔ ထီးေဆာင္ၾကတယ္</div><div><br /></div><div>ေဆာင္းမွာ</div><div>အေအးဓာတ္ကိုေၾကာက္လို႔ အေႏြးထည္ေဆာင္ၾကတယ္</div><div><br /></div><div>သံုးရာသီလံုးမွာ</div><div>ငါက ဘာကိုေၾကာက္လို႔ </div><div>ကဗ်ာေတြ ေဆာင္ထားရတာလဲ။</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ဆုတ္သူ</span></div><div><br /></div><div>ေ႐ွ႕မတိုးပါနဲ႔ဆိုလို႔ </div><div>ေနာက္တစ္လွမ္းဆုတ္ေပးခဲ႔တယ္</div><div>က်သြားတဲ႔ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲ</div><div>အလြမ္းဟာ နံရံေတြဆီ အျမစ္တြယ္လို႔။</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">အထိအရွမ်ား</span></div><div><br /></div><div>တ- ေလတစ္ေ၀ွ႔ (၀ါးတစ္လွည္းလံုးဖုတ္ထားရတဲ႔ ျပာတစ္ဆုပ္အတြက္)</div><div>ဒု- အပ္ဖ်ားတစ္ေထာက္စာ (ေလျပည့္ေနတဲ႔ ပူစီေပါင္းတစ္လံုးအတြက္)</div><div>ပ- ေမ႔လိုက္ပါ (တစ္ဘ၀လံုးေစာင့္ခဲ႔ရသူအတြက္)</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ၿပီးခဲ႔တဲ႔ေႏြ</span></div><div><br /></div><div>ေက်ာက္ခဲႏွစ္လံုးက၀ွက္ထားတဲ႔ မီးေတာက္ကိုေတြ႔ခဲ႔တယ္</div><div>လူႏွစ္ေယာက္က၀ွက္ထားတဲ႔ သနားဂ႐ုဏာကိုေတြ႔ခဲ႔တယ္</div><div>သံေယာဇဥ္က၀ွက္ထားတဲ႔ ဥပကၡာကိုေတြ႔ခဲ႔တယ္</div><div>အခ်စ္က၀ွက္ထားတဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ခဲ႔တယ္</div><div>ဘာသိဘာသာေထာင့္ခ်ိဳးတစ္ခုမွာ သိုးေနေအာင္ အိပ္ေပ်ာ္ပါေစေတာ႔။</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="color:#3333FF;">ကဗ်ာေရ ျပန္လာပါေတာ႔</span></div><div><br /></div><div>မင္းကို ခုနစ္တန္းေက်ာင္းသားထဲက ခ်စ္ေရးဆိုခဲ႔တာပါကြာ</div><div>၁၂ႏွစ္တာ ေပါင္းသင္းခဲ႔တဲ႔မ်က္ႏွာကုိေထာက္ထားၿပီး ျပန္လာပါကြာ</div><div>မင္းက ငါ႔၀ိညာဥ္ကိုႏႈတ္ယူၿပီး ခရီးအေ၀းႀကီးထြက္သြားေတာ႔</div><div>ငါ႔မွာ ကြင္းျပင္ထဲ ထီးထီး</div><div>ေျခလက္မလႈပ္ရွားႏိုင္တဲ႔ စာေျခာက္႐ုပ္လို က်န္ေနခဲ႔တာေပါ႔</div><div>တခါတေလ ၀ါးလက္ခုပ္အားကိုးနဲ႔ ငွက္ေပါက္စနေလးေတြကို ေျခာက္လွန္႔ရသလိုမ်ိဳး</div><div>ႏွစ္ေၾကာင္းေရးတစ္ေၾကာင္းျခစ္ ကဗ်ာတိုေလးေတြေရးေရးၿပီး</div><div>ငါ႔ေသြးငါ မီးထိုးေနရတာေပါ႔</div><div>ကဗ်ာေရ </div><div>႐ြာ႐ိုးကိုးေပါက္ေအာင္ ငါ႔ေသြးထဲ မင္းလာေလွ်ာက္ပါေတာ႔။</div><div><br /></div><div>ညိမ္းညိဳ</div><div><br /></div><div style="text-align: justify;">- အဆံုး႐ံႈးဆံုးခရီးဆိုတာ လက္မဲ႔ေျခဗလာနဲ႔ ညထဲကထြက္လိုက္ရတဲ႔ မနက္ခင္းတစ္ခုေပါ႔။ ကဗ်ာကိုတူးေဖာ္လို႔မရတဲ႔ ညေတြဟာ က်ေနာ္႐ံႈးရတဲ႔ ညေတြပါပဲ။ </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6220775836359701932?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-12120327824362734492010-01-20T00:05:00.000+03:002010-01-20T00:06:07.500+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> လိႈ္င္းေတြ ခုတ္ေမာင္းၿပီး<br />သေဘၤာေတြ ေလလြင့္ေနတယ္<br /><br />ဘဲငန္းေတြ မိႈင္ေတြၿပီး<br />ငါးမွ်ားတံေတြ ထပ်ံေနတယ္<br /><br />ဒိုက္ဖတ္ေတြ ကခုန္ၿပီး<br />အိပ္မက္ေတြ ေပါေလာေမ်ာေနတယ္<br /><br />ေက်ာက္တံုးေတြ ကူးခတ္ၿပီး<br />ငါးေတြ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတယ္<br /><br />အဲဒီျမစ္ကမ္းေဘးမွာ<br />လူတစ္ေယာက္ ဆုတ္ၿဖဲခံရၿပီး<br />ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေနရဲ႕ ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-1212032782436273449?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-48873050962150016762010-01-18T02:14:00.001+03:002010-01-18T02:16:08.670+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> လူႀကီးလူေကာင္းတို႔<br />ႏိုင္ငံႀကီးသားအေပါင္းတို႔<br />စားၾကေလာ႔ ေသာက္ၾကေလာ႔<br />ဒါဟာ ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ အမဲ႐ိုးအတြက္ ဟင္းအိုးကိုမေမွာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ မည္းမည္းျမင္တိုင္း မေဟာင္ခဲ႔ မကိုက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ ကတံုးေပၚထိပ္မကြက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ ဘနဖူးကို သိုက္မတူးခဲ႔ဖူးတဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ ကမၻာမီးေလာင္လို႔မွ သားေကာင္ကိုခ်မနင္းခဲ႔ဖူးတဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ ႐ိုး႐ိုးသားသား ကိုယ္႔လမ္းေၾကာင္းကိုယ္ ေလွ်ာက္ခဲ႔တဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ ခေရေစ႔တြင္းက် ပြင့္လင္းျပဖို႔ ခက္ခဲလွတဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာလုပ္ဖို႔ ပ်င္းရိလြန္းလွတဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ စကားလံုးအႀကီးႀကီးေတြေျပာရင္ မထံုတက္ေတးလုပ္ေနတတ္တဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ ႐ိုးသားမႈမွမပါရင္ ဘယ္ဟာမွ အစစ္အမွန္မဟုတ္ဘူးလို႔ ယံုၾကည္ထားတဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ အေရာင္ၿပိဳးၿပိဳးပ်က္ပ်က္ေတြကို ျမင္ရတိုင္း အလြယ္တကူ မ်က္စိမက်ိန္းတတ္တဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ ေႏြးေထြးတဲ႔လက္အစံုကို အစဥ္သျဖင့္ ကမ္းလင့္ႀကိဳဆိုေနတတ္တဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />ဒါဟာ မတရားမႈေတြမွာ ကိုယ္႔အစြယ္ကိုယ္ခ်ိဳး ဂုတ္ပိုးကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလးအုပ္ထားတတ္တဲ႔<br />ေခြးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အမည္နာမခံယူပြဲ ျဖစ္တယ္<br /><br />တစ္ခ်ိန္တစ္ခါတံုးက<br />အမည္နာမေတြရဲ႕ ပညတ္ခ်က္ကို<br />အေလးမထားပါဘူးဆိုတဲ႔ ေဒါက္တာသိမ္းေမာင္ကို<br />(မ႐ိုေသ႔စကား) ေခြးသိမ္းေမာင္ေခၚရင္ ႀကိဳက္မလားလို႔ ေမးခဲ႔ၾကဖူးရဲ႕<br />ေနာက္..ေဒါက္တာသိမ္းေမာင္ဟာ သခင္သိမ္းေမာင္ျဖစ္လာခဲ႔တယ္<br /><br />ယဥ္ေက်းမႈမထြန္းကားပါဘူးဆိုတဲ႔<br />အဆင့္အတန္းျမင့္ျမင့္ မေတြးေခၚႏိုင္ပါဘူးဆိုတဲ႔<br />ဦးေႏွာက္အက်ဥ္းက်ေနရတာပါဆိုတဲ႔<br />ကိုယ္႔၀ပ္က်င္းေလးကိုယ္ မစြန္႔ႏိုင္ပါဘူးဆိုတဲ႔<br />ငေျမာက္ငေျခာက္ ခၽြတ္တားေလးပါဆိုတဲ႔<br />ေဟာဒီ အ႐ိုင္းအစိုင္းေကာင္ဟာ ေခြးတစ္ေကာင္ေပါ႔ကြယ္<br /><br />အို လူၾကီးလူေကာင္းတို႔<br />ႏိုင္ငံႀကီးသားအေပါင္းတို႔<br />ေခၚၾကေလာ႔ တြင္ၾကေလာ႔<br />ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ အမည္နာမကို လိႈင္လိႈင္ႀကီး သံုးစြဲေတာ္မူၾကေလာ႔<br />စိတ္ရဲ႕အာသာ ေျပရာေျပေၾကာင္း အလို႐ွိသလို ခိုင္းႏိႈင္းေတာ္မူၾကေလာ႔<br />အႏၱိမတံခါးအ၀မွာ သင့္ကိုတည့္တည့္ၾကည့္လို႔ ကၽြႏ္ုပ္ရပ္ေနတယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br />- အရင္က တစ္ခါတင္ဖူးပါတယ္။ အခုျပန္တင္ပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-4887305096215001676?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-9055044289615675612010-01-16T18:08:00.004+03:002010-01-16T18:13:24.332+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">‘အနာဂတ္အေၾကာင္း ေျပာတယ္ဆိုတာ၊ တမင္လိမ္တာ မဟုတ္ေပမဲ႔ မုသားျဖစ္ခ်င္လဲ ျဖစ္သြားတတ္တယ္။’ (အာရပ္စကားပံု</span>)<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူ႔သမိုင္းတစ္ေလ်ာက္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ႔တာေတြက အေတာ္ပဲ ႐ႈပ္ေထြးတယ္။ အလွည့္အေျပာင္း မ်ားတယ္။ ဘာၿပီးရင္ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတဲ႔ စီစဥ္တက်႐ွိမႈမ်ဳိး၊ ေနသားတက်႐ွိမႈမ်ိဳး အေတာ္႔ကို႐ွားတာ ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ပညာ႐ွင္အေထြေထြက နယ္ပယ္အသီးသီးမွာ ေ႐ွ႔အလားအလာအတြက္ ေဟာကိန္းေတြ ထုတ္ေပးေလ႔႐ွိၾကတယ္။ ေဟာကိန္းဆိုတာထက္ ေမွ်ာ္ေခၚခ်က္၊ ယူဆခ်က္ေတြေပါ႔။ ျဖစ္လာႏိုင္စြမ္း႐ွိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို သက္ေသအစံုအလင္၊ စမ္းသပ္မႈအပံုအပင္နဲ႔ က်ဳိးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္ ေဖာ္ထုတ္တင္ျပၾကတာပါပဲ။ သို႔ေပမဲ႔ ကံေသကံမ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမယ္လို႔ ဘယ္ပညာ႐ွင္မွ အာမ မခံပါဘူး။ လူအဖြဲ႔အစည္းရဲ႕စံႏႈန္းနဲ႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ ပညာရပ္နယ္ပယ္အသီးသီးရဲ႕ အေရြ႕ေတြ၊ ပါရာဒိုင္းေတြက ‘မၿမဲျခင္း’ ဆိုတဲ႔ အႏွစ္ခ်ဳပ္သေဘာကို ေဆာင္ေနလို႔ျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၾကားအျမင္ေပါက္ ေဟာကိန္းေတြ မထုတ္သင့္တဲ႔အထဲမွာ အႏုပညာဟာ ထိပ္ဆံုးကပါမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဘယ္လိုအမ်ဳိးအစားေတြကေတာ႔ တခ်ိန္မွာ မုခ်က်ဆံုးမယ္၊ ဘယ္အမ်ိဳးအစားေတြကေတာ႔ မွတ္တမ္း၀င္က်န္ရစ္ခဲ႔မယ္။ အဘယ္အမ်ဳိးအစားမွသာလွ်င္ ျပည္သူနဲ႔ထပ္တူက်တယ္၊ ဘယ္အယူအဆ…၊ ဘယ္၀ါဒမွ….. စသည္ျဖင့္ေပါ႔။ ယူဆခ်က္၊ သံုးသပ္ခ်က္အေနနဲ႔ ေဘာင္တစ္ခုအတြင္းမွာ အႀကံဳး၀င္ေပမဲ႔ ေသခ်ာေပါက္ အတပ္ေဟာကိန္းႀကီးအေနနဲ႔ အၾကားအျမင္ေပါက္ျပတဲ႔ အခါမ်ဳိးက် အခ်ိန္ကာလရဲ႕ စမ္းသပ္မႈေအာက္မွာ အေတာ္ေလး အ႐ုပ္ဆိုးသြားတတ္တာမ်ဳိးပါ။ အႏုပညာကိစၥမွာ လတ္တေလာ အဆင္ေျပမႈတစ္ခုကိုသာ ၾကည့္ၿပီး၊ ေနာက္အႏွစ္ ၆၀မွာ ဆင္ျဖဴေတာ္ႀကီး ျဖစ္လာပါလိမ္႔မယ္ဆိုတဲ႔ ဦးေပၚဦးရဲ႕ ေလွ်ာက္ထားခ်က္မ်ဳိးကို အားမက်သင့္ပါဘူး။ ေနာင္ အႏွစ္ ၆၀မွာ က်ေနာ္တို႔အားလံုး ေသသြားၿပီထား၊ က်ေနာ္တို႔ ေတြးခဲ႔ေရးခဲ႔ၾကတဲ႔ စာေတြကေတာ႔ ဆက္ၿပီး က်န္ေနခဲ႔ဦးမွာ မို႔ပါပဲ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">+++</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၂၀ရာစု စာေရးဆရာ မာဘယ္လ္ပေရာ႔စ္ရဲ႕ စကားကို ကိုးကားခြင့္ျပဳပါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">‘ဟုတ္ပါတယ္။ စၾကာ၀ဠာႀကီးဟာ က်ေနာ္တို႔အားလံုးအတြက္ အမွန္တရားေပါ႔။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီ အတြက္ေတာ႔ တစ္ေက်ာင္းတစ္ဂါထာေပါ႔။’</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">+++</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေတြးအေခၚဟူသမွ် ၿပိဳင္ၾကပါေစ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းဟူသမွ် လိႈင္ၾကပါေစ- မင္းသု၀ဏ္</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အႏုပညာဟူသမွ် ၿပိဳင္ၾကပါေစေတာ႔ မ႐ွိေကာင္းဘူးေပါ႔။ အႏုပညာဟူသမွ် လိႈင္ၾကပါေစ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-905504428961567561?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-74615938300392398502010-01-10T02:12:00.000+03:002010-01-10T02:14:25.532+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ျမစ္ကိုထိန္းရတာ<br />အေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး<br />လိႈင္းေတြ လိုက္လိုက္သိမ္းေနရတာက<br />ျပႆနာ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7461593830039239850?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-20541939889266244242010-01-08T01:00:00.000+03:002010-01-08T01:01:24.721+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေတာကၽြဲၾကီးရထားေပၚမွာ<br />အရြယ္စံုဆိုဒ္စံု ဂ်ံဳရိုးဦးထုပ္ေလးေတြကိုေငးရင္း<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို အားယူၿပံဳးမိ<br />ဘယ္လိုမွ အသံုးမက်ဘူးထင္ရ<br />ေနပူပူ ေလပူပူ<br />ကၽြတ္ဆတ္ေတာင့္တင္း ဂ်ံဳရိုးေလးေတြေတာင္<br />ေအးေသာအရိပ္ကိုေပးစြမ္းႏိုင္တယ္ဆိုတာ..။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br />Idea<br />ေအာက္တိုဘာ၊ ၂၀၀၉။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2054193988926624424?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-57087696205219015192010-01-07T01:16:00.001+03:002010-01-07T01:18:22.344+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(204, 0, 0);font-size:130%;" >သံုး နဲ႔ တစ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဗသားေခ်ာ</span><br /><br />(၁)<br />သံုး အခ်ိဳး တစ္ သို႔မဟုတ္ သံုးပံုတစ္ပံု<br />ေနာက္ၿပီးေတာ့<br />သံုး နဲ႔ တစ္ ဒါမွမဟုတ္ သံုး အေပါင္း တစ္<br />ေခတ္ နဲ႔ စနစ္ အရ<br />ဒီလိုပဲ ဇယားခ်လိုက္မယ္ကြာ ။<br /><br />(၂)<br />ေမာင္လြမ္းေရ<br />ဒဏ္ရာတစ္ခ်ိဳ႕ကိုသာ ထုတ္ထုတ္ျပတတ္တဲ့<br />ကဗ်ာေတြအေပၚ လူမသိ သူမသိ ၀ါးမ်ိဳခ်င္တတ္တဲ့<br />အေရးအေၾကာင္းဆို လူနဲ႔ မလိုက္ေအာင္ ေပါ့ပါးခ်က္ခ်ာတဲ့<br />ရင္ဘတ္အနီးဆံုး ကဗ်ာဆရာေရ ။<br /><br />ေမာင္လြမ္း<br />မင္းဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရယ္ႏိုင္ေသးတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေရာ<br />မက္မက္စက္စက္ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့တဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြေရာ<br />က်န္ခဲ့ျပန္ၿပီ .....<br />ငတို႔ေလ်ာက္မယ့္လမ္းက ငတို႔ေလ်ာက္ခဲ့တဲ့လမ္းထက္<br />အဆေပါင္းမ်ားစြာ ရွည္လ်ားေ၀းကြာေနေပါ့ ။<br /><br />ဒီလိုပါပဲ ေမာင္လြမ္းရယ္<br />ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံ မေကာင္းေသးတဲ့<br />ငတို႔လမ္းေတြမွာ<br />မိုးေတြက ခုထိရြာတုန္း<br /><br />ငါေျပာရဲပါတယ္<br />ေဟာဒီဆယ္စုႏွစ္ထဲမွာ<br />လူပစ္အမ်ားဆံုး ဖဲက ငတို႔ပဲ<br />မင့္ အရက္မူးတဲ့အခါ ေဆးလိပ္မီးညွိသလိုေပါ့<br />ျမင္ရက္နဲ႔ လြဲ လြဲႏိုင္လြန္းတယ္ကြာ ။<br /><br />(၃)<br />သံုးရာသီမွာ မသိခဲ့ေပမယ့္<br />ေလးရာသီမွာ ရွိခဲ့ၿပီ<br />ငတို႔ ရပ္ခဲ့တာ ဘာေၾကာင့္လဲ<br />ငတို႔ ဆက္မယ့္ဟာ ဘာအတြက္လဲ<br /><br />ငတို႔ အရည္ရႊမ္းတဲ့ အသီးေတြ သီးၾကမယ္ကြာ<br />ဒီေျမမွာ ဒီေလကို႐ႈ႐ိႈက္<br />ငတို႔ စိုက္ဖို႔ ေျမယာၾကမ္းခင္းေတြက<br />ထုထည္ အံုက်င္း အသင္းအပင္းနဲ႔ေပါ့ ။<br /><br />ရဲလိုက္စမ္းပါ ေမာင္လြမ္းေရ<br />ေဟာဒီေျမက ငတို႔ကိုထမ္းမထားရဘူးဆိုတာ<br />ငတို႔ အသက္မေအာင့္ပဲ သက္ေသျပၾကတာေပါ့ ။<br /><br />(၄)<br />ဘိုညိမ္းေရ<br />ကဗ်ာေလာဘ သားေကာင္ႀကီးေရ ..<br />ငတို႔ေခတ္ရဲ႕ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္ႀကီးေရ<br />အႏုပညာလယ္ဧကေပါင္းမ်ားစြာကို အားပါးတရ သိမ္းပိုက္ခ်င္ေနတဲ့<br />ထြန္တံုးေပၚက ကဗ်ာဆရာေရ ။<br /><br />ဘိုညိမ္း<br />ေခတၱရာဖြားမွ မဟုတ္ပါဘူး<br />ကဗ်ာသား၀တဲ့အခါ<br />ကဗ်ာမင္းသားက မင္းပဲဆိုတာ<br />မမူးလည္း ငတို႔လက္ခံေနက်ေပါ့<br />(မင္းသမီးက သူမဟုတ္မွန္း မင္းတို႔ ငတို႔သိပါရဲ႕ကြာ)<br /><br />(၅)<br />မင့္ ေက်ာပိုးအိတ္ႀကီး ခ်ိတ္ေပၚေရာက္လို႔<br />မင့္ပခံုးေပၚ ေဘးလြယ္အိတ္ေရာက္လာတာလည္း ေခတ္ပဲ<br />ေကာ့ညက္ကုန္လို႔ ေဗာ့ဒကာေျပာင္းရတာလည္း ေခတ္ပဲ<br />(အခ်ိန္လည္းပါသေပါ့ကြာ)<br />ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္<br />ငတို႔ လႊင့္ပစ္ရမွာလည္း ေခတ္ပဲ<br />ငတို႔ ေသာက္ပစ္ရမွာလည္း ေခတ္ပဲ<br />ငတို႔ ျမည္းပစ္ရမွာပဲလည္း ေခတ္ပဲေလ ။<br /><br />ဆယ့္တစ္ေယာက္ခ်င္းကန္ၾကတဲ့ပြဲမွာ<br />ငတို႔က ေဘာလံုးတစ္လံုးျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္ကြာ<br />မိနစ္ကိုးဆယ္ကလည္း<br />ေနာက္ထပ္ကိုးဆယ္ တစ္ခုျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မေပါ့<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ<br />ငတို႔ခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာ<br />ေဟာဒီေခတ္က အသိဆံုးပါ ဘိုညိမ္းေရ ... ။<br /><br />ကလိုက္စမ္းပါ ဘိုညိမ္းရာ<br />သူတုိ႔ျခယ္ေပးထားတဲ့ အေရာင္ၾကမ္းေတြေအာက္က လူတစ္ေယာက္<br />ဘယ္ေလာက္ထိ ႏွလံုးသားလားေျမာက္တယ္ ဆိုတာ<br />ငတို႔ရဲ႕ ထိခ်က္အက်မွာ တိုင္ပင္ေတြျပၾကတာေပါ့ကြာ ။<br /><br />ဘယ္ဘက္မ်က္လံုးကိုမွိတ္<br />ညာဘက္လက္နဲ႔ဆြဲတင္<br />ပစ္မွတ္ေတြ ညႊတ္က်<br />မင့္ ခ်ိန္သားလွပါေစ ဘိုညိမ္းေရ ။<br /><br />( ၉ )<br />ဦးတင့္ ...<br />ႏွစ္ခ်ိဳ႕ေလ အရသာတက္ေလဆိုတဲ့<br />၀ိုင္လိုကဗ်ာေတြ စီမံတဲ့ လူႀကီး<br />အရြယ္နဲ႔ မလိုက္ေအာင္ စကားလံုးေတြ သယ္ႏိုင္တဲ့ေကာင္ႀကီး<br />တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း သစၥာတိုင္ေတးခ်င္းေတြ ရြတ္တတ္တဲ့ လူႀကီး<br />နက္ျပာေရာင္ ကုတ္အက်ီ ၤ မၾကာခဏ ၀တ္တတ္တဲ့ ကဗ်ာဆရာေရ ။<br /><br />ငတို႔ ဘယ္ေပါင္ကိုပဲေျမွာက္ေျမွာက္<br />ဘယ္လက္ကိုပဲ ေျမွာက္ေျမွာက္<br />ဘယ္ဆို ညာ ညာဆို ဘယ္ (အံက်)<br />အရအမိ ဆုပ္ၾကမယ္ကြာ<br />အလိပ္ ၅၀ ေနာ္ ဦးတင့္ ။<br /><br />မင့္အတြက္ တနဂၤေနြေန႔ဟာ သစၥာ<br />Swatch နာရီတစ္လံုးဟာ ေမတၱာ<br />ႏွစ္ေတြခ်ိဳ႕လာတဲ့အခါ ကဗ်ာေပါ့<br />မဆိုင္တဲ့ အေရာင္မိႈင္းမိႈင္းေတြမ်ား<br />ေယာင္လို႔ေတာင္မစြက္မိေစနဲ႔<br />ငါ့လိုလည္း ခြက္အမ်ားႀကီး မေသာက္နဲ႔ ေပါ့ကြာ ။<br /><br />တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလက<br />မစို႔မပို႔နဲ႔ မူးတတ္ၾကတယ္ကြ<br />ကိုယ္ခံအားနည္းတဲ့အခါမ်ား<br />မင္းတို႔ ငတို႔လည္း မူးၾကတာပါပဲကြာ<br />ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္လစ္မစ္နဲ႔ ကိုယ္ေပါ့<br />မင္းလည္း ကဗ်ာပါး၀ၿပီးသားပါ ဦးတင့္ရာ ။<br /><br />ျမန္ႏႈန္းျမင့္ ဆက္သြယ္မႈနဲ႔<br />မင့္ရင္ထဲက သစၥာပန္းေတြပြင့္ေ၀တဲ့ည<br />၀ုိင္ေတြနဲ႔ တည္ခင္းၿပီး<br />ပံုမွန္ေလးပဲ ေသာက္ၾကပါစို႔ကြာ ။<br /><br />(၁၀)<br />ငါက မင္းတို႔ကို ခ်စ္တယ္<br />မင္းတို႔က ငါ့ကိုခ်စ္တယ္<br />ငတို႔ရဲ႕ ေယာက်ာ္းခ်င္းခ်စ္တဲ့အခ်စ္မွာ Anti-Virus မလိုဘူး<br />ငတို႔ ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္မွာ<br />ငတို႔က ခ်စ္တဲ့အခ်စ္မွာ<br />စစ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာင္<br />ကဗ်ာေတြနဲ႔ ပစ္ၾကပါစို႔ကြာ ။<br />(အဲဒီစစ္မွာ မီးေတာက္ေတြမပါဘူးေနာ္ )<br /><br />မိုက္သားျပည့္ေနတဲ့ ငါတစ္ေယာက္<br />(အဲဒီ မိုက္သားထဲ မင္းတို႔ အားေတြလည္းပါတယ္ )<br />ေဗာ့ဒကာမေသာက္ေတာ့ ထူးဆန္းမေနဘူးလား<br />မင္းတို႔အေပၚ ထူးဆန္းတဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔ ခ်စ္လို႔ေပါ့ကြာ<br /><br />မင္းတို႔တင္ မကတာေတြ အတြက္<br />ငါခ်စ္ရတဲ့ သူေတြအတြက္<br />(အခ်ိဳ႕ အခ်ိဳ႕ ၊ အခ်ိဳ႕ေသာ အခ်ိဳ႕ေသာေတြ အတြက္)<br />ဒီတစ္ခြက္ေလာက္ မငွဲ႔လည္း အက်ိဳးမနည္းေလာက္ပါဘူးေနာ္<br />အဆင္ေျပတယ္ေနာ္ ဦးတင့္ ။<br /><br />(၁၁)<br />မင္းတို႔ ညွပ္ညွပ္ပစ္ၿပီး<br />ရွည္ရွည္လာေနတဲ့ ဆံပင္တစ္ခ်ိဳ႕ရွိတယ္<br />မညွပ္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး<br />သက္တမ္းကုန္တစ္ခ်ိဳ႕<br />အိပ္ရာကႏိုးတိုင္း ေခါင္းအံုးေပၚ ေႂကြေႂကြက်ေနတယ္<br />(တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလမ်ား အဲလိုေႂကြသြားခဲ့ရင္ ငါ၀မ္းသာမိေကာင္းပါရဲ႕)<br />ေဗာက္ေတြ ဗလပြနဲ႔ အဲဒီဆံပင္ရွည္ေတြကို<br />ငါျမတ္ႏိုးေနတတ္တုန္းပဲ ဘိုညိမ္းေရ<br />(ေႏြရာသီမ်ားဆို သိပ္ပူတာေပါ့ကြာ) ။<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေသးေသးနဲ႔<br />အဲဒီ ဆံပင္ရွည္ေတြညွပ္တဲ့ေန႔<br />ေပါ့ေပါ့ပါးပါးေလး တစ္ခ်က္ေလာက္ၿပံဳးရေသးတာေပါ့<br />ဤခရီးမနီးပါ<br />ကားလည္းမစီးခ်င္ပါ<br />ငတို႔က ခရီးရွည္ခ်ီတက္ ထိုးေဖာက္တိုက္ခိုက္ေနတာကလား<br />မဟုတ္ဘူးလား ေမာင္လြမ္း ။<br /><br />(၁၂)<br />ေမြးေန႔လက္ေဆာင္တဲ့<br />ငါက ေမေမ့ကို ခ်စ္တယ္ ေမာင္လြမ္းေရ<br />ၿပီးေတာ့ ကဗ်ာေတြကို ခ်စ္တယ္ ဘိုညိမ္းရ<br />ေနာက္ေတာ့ မင္းတို႔ကိုခ်စ္တယ္ ဦးတင့္<br /><br />မင္းတို႔တင္မက သူတို႔ေတြကိုလည္းခ်စ္တယ္<br />ဘယ္ေလာက္ထိ ခ်စ္သလဲဆိုရင္<br />ငါ႐ိႈက္မိတဲ့ အေငြ႕ေတြကို ျပန္မထုတ္ရဲေလာက္ေအာင္ကို<br />တုန္တုန္ရီရီ နဲ႔ နင့္နင့္စီးစီး ခ်စ္တာပါကြာ ။<br /><br />ငတို႔ မင္းတို႔ ႐ႈတဲ့ေလထဲ<br />အမိုက္အမဲေလးေတြ မလႊတ္ရဲေလာက္ေအာင္ပဲ<br />ငါ့အခ်စ္ေတြ ျဖန္႔က်ဲပစ္လိုက္မယ္<br />မိုက္သားျပည့္ေနတဲ့ေကာင္က<br />မိုက္သီးတစ္လံုးေခၽြခ်ေပးလိုက္တယ္<br />အားပါးတရ ႐ႈိက္လိုက္ၾကစမ္းကြာ<br />ငါ့ေၾကာင့္ မင္းတို႔ အဆိပ္မသင့္ေစရဘူးကြ<br />အဲဒါအ႐ိုးဆံုး လက္ေဆာင္တစ္ခုပါ ။<br /><br />(၁၃)<br />ငါေျပာခဲ့ဖူးပါတယ္<br />ရင္ဘတ္ျခင္းႏွီးႏြယ္ဖို႔က အရင္းပါလို႔<br />မင္းတို႔ ငတို႔ ခ်စ္ျခင္းထဲမွာ<br />နားလည္မႈသားေတြ ထူျပည့္ မုိ႔လွ်ံေနေလရဲ႕ ။<br /><br />(၁၄)<br />ခင္ဗ်ား တစ္ေယာက္တည္းစြတ္တင္မေနနဲ႔ဦး<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း ဂ႐ုစိုက္<br />ဟုတ္သလား ေမာင္လြမ္း<br />ေထြေထြထူးထူးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး အာစရိရယ္<br />ဒီလိုဆို အဆင္ေျပတယ္ မဟုတ္လား အာစရိ<br />မွန္တယ္ေနာ္ ဦးတင့္<br />ၾဆာညိန္း အဆင္ေျပရင္ၿပီးတာပါပဲဗ်ဳိ႕<br />အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္ပါေစဗ်ာ<br />အံမွက်ပါစ ဘိုညိမ္းေရ ။<br /><br />(၁၅)<br />မလိုသည္မ်ားကို ဖ်က္ပစ္ပါ<br />မလိုေသးသည္မ်ားကို ေတးထားပါ<br />ငတို႔ ရင္ဘတ္နဲ႔ တစ္ရြက္ၿပီးတစ္ရြက္လွန္မယ္<br />တစ္ထပ္ၿပီး တစ္ထပ္ စားမယ္<br />တစ္ခ်က္ၿပီး တစ္ခ်က္ ေလွာ္မယ္<br />ၿပီးတာ့ ရြရြေလး ရြတ္ၾကမယ္<br />ငတို႔ေတြ မေႂကြခင္အထိေပါ့<br />မနက္ျဖန္ ဆိုတာ ေန႔သစ္တစ္ေန႔ပဲေလ ။<br /><br />(၁၆)<br />၂၇ + ၄+ ၉+ ၁၆ = ၀ = ကဗ်ာ<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဗသားေခ်ာ</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5708769620521901519?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-35467217265022931472010-01-06T00:20:00.018+03:002010-01-06T15:13:23.070+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">The Dry Season</span><br /><br />The year is withering, the wind<br />Blows down the leaves;<br />Men stand under eaves<br />And overhear the secrets<br />Of the cold, dry wind<br />Of the half-bare trees.<br /><br />The grasses are tall and tinted,<br />Straw-gold hues of dryness,<br />And the contradicting awryness,<br />Of the dusty roads a-scatter<br />With pools of colourful leaves,<br />With ghosts of the dreaming year.<br /><br />And soon, soon the fires,<br />The fires will begin to burn,<br />The hawk will flutter and turn.<br />O, its wing and swoop for the mouse<br />The dog will run for the hare,<br />The hare for its little life.<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">Kwesi Brew</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေျခာက္ေသြ႔ရာသီ</span><br /><br />ႏွစ္ဟာ ရင့္ေလ်ာ္လာ<br />ေအးျမေျခာက္ေသြ႕တဲ႔ေလ<br />သစ္႐ြက္တို႔ကို ေႁခြေပါ႔<br />တံစက္ၿမိတ္ေအာင္ လူေတြရပ္<br />တစ္၀က္ဗလာသစ္ပင္တို႔ရဲ႕<br />လွ်ိဳ႕ ၀ွက္စကားကို ၾကားရဲ႕ ။<br /><br />ျမက္ပင္တို႔ ႐ွည္သြယ္ႏြမ္းေဖ်ာ႔<br />ေသြ႔ေျခာက္ ေကာက္႐ိုးေ႐ႊေရာင္မ်ား<br />က်ဲျပန္႔ဖုန္ထူလမ္းမ်ား<br />ေကြ႔ေကာက္ဆန္႔က်င္ေနၾက<br />ေရာင္စံုသစ္႐ြက္အိုင္မ်ား<br />အိပ္မက္ဆဲႏွစ္ရဲ႕ တေစၦမ်ားဆိုပ။<br /><br />မၾကာမတင္ မၾကာမတင္<br />မီးေတြ..မီးေတြ ေလာင္ၾကေတာ႔မယ္<br />သိမ္းငွက္ႀကီး အေတာင္ခတ္လွည့္ပတ္<br />ႂကြက္ကို ပ်ံ၀ဲထိုးသုတ္ေတာ႔မယ္ပ<br />ေခြးက ယုန္ကိုရဖို႔အေရး<br />ယုန္က သူ႔အသက္ဆက္ဖို႔အေရး<br />ေျပးၾကေပလိမ္႔။<br /><br /><span style="font-style: italic; font-weight: bold;">ေကြစီဘ႐ူး</span><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဂါနာက နာမည္ေက်ာ္ ကဗ်ာဆရာတစ္ဦးပါ။ ေျခာက္ေသြ႔ရာသီမွာ ေႏြ႐ႈခင္းကို ႐ိုး႐ိုး႐ွင္း႐ွင္း ဖြဲ႔ထားပါတယ္။ ဆိုရရင္ က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာစာေပမွာလည္း ေႏြဖြဲ႔ အင္မတန္မ်ားပါတယ္။ ေခတ္ေဟာင္းေခတ္သစ္ ကဗ်ာဆရာအသီးသီးက ေႏြကို တ႐ိႈက္မက္မက္ ဖြဲ႔ၾကေလ႔႐ွိပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္းပဲ က်ေနာ္တို႔ဆီက ေႏြဖြဲ႔နဲ႔ ေကြစီဘ႐ူးရဲ႕ ေႏြဖြဲ႔ဟာ ကြာျခားႏိုင္ပါတယ္။ ကြားျခားတယ္ဆိုရာမွာ အေကာင္းအညံ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လိုတဲ႔ သေဘာမဟုတ္ေၾကာင္း စကားခံပါရေစ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျခာက္ေသြ႔ရာသီလို ၀န္းက်င္ဖြဲ႔ကဗ်ာေတြေရးတဲ႔အခါ ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ကြာျခားရတာဟာ သူတို႔က်င္လည္ရာ သဘာ၀၀န္းက်င္၊ လူမႈ၀န္းက်င္တို႔ မတူညီကြဲျပားတာနဲ႔ ဆက္စပ္မယ္ထင္ပါတယ္။ လူမႈ၀န္းက်င္မွာပဲ ေခတ္စနစ္အေျခအေန၊ ႏိုင္ငံေရး စီးပြားေရးအေျခအေနတို႔ အႀကံဳး၀င္ဦးမွာပါ။ က်ေနာ္တို႔ ႏႈတ္၀ယ္႐ြ႐ြ အာဂံုေဆာင္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ေရွးကဗ်ာလကၤာေတြထဲမွာေတာ႔ ေႏြဟာ မပါမျဖစ္ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီးပါပဲ။ သူေတာ္စင္မေထရ္တို႔ေတာင္ ေျဖမဆည္ မ်က္ရည္ဆို႔ရတယ္လို႔ အဆိုရွိတဲ႔ ေႏြရဲ႕ သာေမာဖြယ္ သဘာ၀အလွတရားက ေခတ္အသီးသီးက စာဆိုတို႔ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို လႊမ္းမိုးခဲ႔ပါလိမ္႔မယ္။ ပုရစ္ဖူးပုရစ္ႏုေလးေတြ ထြက္ျပဴတာကအစ ေတာင္သူဓေလ႔ ယာမီးေႂကြ႕တာအဆံုး အရာရာဟာ ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ႐ွိေနပါလိမ္႔မယ္။ ျမန္မာ႔လူမႈ၀န္းက်င္ ေႏြရဲ႕ဇာတ္ခံုေပၚမွာေတာ႔ ေယဘုယ်အားျဖင့္ အနိဌာန္႐ံုတို႔ ကင္းပေနတယ္လို႔ပဲ ဆိုရမွာပါ။ ဒီေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ဆီက ေႏြဖြဲ႔အမ်ားစုဟာလည္း ၾကည္ႏူးဖြယ္ ဆြတ္ပ်ံ႕ဖြယ္ အေအးဓာတ္ေလးေတြ ကိန္းေနေလ႔႐ွိတာေပါ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကြစီဘ႐ူးတို႔ ႏိုင္ငံတည္ရွိတဲ႔ အာဖရိကမွာေတာ႔ ဖိႏွပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြ၊ ေရာဂါဘယကပ္ဆိုးေတြ၊ ေခတ္ေနာက္ျပန္ဆြဲမႈေတြ ဒင္းၾကမ္းရွိေနပါတယ္။ ေကြစီဘ႐ူးဟာ ဒီလိုလူမႈ၀န္းက်င္းမွာ ႀကီးျပင္းလာရတဲ႔ ကဗ်ာဆရာဆိုေတာ႔ သူ႔ရဲ႕ ေႏြဖြဲ႔ကဗ်ာဟာလည္း သူ႔လူမႈ၀န္းက်င္ကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ေစပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပထမပိုဒ္မွာ သူဟာ ေႏြကို ႐ိုး႐ိုးေလးဖြဲ႔လိုက္တယ္။ ရာသီစက္၀န္းတစ္ေလွ်ာက္ ခရီးႏွင္ေနရတဲ႔ အခ်ိန္(ႏွစ္)ဟာ ေႏြကိုဆိုက္ေရာက္လာေတာ႔ အေတာ္ကို ရင့္ေလ်ာ္ညွိဳးေလ်ာ္ေနပါၿပီတဲ႔။ ေအးျမတယ္ဆိုေပမဲ႔ ေရခိုးေရေငြ႔ကင္းစင္တာမို႔ ေလကေျခာက္ေသြ႕ေနတာေပါ႔။ အဲဒီေလက တိုက္ေႁခြထားလို႔ သစ္႐ြက္ေတြလည္း တံုးလံုးပက္လက္ လဲေနၾကတယ္။ သစ္႐ြက္ေတြ ေႂကြတခ်ိဳ႕ က်န္တခ်ိဳ႕ ႐ွိေနတာကို ကဗ်ာဆရာက တစ္၀က္ဗလာသစ္ပင္လို႔ သံုးလိုက္ပါတယ္။ သစ္႐ြက္ေျခာက္ေတြၾကား ေလတိုးေတာ႔ တ႐ွဲ႐ွဲျမည္ပါလိမ္႕မယ္။ ဒါကို တြတ္ထိုးတယ္၊ စကားတီးတိုးဆိုတယ္လို႔ပဲ အမ်ားစု ဖြဲ႔ၾကေလ႔ရွိပါတယ္။ ေကြစီဘ႐ူးကေတာ႔ ‘လွ်ိဳ႕ ၀ွက္စကား’ ဆိုတဲ႔အသံုးနဲ႔ လတ္ဆတ္ေစပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကြစီဘ႐ူးေတြ႔ေနရတဲ႔ ေႏြရဲ႕ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းဟာ တျပန္႔တေျပာႀကီး မဆံုးႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ေႏြရဲ႕အပူဒဏ္ေၾကာင့္ ညွိဳးေလ်ာ္ႏြမ္းေဖ်ာ႔ေနတဲ႔ ျမက္ပင္႐ွည္ေတြကို ေကာက္႐ိုးေရႊေရာင္ေတြ စြန္းေနတယ္တဲ႔။ ဖုန္ထူထူလမ္းေတြကလည္း ဟိုသည္က်ဲျပန္႔ေနၾကတယ္၊ ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္နဲ႔ ကိုး႐ိုးကားယား ႐ွိေနၾကတယ္တဲ႔။ သစ္႐ြက္ေျခာက္ေတြ အမ်ားႀကီးစုပံုေနတာကို သူက ‘သစ္႐ြက္အိုင္’ လို႔ သံုးလိုက္ပါတယ္။ သစ္႐ြက္ေျခာက္ေတြမွ မနည္းမေနာႀကီး၊ အိုင္ထြန္းေနတာပဲလို႔ ဆိုလိုက္ပံုပါ။ အဲဒီသစ္႐ြက္ေျခာက္ေတြရဲ႕ မတည္ၿမဲတဲ႔ မေရရာတဲ႔ အားအင္မျပည့္တင္းတဲ႔သေဘာကိုယူၿပီး အိပ္မက္ဆဲႏွစ္ရဲ႕ တေစၦမ်ားလို႔ ထပ္မံညႊန္းဖြဲ႔ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီအထိေတာ႔ သူ႔ရဲ႕ ေႏြဖြဲ႔ဟာ ပံုမွန္ဖြဲ႔ဆိုေနက် ႐ႈခင္း႐ႈကြက္မ်ားပါပဲ။ ေျခာက္ေသြ႔တဲ႔ ပ်င္းရိညည္းေငြ႔စရာေကာင္းတဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ႔ေ၀၀ါးေနတဲ႔ မိႈင္းပ်ျမင္ကြင္းမ်ားပါပဲ။ ေနာက္ဆံုးအပိုဒ္မွာေတာ႔ ကဗ်ာဆရာဟာ သူေျပာခ်င္တဲ႔ ဘ၀တိုက္ပြဲ(သို႔) သူတို႔ႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ႔ လူမႈဘ၀ေတြကို ႐ုတ္တရက္ လန္႔ဖ်တ္ေပၚလြင္လာေစခဲ႔တယ္။ ၾကည့္ပါဦး။ မီးေတြ..မီးေတြ ေလာင္ၾကေတာ႔မယ္။ ေလာင္တာမွ သိပ္ေ၀းတဲ႔အနာဂတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ မၾကာမတင္ေလး…မၾကာမတင္ေလးမွာကို ေလာင္ေတာ႔မယ္တဲ႔။ ေတာမီးေလာင္ေတာ႔ ေတာေၾကာင္ေတြ လက္ခေမာင္းခတ္ေတာ႔မဲ႔အခ်ိန္ေပါ႔။ သိန္းငွက္နဲ႔ အမဲလိုက္ေခြးကို ကဗ်ာဆရာက ဆြဲယူသ႐ုပ္ေဆာင္ေစတယ္။ ေျမျပင္ေပၚက လယ္ႂကြက္ေျမႂကြက္ေတြကို သိန္းငွက္ေတြက ေ၀ဟင္ကေန ပ်ံ၀ဲထိုးသုတ္ၾကေတာ႔မယ္။ အစားမခံရေအာင္ လြတ္ေအာင္ ေျပးၾကေရွာင္ၾကေပေရာ႔။ အမဲလိုက္ေခြးကလည္း ထို႔အတူပဲ။ သူ႔အစာအတြက္ ယုန္ကိုလိုက္ေနတယ္။ ယုန္ကလည္း သူ႔ဘ၀ေလးရပ္တည္ႏိုင္ဖို႔ သူ႔အသက္ေလးဆက္ႏိုင္ဖို႔ လြတ္ေအာင္ေျပးရရွာတယ္။ သတၱ၀ါအေပါင္းဟာ ဒီလိုပဲ႐ုန္းကန္ရွင္သန္ေနရတယ္။ အားႀကီးသူက အားနည္းသူအေပၚႏိုင္စားတယ္။ ႏိုင္သူက်န္ရစ္မယ္ဆိုတဲ႔ ေတာရဲ႕ ဥပေဒသဟာ လူေတြ က်င္လည္ေနထိုင္တဲ႔၀န္းက်င္မွာကို ခုထိရွိေနတုန္းျဖစ္တယ္။ ဒီသေဘာကို ဆရာၾကည္ေအာင္ကလည္း ‘ေတာရဲ႕ တရား’မွာ ဒီလို ေရးခဲ႔ဖူးပါတယ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ေတာရဲ႕ တရားဟာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အားေကာင္းသူ ရွင္မယ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အားနည္းသူ ေသမယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဂ်ာမန္ နစ္ေရွး ျဖစ္ျဖစ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">အဂၤလန္ ဒါ၀င္ ျဖစ္ျဖစ္</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္ရဲ႕ ေတာႀကီးထဲမွာ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ဒီတရားဟာ ရွင္သန္ဆဲ။ <span style="color: rgb(255, 0, 0);">(ေတာရဲ႕တရား ကဗ်ာမွ)</span></span><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကြစီဘ႐ူးဟာ ေလေျပေႁခြလို႔ သစ္႐ြက္ေလးေတြေႂကြတာကေန သတၱ၀ါေတြ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရတဲ႔ပံုရိပ္၊ အားႀကီးသူနဲ႔ အားနည္းသူတို႔ရဲ႕ ပဋိပကၡပံုရိပ္ေတြထိ ဆြဲယူသြားေလေတာ႔ သူ႔ေႏြဖြဲ႔ဟာ ၀န္းက်င္ဖြဲ႔ေတြထဲမွာ မတ္တပ္ထြက္ရပ္ေနေတာ႔တာေပါ႔။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-3546721726502293147?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-36982764663229379702010-01-04T23:18:00.002+03:002010-01-04T23:30:09.634+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ရနံ႔ ၁</span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိမ္နံ႔တသင္းသင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရယ္သံလြင္လြင္ေလးက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေကာင္းကင္ ေျမျပင္ စံုလင္သက္၀င္စြာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သစ္ေတာ္သီးတစ္လံုးထဲမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သစၥာတရားေတြ ထည့္ထားေၾကာင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔လက္ေရး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံေယာဇဥ္သိပ္သည္းဆေတြ ထူထပ္ေၾကာင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀တ္ရည္အျပည့္နဲ႔ ကိုင္းညႊတ္ေနတဲ႔ ပန္းကေလး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းေတးမဆိုေတာ႔ပါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္ရည္ ဂီတ၊ အိပ္မေပ်ာ္ေသာညမ်ား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရီပို႔ကဒ္အမွတ္စာရင္းမ်ားႏွင့္ အတန္းေ႐ွ႕ထြက္ရပ္ရျခင္းမ်ား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္႔ငယ္ဘ၀ေလးကို ဆယ္ယူလိုက္တဲ႔အခါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><br />ရနံ႔ ၃</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျမေအာက္လိႈဏ္ေခါင္းေတြထဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႂကြက္ကေလးမ်ားလို ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းလွ်ဳိ၀င္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထမင္းစားဖို႔ အလုပ္လုပ္တယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါတို႔ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ား၊</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သင္႐ိုးညႊန္းတမ္းေတြထဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကက္ကေလးမ်ားလို ရတတ္သမွ်က်င္ယက္ယူငင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ ပညာသင္တယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါတို႔ ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မ်ား။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ရနံ႔ ၄</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုန္႔ဖိုး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ရက္ ၅က်ပ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔အထြာနဲ႔ကိုယ္မို႔ ေျဖတတ္ခဲ႔ပါ၊</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မာရီယိုမိႈ အသဲစြဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္နာရီ ၃၀</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရပ္ကြက္ထဲက ဂိမ္းဆိုင္ကေလး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ပတ္ ေျခာက္ရက္မွ် ေငးေန႐ံုသာ။</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ရနံ႔ ၅</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ဘ၀လံုး လင္းခဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိသားစုဖေယာင္းတိုင္ေလး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္ေတာ႔မွ မီးစာမကုန္ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿမိန္ၿမိန္ယွက္ယွက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ထမင္းအနပ္တိုင္းမွာ ရင္ေငြ႔နဲ႔ အာေငြ႔နဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိဘေမတၱာထမင္းဆိုင္က မိုးအလင္း ၂၄နာရီ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အ႐ူးအမူးပဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းေတြေပၚ အတင္းေျပးေျပးတက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆာေလာင္မႈက ခရီးထြက္မယ္ဆိုတာခ်ည္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆံ႐ွည္ဂုတ္၀ဲနဲ႔ ေနေလာင္အိပ္မက္နဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ၿမိဳ႕တစ္႐ြာ နာခဲ႔ဖူးဖ်ားခဲ႔ဖူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကုန္းလမ္းေရလမ္း ေမွာက္ခဲ႔ဖူးနစ္ခဲ႔ဖူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔မာနနဲ႔သူ ေပ်ာ္၀င္ကူးခတ္လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕တဲ႔တဲ႔ ႂကြယ္၀ခဲ႔ဖူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမက အလြမ္းနဲ႔မွ်ားယူလိုက္တဲ႔အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခန္းေလးထဲ အိမ္ရနံ႔ဟာ တဇတ္ဇတ္ခုန္လို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖ်ားတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-3698276466322937970?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-82804952867034189242010-01-04T11:57:00.001+03:002010-01-04T11:57:56.306+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ငါတို႔နင္းေနတာ ၾကမ္း<br />လမ္းမဟုတ္ဘူး<br />မ်ားမ်ားနင္းရင္ မ်ားမ်ားကၽြံတယ္။<br /><br />ေျမကိုလည္း မထိရဲ<br />ေလကိုလဲ မထိရဲ<br />ေရကိုလဲ မထိရဲ<br />အရာရာမွာ ေ႐ွာ႔ခ္႐ွိတယ္။<br /><br />ျဖစ္ရပံုက<br />႐ိုး႐ိုးက်င့္ ျမင့္ျမင့္ႀကံ<br />အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္႐ွိစြ<br />သမၼာအာဇီ၀က်က် ငတ္ႀကီးက်တယ္။<br /><br />တရားဆိုခ်ိန္ စကားခ်ဳိၿမိန္<br />ေျခမမေကာင္း ေျခမ<br />လက္မမေကာင္း လက္မ<br />မွတ္ခ်က္။ ငါ႔လက္မ မပါက ဘယ္ေ႐ြ႕ဘယ္မွ်၊<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8280495286703418924?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-12419333011085453442010-01-01T00:27:00.002+03:002010-01-04T23:34:09.425+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ၂၀၀၈<br />ခ်န္ရစ္ၾကစို႔<br />အတၱ၊ မာန ကင္းပၾကဥ္ခြာ။<br /><br />၂၀၀၉<br />ေ႐ွ႕တိုးလွမ္းစို႔<br />ပရ၊ ဉာဏ လင္းျမညီစြာ။<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၿပီးခဲ႔တဲ႔ႏွစ္တုန္းက ဒီကဗ်ာေလး ေရးျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ခုတိုင္ေအာင္လည္း ဒီဆုကိုပဲ လိုလားေတာင့္တမိပါတယ္။ အတၱ ပရ သဟဇာတက်က် ညီညြတ္လွပခ်င္တယ္။ မာန္မာနအဖုအထစ္နဲ႔ တင္းခံပိတ္ဆို႔ေစတဲ႔ အရာကိစၥတိုင္း သင္ၾကားမႈတိုင္းမွာ ႐ိုးေျဖာင့္တဲ႔စိတ္အခံ၊ ေတြးေခၚဆင္ျခင္ႏိုင္စြမ္းတဲ႔ အသိနဲ႔ အစားထိုး ေျဖ႐ွင္းႏိုင္ခ်င္တယ္။ ၂၀၀၉ မွာ ေပ်ာ္႐ႊင္ၾကည္ႏူးခဲ႔ရတာေတြအတြက္ မိဘ ညီအကိုေမာင္ႏွမမ်ားနဲ႔အတူ ဆရာ၊ဆရာမမ်ား သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထိအခိုက္ အ႐ွအနာကင္းေသာ စစ္ပြဲရယ္လို႔ေတာ႔ ဆုေတာင္း၍ ရေကာင္းမည္ မထင္ပါ။ စစ္ပြဲေတြမျဖစ္ၾကျခင္းကသာ အထိအခိုက္ အ႐ွအနာကင္းဖို႔ အသင့္ေတာ္ဆံုး နည္းလမ္းျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တစ္ဦးဆိုင္နာမ္ စစ္ပြဲကေလးေတြကေန အမ်ားဆိုင္နာမ္ စစ္ပြဲႀကီးေတြအထိေပါ႔။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စာသင္ေက်ာင္းေတြမရွိေသးတဲ႔၊ စာေပနဲ႔ ဘာသာစကား မေတြ႔ရွိေသးတဲ႔၊ အသိအျမင္ ဘာသာတရားမထြန္းကားေသးတဲ႔ ဟိုးေက်ာက္ေခတ္ေတြတုန္းကေတာ႔ လူေတြဟာ ကိုယ္႔ကိုနာက်င္ေအာင္၊ ထိခိုက္ေအာင္ လုပ္လာတယ္လို႔ ယူဆရင္ ေက်ာက္ခၽြန္ေက်ာက္သြားေတြ ေက်ာက္လက္နက္ေတြကို အရင္သတိရတတ္တာ သဘာ၀က်မွာပါ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အာကာသယာဥ္ေတြစီးၿပီး ေက်ာက္ေခတ္ကို ဘက္ဂီယာျပန္မထိုးမိဖို႔ က်ေနာ္တို႔ က်ေနာ္တုိ႔ခ်င္းပဲ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း စကားေတြေျပာၾကရေအာင္။ ဘာမဟုတ္တဲ႔ လက္နက္ေတြကို ကိုယ္စားမေျပာခိုင္းေၾကး။ က်ေနာ္တို႔ က်ေနာ္တို႔ခ်င္းပဲ ကဗ်ာေတြ စာေတြေရးၿပီး ေႏြးေထြးၾကရေအာင္။ ဘာမဟုတ္တဲ႔ လက္နက္ေတြကို ကိုယ္စားမေျပာခိုင္းေၾကး။ က်ေနာ္တို႔ က်ေနာ္တို႔ခ်င္းပဲ ထမင္းအတူစားရင္း၊ သစ္ပင္အတူစိုက္ရင္း၊ ေဘာလံုးအတူကန္ရင္း သူ႔၀မ္းကိုယ္႔၀မ္း ၿမိန္ေစၾကရေအာင္၊ သူ႔ၿခံကိုယ္႔ၿခံ စိမ္းလန္းေစၾကရေအာင္၊ သူ႔ခြန္အား ကိုယ္႔ခြန္အား ဖြံ႔ၿဖိဳးေစၾကရေအာင္။ ဘာမဟုတ္တဲ႔ လက္နက္ေတြကို လူစြာ ၀င္မလုပ္ခိုင္းေၾကး။ ေတြးေခၚၿပီး ဆင္ျခင္ၿပီး ႀကံဆၿပီး အလုပ္ေတြလုပ္ဖို႔ ဦးေႏွာက္ကို ညွစ္ၾကရေအာင္။ စာနာၿပီး အျပန္အလွန္ေ၀မွ်ၿပီး ယံုၾကည္နားလည္ၿပီး အလုပ္ေတြလုပ္ဖို႔ ႏွလံုးသားကို ညွစ္ၾကရေအာင္။ ေမာင္းခလုတ္ ညွစ္ရတာထက္ ေလးနက္တဲ႔ ေပ်ာ္႐ႊင္မႈကို အတူတူ ႐ွာၾကရေအာင္။ လက္နက္ေတြနဲ႔ အေၾကာက္တရားရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈေအာက္မွာ လူအျဖစ္ရဲ႕ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ အသိဉာဏ္တို႔ မသိမ္ငယ္ပါရေစနဲ႔လား။ </span><br /><br /><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">နံနက္ခင္းသို႔ ျဖဴ႐ွင္းလင္းျမေစ… ညခင္းတို႔ ျမဴကင္း၀င္းပေစ...<br /><br /></span>"ကြာလွမ္းေသာ္ျငား<br />သင့္အိမ္အားေလာင္ၿမိဳက္ေသာမီးသည္<br />ငါ႔ရင္ကို လာဟပ္သျဖင့္<br />တရပ္တရြာတည္းျဖစ္ေၾကာင္း<br />ငါယံုၿပီ".....မင္းျမင့္ဇင္<br /><br />႐ြက္ႏုတို႔ ေ၀ပါေစ<br />မ်ဳိးဆက္သစ္တို႔ ေ၀ပါေစ၊<br /><br />မိုးေတြ ေစြပါေစ<br />ဂ႐ုဏာတရားေတြ ေစြပါေစ၊<br /><br />ႏွင္းေတြ ေဖြးပါေစ<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ ေဖြးပါေစ၊<br /><br />ေနမင္းႀကီး ထြန္းလင္းပါေစ<br />ဉာဏ္ပညာအေပါင္း ထြန္းလင္းပါေစ၊<br /><br />လမင္းႀကီး သာပါေစ<br />စာနာမႈတရားတို႔ သာပါေစ၊<br /><br />ေဆြးေႏြးရင္းျငင္းခံု၊ ျငင္းခုန္ရင္းေဆြးေႏြး<br />ညီအကိုတို႔ ေဖးမႏိုင္ပါေစ၊<br /><br />ေပါင္းစီးရင္းကြဲလြဲ၊ ကြဲလြဲရင္းေပါင္းစည္း<br />ညီအကိုတို႔ ေသြးနီးႏိုင္ပါေစ၊<br /><br />တိုင္ပင္ရင္းအေျဖ႐ွာ၊ အေျဖ႐ွာရင္းတိုင္ပင္<br />ညီအကိုတို႔ ခ်စ္ခင္ႏိုင္ပါေစ၊<br /><br />သင္ယူရင္းတည္ေထာင္၊ တည္ေထာင္ရင္းသင္ယူ<br />ညီအကိုတို႔ စိတ္တူၾကည္ျဖဴႏိုင္ပါေစ၊<br /><br />နားလည္ရင္းခြင့္လႊတ္၊ ခြင့္လႊတ္ရင္းနားလည္<br />ညီအကိုတို႔ ၿပံဳးရယ္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါေစ၊<br /><br />မရဏံ ဓူ၀ံ<br />ဇိ၀ိတံ နဓူ၀ံ။<br />ေသျခင္းတရားကား ျမဲ၍<br />အသက္ရွင္ျခင္းကား မျမဲ၊<br /><br />႐ွင္တုန္းခဏ ေတြ႔ၾကခိုက္မွာ<br />လက္ေတြ ခိုင္ခိုင္ၿမဲႏိုင္ပါေစ<br />လက္ေတြ ခိုင္ခိုင္တြဲႏိုင္ပါေစ<br />စိတ္၀မ္းလက္ညီ ျပည္သစ္တည္ႏိုင္ပါေစ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-1241933301108545344?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-90388623114417851852009-12-29T22:58:00.000+03:002009-12-29T22:59:40.988+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေရတစ္အိုး မိုးတစ္ေပါက္တဲ႔<br />မိုးေပါက္ကေလးတစ္ေပါက္တစ္ေလဟာလည္း သိပ္သဘာ၀က်လွတာမို႔<br />လြမ္းေလာက္စရာေကာင္းပါတယ္<br />ေႏြေခါင္ေခါင္ ေရနစ္ေနပံုမ်ား<br />ေသာင္ျပင္ေပၚ ႏွာေခါင္းထိုးတင္မိပါတယ္ဆိုမွ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ေတြက ထူထူထပ္လြန္း<br />၀ွက္စရာမလိုတဲ႔ လက္သည္းေတြဆိုပါမွ ၀ွက္စာေတြက မ်ားမ်ားႏိုင္လြန္း<br />ရင္းေထာင္ေထာင္ ေျပာင္၊ ရင္းေထာင္လွဲ မြဲလို႔ဆိုၾကတာပဲ<br />ကိုနမ္းေရ<br />ေထာင္တုန္းကလည္း မေျပာင္ခဲ႔ရပါဘဲ လွဲေတာ႔မွ မြဲခ်က္ကရက္စက္တယ္ကြာ<br />အသဲႏွလံုးဓာတ္ျပားကို စူးကေလးျခစ္မိ႐ံု႐ွိေသး<br />အလြမ္းအေဆြးဇာတ္၀င္ခန္းေတြ လွိမ္႔၀င္လာေတာ႔တာပဲ<br />႐ြာသူမႀကိဳက္ေအာင္ ဘာမ်ားလုပ္မိလို႔<br />အသဲငယ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔အသဲကိုမွ ေခါစာပစ္ရပါလိမ္႔ကြာ။<br /><br />ၿပီးခဲ႔တဲ႔တစ္ေႏြလံုးလံုး ထညက္(ထန္းလ်က္)ခ်က္ေနတာ မင္းသိမွာေပါ႔<br />အခု<br />အဲဒီထညက္(ထန္းလ်က္)ေတြအားလံုး ငါ အရက္ခ်က္ပစ္လိုက္ၿပီကြာ<br />မင္းလည္း မူးခ်င္ရင္လာခဲ႔ေပါ႔<br />သစၥာရွိတဲ႔ထန္းပင္ႀကီးေတြက မင္းကိုေမွ်ာ္ေနမွာ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-9038862311441785185?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-78637666314603128372009-12-26T00:38:00.004+03:002009-12-26T06:52:32.978+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> န-နာရီမွာ စမ်ဥ္းကို ျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ျဖတ္ရလိမ္႔မယ္<br />မဟုတ္ရင္ ဗံုးမိုးေတြတ၀ုန္း၀ုန္း႐ြာက် ငါတို႔ေသၾကလိမ္႔မယ္<br />အဲသလို စစ္နည္းဗ်ဴဟာကဆိုတယ္ (ငါလည္း သင္အံေလ႔က်က္ခဲ႔တာပါပဲ)<br /><br />အ႐ြယ္ေလးေရာက္လာတယ္ အၿမီးေလးေပါက္လာတယ္<br />ေပ်ာက္ဆံုးတဲ႔နံ႐ိုးေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ႐ွာတတ္လာတယ္<br />ခရစ္စမတ္ဟာ န-နာရီ ခရစ္စမတ္ဟာစမ်ဥ္း(ရွင္းရွင္းႀကီး သိေနၿပီ)<br />ဒါလည္း န-နာရီမွာ စမ်ဥ္းကိုမျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ႔ဘူး<br />ေဟးးအ႐ူး လက္ေတြ႔ဘ၀ထဲထိဆြဲေခၚမလာႏိုင္တဲ႔ ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ စိတ္ကူးသက္သက္ေတြပဲ<br />အပ်က္အပ်က္နဲ႔ ႏွာေခါင္းေသြးထြက္တဲ႔ထိထိုင္ၾကည့္ေနရတယ္ဆိုတာ (ေသာက္)ပံုမလာျခင္းသက္သက္ပဲ<br />ေဟး အ႐ူး<br />အၾကင္နာလို႔ ထင္ရတဲ႔ဗံုးမိုးေတြေအာက္<br />မင္း စင္းစင္းႀကီးေသလိုက္ေတာ႔<br />န-နာရီမွာ စမ်ဥ္းေပၚတည့္တည့္ရပ္ေနတဲ႔ေကာင္ေပဘဲ<br />ေသတာဘာဆန္းေသးတုန္း။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">- ခရစ္စမတ္အၿပီးမွာ လူတစ္ေယာက္ကို ဆက္သြယ္ခြင့္ရဖို႔ လြယ္ကူမွာမဟုတ္ေတာ႔ဘူး(ရေစဦးေတာ႔၊ အေနအထားတစ္ခုေျပာင္းလဲသြားေတာ႔မယ္) လို႔ ဘ၀မွာ တခါေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ေတြးၾကည့္ခဲ႔ဖို႔ေကာင္းတယ္။ အနည္းဆံုး အသက္ရွဴရတာ ေပါ႔ပါးမယ္လို႔ ေအာက္ေမ႔မိတယ္။ တစ္ဖက္ကျပန္ေတြးမိေတာ႔ ဘာထူးမွာလဲလို႔ စိတ္ေျဖသာရတယ္။ ေသမွာကို ႀကိဳသိၿပီးသားေတာင္မွပဲ လူေတြဟာ ေသမႈေသခင္းနဲ႔ ႀကံဳရတဲ႔အခါ အနည္းနဲ႔အမ်ား တုန္လႈပ္တတ္ၾကေသးတာပဲ။ ခ်စ္သူနဲ႔ ေကြကြင္းရမယ္လို႔ ႀကိဳသိခဲ႔တယ္ထားဦး၊ ငါေရာ မတုန္လႈပ္ဘဲ ေနမွာတဲ႔လား။ ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး။ ကဗ်ာကို နင္းတံုးလုပ္ၿပီး အပူတြင္းႀကီးထဲကေန ငါခုန္ထြက္ၾကည့္ေနတာ။ ကဗ်ာေတြအေပၚ ငါ ဒီလို သစၥာမဲ႔ခဲ႔ေပါ႔။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7863766631460312837?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-27391150940602985492009-12-23T20:18:00.015+03:002010-03-12T09:43:41.586+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သရက္ကင္းေႂကြ ေကာက္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာေတာ႔ တစ္ေလာကလံုးက ရီတယ္။ မိုးေမွာင္ႀကီးက်သြားေအာင္ ရီၾကတယ္။ က်ေနာ္ရွက္လိုက္တာဗ်ာတဲ႔။ အနင္းခံလိုက္ရလို႔ အိခနဲအသံထြက္သြားတဲ႔ သစ္႐ြက္ေျခာက္ေလးက ဆိုတယ္။ ေနေရာင္နဲ႔ ေကာ႔လန္ေနေအာင္ ေျခာက္ေသြ႔ခဲ႔ရၿပီးမွ မိုးေလးခပ္ေစြေစြထပ္ထိတယ္။ ခမ်ာ ေပ်ာ႔ဖလတ္ျဖစ္ေနရွာေတာ႔ အနင္းခံရတာေတာင္ ဂ်ိဳးဂ်ိဳးဂၽြတ္ဂၽြတ္ အသံမထြက္ေတာ႔ဘူး။ အိခနဲ။ သူ႔အေပၚ ဖိသတ္နင္းေခ်ခ်လိုက္တာေတာင္မွပဲ အိခနဲ။ သစ္႐ြက္ေျခာက္ေလးဟာ တြန္႔မြျပားကပ္သြားတယ္။ ကြယ္... က်ိဳးေၾကလိုက္ပါေတာ႔လား။ ကၽြတ္ဆတ္ေတာင့္တင္းေနတဲ႔ စိတ္အခံမ်ိဳးနဲ႔ က်ိဳးေၾကသြားလိုက္ပါေတာ႔လား။ </span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျမျပင္ေပၚမယ္ ဒီလို ညိွဳးႏြမ္းတြယ္ကပ္ေနရတဲ႔ဘ၀မ်ိဳးကို ငါေပ်ာ္တယ္ထင္လို႔လားကြယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ဂစ္တာတီးစသင္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ခတ္ခ်က္လို ငါ႔အသံေတြေၾကာင္ထြက္ေနပါေပါ႔လား။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />သြပ္ျပားေလးေတြေပၚ မိုးတေျဖာက္ျဖာက္က်ေနမယ္<br />ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ၿမိဳ႔ရဲ႕ သိပ္မေ၀းလံလွတဲ႔ အစြန္ကေလးမွာ<br />ေရနံေခ်း၀ေနတဲ႔ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလးထဲမွာ...<br />သူ႔ဆံႏြယ္ေလးေတြရဲ႕ ေပ်ာ႔ေပ်ာင္းတဲ႔ပန္းခ်ီကား<br />သူ႔၀င္သက္ထြက္သက္ေလတိုးသံကေလးရဲ႕ ဂီတ<br />ခ်စ္တယ္လို႔ေျပာဖို႔မလုိပါဘဲ အိမ္ကေလးထဲမွာ အခ်စ္နတ္သားေလးဟာ ဟိုသည္ေျပးလႊား...<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္ဆိုေနတဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပိုဒ္၊ သူ ညည္းေနတဲ႔ ေတးတစ္စ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ သံစံုတီး၀ိုင္းႀကီး ျဖစ္သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္႔မွာ႐ွိတဲ႔ အခက္အခဲမ်ား၊ သူ႔မွာ႐ွိတဲ႔ အခက္အခဲမ်ား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ သစၥာပန္းေတြ ျဖစ္သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္႔မွာ႐ွိတဲ႔ အားနည္းခ်က္တခ်ိဳ႕၊ သူ႔မွာ႐ွိတဲ႔ အားနည္းခ်က္တစ္ခ်ိဳ႕</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ ေဖးမစာနာမႈ ျဖစ္သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္႔မွာ႐ွိတဲ႔ အိပ္မက္တစ္ခု၊ သူ႔မွာ႐ွိတဲ႔ အိပ္မက္တစ္ခု</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ နားလည္မႈ ျဖစ္သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္႔မွာ႐ွိတဲ႔ မိသားတစ္စု၊ သူ႔မွာ႐ွိတဲ႔ မိသားတစ္စု</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ ေမတၱာေဂဟာႀကီး ျဖစ္သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္႔မွာ႐ွိတဲ႔ ညည္ဆိုးတခ်ိဳ႕၊ သူ႔မွာ႐ွိတဲ႔ သည္းခံစိတ္နားဆြဲေလး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ ငဲ႔ညွာမႈပန္းတစ္ခင္း ျဖစ္သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္႔မွာ႐ွိတဲ႔ အၾကည္ဓာတ္နည္းနည္း၊ သူ႔မွာ႐ွိတဲ႔ ျဖဴစင္မႈအမ်ားအျပား</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ စၾကာ၀ဠာႀကီးကို ခ်စ္တတ္လာတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္က ကူးခပ္ေနတဲ႔ ေခ်ာင္းကေလး၊ သူက စီးဆင္းေနတဲ႔ ျမစ္တစ္သြယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ တံတားႀကီးတစ္စင္း ျဖစ္သြားတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">က်ေနာ္က ေတာက္ေလာင္တဲ႔ ေႏြဆိုး၊ သူက စိမ္းျမတဲ႔ ပင္ပ်ဳိ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေပါင္းလိုက္ေတာ႔ ဘ၀တစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">အဲဒီဘ၀ေလးထဲမွာ က်ေနာ္တို႔ ေပ်ာ္ပါတယ္။</span><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီကဗ်ာေလးကို က်ေနာ္က ႐ြတ္မွာေပါ႔။ သူ႔ရဲ႔နားစည္ႏုႏုေလးဆီ ကဗ်ာ႐ြတ္သံတိုးဖြဖြနဲ႔ ထိခတ္မယ္ေလ။ ေငြသံေၾကးသံမပါတဲ႔ ႐ူးသြပ္မႈသက္သက္နဲ႔ အဲဒီညေနခင္းေလးဟာ အျဖဴေရာင္ပါးပါးေလးျခယ္ထားတာေပါ႔။ ဟင့္အင္း။ အျဖဴေရာင္ကို အလင္းျမျမေလးပက္ထားေတာ႔ အျဖဴေရာင္ပါးပါးေလးလိုျဖစ္ေနတာေပါ႔။ တကယ္ေတာ႔ အယုတ္အေလ်ာ႔ အတိုးအဆုတ္ကင္းလွတဲ႔ အျဖဴေရာင္ညေနခင္းလွလွေလးတစ္ခုေပါ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးဖြဲဖြဲေလးေစြၿပီးတဲ႔အခါ သူနဲ႔က်ေနာ္ ၿခံထဲကသရက္ပင္ႀကီးေအာက္ သရက္ကင္းေႂကြ ထြက္ေကာက္ၾကမယ္ေလ။ အၿမဲတေစရွဴးဖိနပ္စီးရေလ႔ရွိတဲ႔ အရပ္ေဒသကလာသူမို႔ သူ႔ေျခေထာက္ေလးေတြက ျဖဴျဖဴႏုႏုေလး ရွိေနပါလိမ္႔မယ္။ က်ေနာ္ႀကိဳ၀ယ္ထားၿပီးျဖစ္တဲ႔ ယင္းမာဖိနပ္ပါးေလးေပၚက သူ႔ေျခခံုေဖာင္းေဖာင္းမို႔မို႔ေလးကို က်ေနာ္ ေငးေနမိပါလိမ္႔တယ္။ သူ႔ရယ္သံကေလးမွာ သံသရာတဆံုးတဖ်ားထိ က်ေနာ္ဟာ ေမ်ာပါသြားပါလိမ္႔မယ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />သရက္ကင္းေလးေတြေႂကြတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာၿပီလဲကြယ္။ ကိုယ္ေႂကြက်ေနခဲ႔တာျဖင့္ ၾကာပါၿပီ။<br /><br />ကံၾကမၼာရယ္...<br />အခါခါမတိုင္တည္ခဲ႔ပါဘူး<br />ဒီအခြင့္ေလးမွမရခဲ႔တာကိုျဖင့္ ငါေသရာပါရပါေတာ႔မယ္လို႔ ၿခံေလးထဲမွာ တိုးတိတ္စြာ ေၾကကြဲရေတာ႔မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">သစ္ရြက္ကေလး အပင္ၾကီးကေန</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ေၾကြက်တာကအစ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရင္ထဲမွာနာပါတယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ဒါေၾကာင့္ ...ရင္ထဲကမပါဘူးဆိုရင္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။(သက္ထြန္းညိမ္း)</span><br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲလိုကဗ်ာေတြ ေနာက္မေရးပါနဲ႔ေတာ႔လား ဘိုစိုင္းေရ။ သနားသျဖင့္...သနားသျဖင့္...၊ မင္းသူငယ္ခ်င္း ေမာင္ညိမ္းကို သနားသျဖင့္လို႔သာ မွတ္လိုက္ပါေတာ႔ကြယ္။</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ps- သစ္႐ြက္ေျခာက္၊ ကိုယ္၊ က်ေနာ္ ဇာတ္ေကာင္အလြဲအမွားမ်ား၊ ကံ ကတၱားအထားအသို လြဲမွားပြစာက်ဲမႈမ်ားကို တမင္မ်က္စိေနာက္ေအာင္ လုပ္ႀကံထားျခင္း မဟုတ္ရပါေၾကာင္းႏွင့္ သူ႔အလိုလို လြဲမွားခဲ႔ျခင္းျဖစ္ပါေၾကာင္း။</span> ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကား တင္ခဲ႔ၿပီးေသာအပုဒ္တိုင္းတြင္ 'ရယ္' ကို 'ရီ' ဟု ေတာက္ေလွ်ာက္စာလံုးေပါင္းလာခဲ႔ေသာ က်ေနာ္႔ကို ေဘးမဲ႔ေပးၾကပါကုန္ဟုသာ..။<br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2739115094060298549?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-22668915408086341102009-12-22T00:27:00.001+03:002009-12-22T00:27:38.319+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">တံတား</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အစြန္းႏွစ္ဖက္ကို ေပါင္းကူးဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျခလက္ၿမဲခဲ႔တယ္၊</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခရီးမ်ားစြာ ေရာက္ေစဖို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျခေထာက္ေတြကို ထမ္းခဲ႔တယ္၊</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို အေရာင္မျခယ္ဘဲေတြ႔လိုသူမို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်ာကုန္းႀကီး အသားမာတက္ခဲ႔တယ္၊</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကင္နာမႈေလး တစ္စတစ္ေလလြင့္လာတဲ႔အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေယာက္တည္းလည္း ေပ်ာ္ပါတယ္။</span><br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2266891540808634110?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-55843381244582085132009-12-19T11:47:00.005+03:002009-12-19T11:54:31.036+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> တစ္ခါ တင္ဖူးပါတယ္။ အခု တစ္ႀကိမ္ျပန္တင္ပါတယ္။<br /><br /></span><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/SyyUGC_qSKI/AAAAAAAAATg/pBaIJD3lF4I/s1600-h/%E1%80%A1%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%B8.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/SyyUGC_qSKI/AAAAAAAAATg/pBaIJD3lF4I/s320/%E1%80%A1%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9%E1%80%B1%E1%80%BB%E1%80%95%E1%80%B8.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5416867283423873186" border="0" /></a><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"အိမ္ေျပးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဒိုင္ယာရီ</span><span style="color: rgb(51, 51, 255);">"</span><br /></div><div style="text-align: center;"><br />စိတ္ကူးထဲက ကမၻာေလာကႀကီး<br />အေမ႔အိမ္ထက္ ရာသီဥတုသာယာမယ္ထင္လို႔<br />ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာလိုက္တာ<br />ဆယ္မိုးဆယ္ေႏြ..<br />တစ္ေန႔မွ ေနမသာခဲ႔ပါဘူးအေမရယ္<br /><br />ၿမိဳ႕ကေလးက က်ဥ္းတယ္<br />အေမ႔အိမ္က စုတ္တယ္<br />ညီမေလးက ႏုငယ္ႏြမ္းနယ္<br />ေဟာဒီေကာင္ အေမ႔သားကေတာ႔<br />စာေတြေပေတြ အထပ္ထပ္ဖတ္ၿပီး<br />ဘ၀အေပၚ အခ်ိန္႐ွိသေ႐ြ႕ ႐ူးႏွမ္းေနမိတာေပါ႔<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က<br />အေမ႔ရင္ေငြ႔မွာပဲ ႐ိုး႐ိုးေအးေအးကေလး<br />ခိုလံႈခ်င္တာအေမရဲ႕<br />အေမမ႐ွိတဲ႔ အရပ္ေဒသေတြမွာ<br />ဘယ္ေတာ႔မွ လ ထြက္ေလ႔မ႐ွိဘူးဆိုတာ<br />အခု..ကၽြန္ေတာ္သိတတ္ခဲ႔ပါၿပီ<br /><br />အသိပညာ အတတ္ပညာ<br />ဘ၀အာမခံခ်က္ အဆင့္အတန္း<br />စား၀တ္ေနမႈဆိုတဲ႔ အေရးႀကီး ၃ ပါး<br />အဲဒီေမာင္းႏွင္အားေတြနဲ႔အတူ<br />ပိုေကာင္းလာေအာင္ ငါဖန္တီးႏိုင္ေသးတယ္ဆိုတဲ႔<br />ႏွင္တံတစ္ေခ်ာင္းက<br />ကၽြန္ေတာ္႔ကို<br />ေလာကစားက်က္ႀကီးထဲ လႊတ္ေက်ာင္းထားတာ<br />ၾကာလွေပါ႔ အေမရယ္<br /><br />အေမက<br />ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆိုရင္လည္း<br />ဟုတ္ပါတယ္အေမ<br />အေမနဲ႔ ျငင္းခံုခဲ႔ရတဲ႔ ညေနခင္းေတြမွာ<br />ေတးသီခ်င္းေတြ အဆုပ္လိုက္ပြင့္ပါပေကာလို႔<br />အခု..ကၽြန္ေတာ္ခံစားတတ္ခဲ႔ပါၿပီ<br /><br />အေမက တအားစိတ္႐ွည္တယ္<br />ဘယ္ေလာက္ပဲ အၾကာႀကီး ျငင္းခံုေနရပါေစ<br />ကၽြန္ေတာ္႔အေပၚ<br />တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ ေဒါသမထြက္ခဲ႔ဘူးေနာ္<br />အက်ိဳးသင့္အေၾကာင္းသင့္ အခ်က္အလက္နဲ႔ျပန္႐ွင္းျပလို႔<br />အေမ႐ံႈးသြားၿပီဆိုရင္..<br />လမ္းထိပ္က သမိစ္ဆိုင္မွာ<br />ကၽြန္ေတာ္႔ကို မုန္႔ဟင္းခါးေတြ တ၀ႀကီး၀ယ္ေကၽြးျပန္ေရာ<br />ႏိုင္တဲ႔သူအေပၚ ရန္မမူရဘူး<br />ဂုဏ္ျပဳရမယ္လို႔မ်ား အသံတိတ္သင္ၾကားေပးခဲ႔တာလားအေမရယ္<br />ဒီသင္ခန္းစာကိုေတာ႔<br />ထြန္ေရးနက္တဲ႔အထိ<br />ကၽြန္ေတာ္ေၾကညက္ျပႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္ အေမ<br />ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ႀကီးမွရယ္လို႔မဟုတ္ပါဘူး<br />ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ႔ရာ ဘ၀လမ္းတစ္ေလွ်ာက္<br />ကၽြန္ေတာ္႔ထက္ ငယ္သူတစ္ခ်ိဳ႕အေပၚမွာေတာင္<br />မုန္႔ဟင္းခါးေတြ ၀ယ္ေကၽြးခဲ႔ဖူးပါတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္႐ႈံးခဲ႔ရင္ေတာ႔ ..အေမက<br />ကၽြန္ေတာ္႔နား႐ြက္ေလးကို သာသာဖြဖြလိမ္ဆြဲလို႔<br />"ကဲ..ေမာင္ေအာင္ မင္းအေမ႔ကို ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေပြ႔ခ်ီထားႏိုင္သလဲ"<br />လို႔ ေျပာတတ္တယ္ေနာ္<br />အခု..ကၽြန္ေတာ္႐ံႈးသြားတဲ႔အခါတိုင္း<br />နား႐ြက္ကို တံေတြးအဆြတ္ခံေနရတယ္ အေမ<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကိုက သေႏၶမေကာင္းခဲ႔တာလား အေမရယ္<br />ဆယ္တန္းေတာင္မေအာင္ေသးတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က<br />အိမ္ကေန သံုးႀကိမ္ထြက္ေျပး<br />သူ႔အေမကို ပူေဆြးေအာင္လုပ္ခဲ႔ဖူးတယ္ဆိုရင္<br />ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ္႔အသက္ ႏွစ္ဆယ္႔သံုး<br />အမွားေတြကို ဘယ္လိုပဲ သင္ပုန္းေခ်ခဲ႔ေခ်ခဲ႔<br />ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ သားလိမၼာဆိုတဲ႔ အသံုးအႏႈန္းေအာက္မွာ<br />ကၽြန္ေတာ႔္အၿပံဳးတစ္ပြင့္ဟာ<br />နာက်င္သိမ္ငယ္မႈေတြနဲ႔ အဆိပ္သင့္ေနရတုန္းပါအေမ<br /><br />ေတာင္တန္းေတြ သစ္ပင္ေတြနဲ႔<br />စိမ္းညိႇဳ႕အုပ္မိုးေနတဲ႔ ၿမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ၿခံေထာင့္တစ္ေနရာ<br />အိမ္ေျပးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမဟာ အေ၀းကသားအတြက္<br />တိတ္တိတ္ကေလးမ်က္ရည္က်ေနရတယ္ဆိုတာ<br />ညီမေလးရဲ႕စာထဲမွာ ပါလာတယ္အေမရဲ႕<br />ညီမေလးအနားေရာက္လာမွန္းသိေတာ႔<br />လက္ဖက္ပင္ေတြက ပိုးက်ေနျပန္ၿပီကြယ္ လို႔ဆိုသတဲ႔<br />အေမရယ္ ..<br />အေမ႔လက္ဖက္ပင္ေတြက ပိုးက်မေနပါဘူးေလ<br />အေမ႔ရင္ထဲမွာသာ<br />ေဟာဒီသားအတြက္ ေလာင္မီးက်ေနရတယ္မဟုတ္လားအေမ<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က<br />ေတာင္တန္းႀကီးေတြရဲ႕ ဟိုး..တစ္ဖက္မွာ<br />ကမၻာသစ္႐ွိတယ္လို႔ ထင္တယ္<br />အေမက ကမၻာသစ္ထဲမွာ<br />သားအတြက္နာက်င္မႈအသစ္ေတြ႐ွိတယ္လို႔ ျမင္တယ္<br />ကၽြန္ေတာ္ကထင္လို႔ မိုက္ခဲ႔တယ္<br />အေမကျမင္လို႔ ႐ိႈက္ရတယ္<br />အေမ႔႐ိႈက္သံေတြကို အားတင္းသံေတြနဲ႔<br />ကၽြန္ေတာ္စြန္႔ထြက္ခြဲခြာခဲ႔တယ္<br />အခု..ကၽြန္ေတာ္႔အားတင္းသံေတြကို<br />အေမ႔႐ိႈက္သံေတြက ၀ါးၿမဳိေနၾကၿပီအေမ<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေ႐ြ႕လ်ားခဲ႔ရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္<br />အက်ဳိးအေပါက္ေတြက အမ်ားႀကီးပဲအေမရဲ႕<br />ကိုယ္႔အိမ္ကိုယ္႔ယာမွာလိုေတာ႔<br />စိတ္ေရာကိုယ္ပါ မ၀ံ႔ရဲတာအမွန္ပါအေမ<br />တံတားတစ္စင္းရဲ႕ အခင္းအက်င္းမွာ<br />ပဥၥလက္ပန္းကႏုတ္ေတြက မ်ားလြန္းလွေတာ႔<br />ေျခလွမ္းတိုင္းကို သတိထားၿပီးနင္းေနရတယ္အေမ<br /><br />အေမနဲ႔ေ၀းေနရတဲ႔ေန႔ေတြဟာ<br />ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္ ေဆာင္းညေတြလိုပါပဲ<br />အလင္းေရာင္ကြယ္ေပ်ာက္သြားၿပီဆိုတာနဲ႔<br />ေႏြးေထြးမႈေတြ ဆိတ္သုန္းရတယ္<br />ဒီလို ေန႔ညအသေခၤ်ေတြမွာ<br />ကိုယ္႔စိတ္ကိုယ္ကို နယ္ဖတ္ျပဳျပင္ရင္း<br />အေမ႔ကိုလြမ္းတဲ႔စိတ္နဲ႔ မ်က္ရည္က်ရပါတယ္အေမ<br />အသည္းမာတယ္ စိတ္မာတယ္လို႔<br />ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ ထင္ထားတဲ႔အိမ္ေျပးေလးတစ္ေယာက္<br />မ်က္ရည္က်ေနၿပီလို႔ အေမ႔ကို၀န္ခံလိုက္တာဟာ<br />အေမ႔အိမ္ကိုျပန္လာေတာ႔မဲ႔ သေကၤတစ္ခုေပါ႔အေမရယ္<br /><br />မနက္ျဖန္ သို႔မဟုတ္ ဘယ္ေသာအခါေတာ႔<br />ကၽြန္ေတာ္အိမ္ကို ျပန္လာျဖစ္မွာပါအေမ<br />လက္ဖက္ပင္ေတြ ပိုးထိုးေနတယ္ဆိုၿပီး<br />အေမ တိတ္တိတ္ေလးမငိုရေတာ႔ပါဘူး<br />ျငင္းခံုရယ္ေမာ တေသာေသာနဲ႔<br />ေျမနီလမ္းကေလးရဲ႕ ေဆးေရာင္စံုပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္မွာ<br />အေမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးပါ၀င္ခြင့္ရဦးမွာပါ<br />ေလာကဓံရဲ႕ ထုေထာင္း႐ိုက္ပုတ္မႈေတြနဲ႔<br />သန္မာလာၿပီျဖစ္တဲ႔ ေဟာဒီလက္ႏွစ္ဖက္ဟာ<br />အေမ႔ကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာေပြ႔ခ်ီထားႏိုင္တယ္ဆိုတာ<br />အံ႔ၾသတႀကီး သိေစခ်င္လွပါၿပီအေမ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5584338124458208513?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-72902914085354752872009-12-17T00:11:00.000+03:002009-12-17T00:12:16.194+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">လက္ပစ္ဗံုး</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခႏၶာအိမ္ေသးေသးထဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဆမတန္ေပါက္ကြဲအားကို ၿမိဳသိပ္သို၀ွက္ထားရ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသက္ျပင္းျပင္းမရွဴရဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မ်က္ေတာင္မခတ္ရဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းလို႔မွ အမွတ္တရပံုရိပ္ေလးေတြကို ပြတ္သပ္မၾကည့္ရဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ပါးသူရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းနယ္ေျမထဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေပါက္ကြဲသြားမွာကို စိုး႐ြံ႔အားနာ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ပစ္ဗံုးျဖစ္ၿပီး မေပါက္ကြဲရဲတဲ႔အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔စနစ္တံကိုယ္ၿမိဳလို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေငြ႔ေငြ႔....တုန္...ခါ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7290291408535475287?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-66558671877411491992009-12-17T00:10:00.003+03:002009-12-17T00:21:42.100+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">အခ်စ္</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တသသျပန္ေတြးတိုင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တသသျပန္ေမႊးတဲ႔ ပန္းကေလး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူက သိပ္အသက္၀င္လြန္းသြားတဲ႔အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လိုမွ မေတြးသင့္ မေတြးအပ္ေတာ႔ဘူးလို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႀကိဳးစားထိန္းခ်ဳပ္သည့္တိုင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တသသ ေမႊးၿမဲေမႊးေနတတ္ေသာ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6655867187741149199?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-55999024324311239302009-12-15T21:56:00.006+03:002009-12-16T00:16:35.007+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><div style="text-align: left;"><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ တက္ဂ္ဂိမ္းေတြနဲ႔ စိမ္းခဲ႔ပါတယ္။ တက္ဂ္စာေရးဖို႔လည္း တစ္ႀကိမ္မက ပ်က္ကြက္ခဲ႔မိပါတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒီအတြက္ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာ တက္ဂ္ခဲ႔ၾကတဲ႔ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြကို အေလးအနက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အကိုႀကီး<a href="http://tinminhtet.blogspot.com/">ကိုတင္မင္းထက္</a>ရဲ႕ <a href="http://tinminhtet.blogspot.com/2009/12/blog-post_15.html">ပထမကဗ်ာ</a> တက္ဂ္ဂိမ္းအတြက္ ဒီကဗ်ာေလးကို က်ေနာ္ တင္ပါတယ္။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ပထမဆံုးေရးျဖစ္တဲ႔ ကဗ်ာလားဆိုရင္ေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္႔ကဗ်ာကို တျခားလူေတြဖတ္ေစဖို႔ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘုတ္ေပၚစတင္တာဆိုရင္ေတာ႔ ဒါ ပထမဆံုးကဗ်ာ ဟုတ္ပါတယ္။ ပထမႏွစ္ တပ္ရင္းနံရံကပ္စာေစာင္မွာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">တင္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ပထမဆံုးကဗ်ာကုိ မွတ္မွတ္ရရ ျပန္တင္ျဖစ္ေအာင္ သတိတရတက္ဂ္ေပးတဲ႔ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုတင္မင္းထက္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။</span><br /><br />+++<br /></div><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ခ်ယ္ရီေျမက ႀကိဳေနမယ္</span><br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ျပင္ဦးလြင္ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ ကေလးဆီမွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ျမင္ဖူးခ်င္ ေမွ်ာ္ရည္တမ္းတယ္ကြဲ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> လွမ္းလို႔ ျဖင့္ လာခဲ႔ေစခ်င္။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> တြယ္တာမိေလသမွ်</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကြယ္ရာကပဲ လြမ္းရတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခိုင့္ေမတၱာ ႏႊယ္ကာလႊမ္းေ၀တဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သံေယာဇဥ္ ၀ကၤပါလမ္းမွာျဖင့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သစၥာေတြ အဆင္ဆန္းပံုက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> လန္းဆန္း၍ ၾကည္ၾကည္႐ႊင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> စြဲစိတ္ခံုမင္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ပ်ိဳေမခင္ ခိုင္ဆိုတဲ႔ကေလးမငဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ႀကိဳေနလွ်င္ ၿငိဳးမယ္ဖြဲ႕ ေလမလား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မတားသာ ေမတၱာတရားရယ္က</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခ်စ္အားသြယ္ သစၥာၿမဲတာေၾကာင့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အျပစ္ထားမယ္ ခင္ခင္ႀကိမ္းေသာ္လည္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> စိမ္းတယ္လို႔ စိတ္ကမထင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ျမင္ခ်င္ပါရဲ႕ ေန႔စဥ္အၿမဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> မၿငိဳျငင္ပါနဲ႔ ခင့္စိတ္ထဲ..။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေႏြးေထြးအျပစ္မျမင္ ဟိုဆီ.. အတိတ္ရယ္က</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဪ.. ေဆြးေႏြးခ်စ္ခင္ (ကိုယ္စီ..) ေႏွာင္ဖြဲ႕ ဖူးတာေၾကာင့္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ရည္စူး၍ ခ်စ္ရပါေၾကာင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အသြင္ထူးေ၀</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ျပင္ဦးလြင္ေျမထုကို သက္ေသျပဳပါရဲ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ယံုၾကည္ပါကြဲ႕ ေမာင့္ခ်စ္သဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခို၀င္သို၀ွက္ ခ်စ္စိတ္ဇႊဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ႀကိဳေနပါမကြဲ႕ ထာ၀စဥ္အၿမဲ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ညိမ္းညိဳ</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5599902432431123930?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-78493664019742727872009-12-14T15:03:00.002+03:002009-12-14T15:04:26.598+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဒါ ငါ႔ဆန္ေကာပဲ ငါတေကာေကာရင္း အေလွးအမႊားမ်ား ခါထုတ္<br />ကဗ်ာသားကဗ်ာဓာတ္ေတြ က်ိဳးပဲ႔ကုန္ေရာ႔မယ္<br />ငါ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ျပန္ကုပ္<br />ငါ႔ခေလးဟာငါ႔ခေလးပဲေပါ႔ သူ႔ခေလးကို လက္သြားဆြဲေတာ႔ ေပ်ာ႔ၿပဲထြက္သြားမယ္<br />ဟန္ ဟန္ ဟန္ဓာတ္ခုတ္ေတာ႔ အံကပ္ျပဳတ္တာေပါ႔<br />“ဟမ္”<br /><br />ရာသီစာေတြက ရာသီတစ္ရာသီစာမွာ ေရာင္းအားေကာင္း<br />ေက်နပ္မႈေတြ ေဖာင္းေဖာင္းျပည့္လွ်ံေစေတာ႔<br />အပုပ္အသိုးအရိအရြဲေတြလည္း ေစ်းမကြဲခင္ေစ်းထဲခ်ခင္း<br />အေလးျပည့္ျခင္းမျပည့္ျခင္း (ဆိုဖြယ္ရာရွိသည္မ်ားေနာက္)<br />သမာဓိခ်ိန္ခြင္ႀကီးမ်ား အိေျႏၵရရ လွ်ာထုတ္ျပေသာမျပေသာ။<br /><br />ကဗ်ာကဗ်ာ ကဗ်ာကယာေရးၿပီး ကဗ်ာကသီလႊတ္တင္<br />ေကာင္းကင္ နည္းနည္းနိမ္႔သည္လား<br />ကဗ်ာ နိမ္႔နိမ္႔နည္းသည္လား<br /><span style="font-size:130%;">ယံု</span> ရင္<span style="font-size:130%;"> ၾကည္</span> လိုက္ေပါ႔<br />မူးၿပီးေရးထားတယ္ ေမးၿပီး႐ူးသြားမယ္ကဗ်ာ<br />ျပဳသမွ်ႏုရမဲ႔အထာ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7849366401974272787?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-82054208888501407802009-12-12T12:03:00.004+03:002009-12-12T14:08:23.079+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သစ္ဖူးစာစာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆိုဆိုတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တာရီဦးစ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရာရာပါ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာမွမရွိတဲ႔ နံရံျဖဴျဖဴကိုၾကည့္ၿပီး ဘာမွန္းသတိတဲ႔စာလံုးေတြကို တတြတ္တြတ္႐ြတ္တယ္။ ေလ၀င္ေလထြက္နည္းတဲ႔အခန္းမို႔ ရွိရင္းစြဲေလထုက ေဆာင္းရာသီဆိုတာကို ထပ္မံျခယ္သျပန္တယ္။ စိမ္႔ေအးမႈက နံရံေတြေပၚထိ တေရြ႔ေရြ႔ တြယ္တက္ေနဟန္တူတယ္။ သူ ေငးစိုက္ၾကည့္ေနတဲ႔ နံရံကလည္း သူ႔ကို ေအးစက္စက္ျပန္ၾကည့္ေနတယ္လို႔ သူ႔နား႐ြက္ေတြက ေျပာတယ္။ နား႐ြက္ေအာက္ပိုင္း အသားႏုမွာ ပတ္ၾကားအက္ေနတာ စမ္းမိတယ္။ အခုဆို ျမင့္ႏိုင္ႀကီးလည္း ေဘးကင္းရာကို ေရာက္ေနမွာပဲ။ လြတ္ပါကၽြတ္ပါေစကြာလို႔ လူရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ႔ ျမင့္ႏိုင္အတြက္ သူဆုေတာင္းေပးဖူးတာ ျပန္သတိရတယ္။ သိပ္ရီရတဲ႔ေကာင္ႀကီး။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေတြေျဖခါနီး အတူတူစုအိပ္ၾကတုန္း ျမင့္ႏိုင္က ၀မ္းသာအားရထေျပာတယ္။ ငါေတာ႔ “ဒီႏွစ္သခ်ၤာဂုဏ္ထူးထြက္မွာ ေသခ်ာတယ္၊ ဉာဏ္စမ္းေတြလည္း အကုန္တြက္ၿပီးၿပီ” တဲ႔။ ဘယ္ဆရာရဲ႔ ဉာဏ္စမ္းပုစၦာေတြလည္းဆိုေတာ႔ ငါ႔ဘာသာလွည့္ထားတာေလကြာတဲ႔။ ျမင့္ႏိုင္ႀကီး ေတာ္ေတာ္ရီရတယ္။ အခု သူက ပုိရီစရာေကာင္းေနၿပီ။ သူကိုယ္တိုင္ လွည့္ထားတာေတာင္ အေျဖမွန္ေအာင္ မတြက္ႏိုင္ေသးဘူး။ ျမင့္ႏိုင္ႀကီးလို ဂုဏ္ထူးထြက္မွာကြလို႔လည္း ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္(ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္လွည့္စားၿပီးျဖစ္ေစ၊ ႏွစ္သိမ္႔ၿပီးျဖစ္ေစ) မေႂကြးေၾကာ္ႏိုင္ေသးဘူး။ အေမွာင္ထဲ ဘာအေရာင္ရွိလဲလို႔ ညီေလးတစ္ေယာက္ကေမးေတာ႔ အခ်စ္ကို တခါပဲေတြ႔လိုက္တယ္၊ လြမ္းရတာမဆံုးေတာ႔ဘူးလို႔ သူက မဆီမဆုိင္ေျဖတယ္။ ေလလြင့္ေနတဲ႔တိမ္ေတြဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။ ဘယ္မွာရပ္မွာလဲလို႔ေမးရင္ ငါမေညာင္းေသးဘူးလို႔ ေျဖလိမ္႔မယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နံရံကိုအေပါက္ေဖာက္ၿပီး စပါးတစ္ခင္း စိုက္ၾကည့္တယ္။ ေတာ္ၿပီ။ အသားျဖဴျဖဴ ေမးစိႏွစ္ထပ္နဲ႔ ၀၀ဖိုင့္ဖိုင့္ဆရာမႀကီးကို ေျပာလိုက္ေတာ႔မယ္။ က်ေနာ္ ေပါင္မုန္႔ညိဳေတြမစားခ်င္ေတာ႔ဘူးလို႔။ ဆန္ျပဳတ္ေလးပဲ ျပဳတ္ေသာက္ေတာ႔မယ္၊ က်ေနာ္႔စပါးခင္းလဲ ေရႊေရာင္သန္းေနပါၿပီလို႔။ ဒီအေျခအေနမ်ိဳးမွာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုရတာကလည္း သူ႔စိတ္ကို နည္းနည္းေတာ႔ ေပါ႔ပါးေစတယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူတစ္ေယာက္က သူ႔ကိုရည္ရြယ္ၿပီး ဂဏန္း ၁၁ လံုးႏွိပ္လိုက္မွ စကားေျပာခြင့္ရတဲ႔ကိရိယာကို ဖုန္းလို႔ေခၚတယ္။ (ေခၚႏိုင္မယ္ ထင္တာပဲ၊ သူ႔ကိုရည္ရြယ္ၿပီး ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ ဂဏာန္း၁၁ လံုးကိုမႏွိပ္ခဲ႔ေတာ႔ ယတိျပတ္ေျပာဖို႔ မ၀ံ႔ရဲစရာေပပဲ)။ သူက လူတစ္ေယာက္ကိုရည္ရြယ္ၿပီး ဂဏာန္း၁၁ လံုးႏွိပ္ရင္ေတာင္ စကားေျပာခြင့္ရဖို႔ခက္ခဲတဲ႔ ကိရိယာတစ္မ်ိဳးလည္း ျဖစ္တယ္။ ဘာဖန္ရွင္မွ မယ္မယ္ရရမပါတဲ႔ ဒီဖုန္းက ႏိႈးစက္ေပးထားရင္ေတာ႔ သူ မထမခ်င္း ေအာ္ဟစ္ေနတတ္တယ္။ ဒီအခန္းျဖဴျဖဴ (နံရံျဖဴျဖဴ၊ ေစာင္ျဖဴျဖဴ၊ မ်က္ႏွာၾကက္ျဖဴျဖဴ) ထဲကိုေရာက္ၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ႔ သူသိလိုက္တယ္။ ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပ ေရာက္ရွိေနတယ္ဆိုတာ ဆက္သြယ္ရန္မလိုအပ္ေတာ႔ေသာ အေျခအေနတစ္ခုသို႔ ေရာက္ရွိေနျခင္းပဲဆိုတာ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခ်န္ခဲ႔သူရဲ႕ေျခရာဟာ က်န္ခဲ႔သူအတြက္အလြမ္းေတြပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေဘးကသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေလာက္ရီရင္ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိ ေရာေယာင္ရီတတ္တဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္ လူပ်ိဳေပါက္တစ္ေယာက္လို သူ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ေတြးတယ္။ နားၾကပ္နဲ႔ ကုတ္အျဖဴ၀တ္ထားတဲ႔လူႀကီးက သူ႔ကိုၿပံဳးၾကည့္ရင္း မၾကာခင္ေကာင္းသြားမွာပါ ေျပာတယ္။ ဘယ္ေလာက္က်လဲဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကိုမေမးျဖစ္ေအာင္ လွ်ာနဲ႔လိပ္သိမ္းလိုက္ရတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဆရာမႀကီးကိုေရာ ကုတ္အျဖဴနဲ႔လူႀကီးကိုေရာ ေရႊေရာင္တ၀င္း၀င္းနဲ႔ သူ႔စပါးခင္းႀကီးထဲ လက္ဆြဲၿပီးေခၚသြားခ်င္တယ္။ ထမင္းအနပ္တိုင္းမွာ ရင္ေငြ႔နဲ႔အာေငြ႔နဲ႔၊ ပိတ္ရက္မရွိ ၂၄နာရီ မိဘေမတၱာထမင္းဆိုင္က သူ႔ကို စားလိုတဲ႔ဟင္းလ်ာစာရင္းေတြ ေမးလို႔ေပါ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုင္း- ေနေကာင္းလား။ စိတ္ကူးယဥ္တာ လက္ေတြ႔ေလာက္မေကာင္းပါဘူး။ ဘိုင္ ဆိုေတာ႔ အားျဖင့္ေပါ႔။ be happy </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တေစၦအကိုက္ခံရတဲ႔သူဟာ တေစၦအကိုက္ခံရတာကို ေက်နပ္မေနဖို႔ေတာ႔ လိုတာေပါ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ုန္းဆို စပါးခင္းႀကီးေပၚ နံရံျဖဴျဖဴက ျပန္ပိက်သြားတယ္။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာ ဆက္ ျဖစ္ မွာ လဲ... ဘာ ဆက္ ျဖစ္ မွာ လဲ။ ဘာမွမရွိတဲ႔ နံရံျဖဴျဖဴကုိၾကည့္ၿပီး ဘာမွန္းမသိတဲ႔စာလံုးေတြကို တတြတ္တြတ္ျပန္ရြတ္ေပါ႔။ ဒါပဲရွိတာေပါ႔။ ဒါပဲ ရွိတာေပါ႔။ ပ်င္းလို႔၀ွက္တဲ႔စကားထာဆိုမွေတာ႔ ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူးေပါ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သစ္ဖူးစာစာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဆိုဆိုတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တာရီဦးစ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရာရာပါ</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔စိတ္ကို အရင္းအတိုင္းလွန္ခ်လိုက္ေတာ႔ မိုက္မဲႏံုခ်ာက်ဥ္းေျမာင္း။ အာေခါင္ထဲ အရက္ေလာင္းခ်လိုက္တဲ႔အခါ ကမၻာကိုထမ္းၿပီး ျပန္လာမယ္တဲ႔။ ေဟးးသူေကာင္းသားေလ။ အာေခါင္ထဲ ဘာအရည္မွေလာင္းမထည့္ဘဲ ျပန္လာခဲ႔။ ကမၻာကိုလည္း ထမ္းလာဖို႔မလိုဘူး။ မင္းကိုမင္းထမ္းလာရင္ ေတာ္ၿပီ။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူျပန္လာမယ္တဲ႔။ ပ်င္းလို႔၀ွက္တဲ႔ စကားထာေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">NO ပါ။ စကားထာအေျဖက အမွားႀကီး။ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာ္ၿပီေလ။ အေပ်ာ္ေပါ႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကမၻာႀကီးေပၚမယ္ ျမင္ပင္ေလးတစ္ပင္ လႈပ္ယိမ္းသြားတာကအစ အေၾကာင္းမဲ႔ေတာ႔ မဟုတ္ခဲ႔ဘူး။</span><br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8205420888850140780?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-4965703275400779392009-12-05T17:09:00.001+03:002009-12-05T17:11:41.602+03:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔အတူ<br />အဲဒီေန႔ေလးတစ္ေန႔ဟာ<br />မင္းဆီကိုေရာက္႐ွိလာခဲ႔ေပါ႔ ..<br /><br />စကားေလးတစ္ခြန္း အၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ဟာ<br />လူေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ၾကည္ႏူးရႊင္လန္းေစႏိုင္တယ္<br />စိတ္ေနသေဘာထားကို ႀကီးျမင့္ေစႏိုင္တယ္<br />အခက္အခဲေတြကို ကူညီေျဖ႐ွင္းေပးႏိုင္ၿပီး<br />၀မ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြကိုလည္း<br />ႏွစ္သိမ္႔ေက်နပ္ေစႏိုင္တယ္ေလ..<br /><br />ကိုယ္..သိပ္ကံေကာင္းတာပဲ<br />မင္းလို မိန္းကေလးတစ္ဦး<br />ကိုယ္႔အနီးမွာ ႐ွိခဲ႔ဖူးလို႔ေပါ႔ ..<br /><br />မင္းကို ကံေကာင္းျခင္းေတြ<br />ေကာင္းမြန္မႈေတြအားလံုးနဲ႔ ျပည့္စံုေစခ်င္လိုက္တာ<br />သူတစ္ပါးအေပၚမွာထားတဲ႔<br />မင္းရဲ႕ အၾကင္နာေတြ၊ ေမတၱာတရားေတြ<br />မင္းဆီကိုလည္း အၿမဲျပန္လည္ေရာက္႐ွိၿပီး<br />ေႏြးေထြးလံုၿခံဳေစခ်င္လိုက္တာ ..<br /><br />ႏွလံုးသားထဲကလာတဲ႔ ျဖဴစင္တဲ႔ဆႏၵနဲ႔<br />ကိုယ္ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္<br />"ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ ပါေစ.."<br /><br />ညိမ္းညိဳ <br /><br />-ပို႔စကဒ္တစ္ခုက ႐ု႐ွကဗ်ာတစ္ပိုဒ္ကို မွီးပါတယ္။ ေရးသူအမည္ မေတြ႔ရပါ။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-496570327540077939?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-59091140930667019652009-11-25T03:00:00.010+03:002009-11-25T03:28:21.849+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မီးခလုတ္ကို ပိတ္လိုက္ၿပီ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အခန္းဟာ ေမွာင္သြားၿပီ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေစာင္ကို ေခါင္းၿမီးၿခံဳလိုက္ၿပီ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ႔သားႏွစ္ဆယ္႔ငါးႏွစ္သားႀကီး </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မလိမ္မိုးမလိမ္မာနဲ႔ ငိုငိုေနရတာ ဘယ္သူမွမသိပါေစနဲ႔ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလို ဘယ္ႏွစ္ညဆုေတာင္းရဦးမွာလဲခေရ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာေရးဖို႔ အခ်က္အလက္ေတြဟာ အေတာ္ပဲမ်ားပါတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒါေပမဲ႔ ဒီလိုေန႔ရက္ေတြကို မေပ်ာ္႐ႊင္ဘူးခေရ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သဘာ၀ႀကီးက အလိုလိုက္ထားပါလ်က္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာပန္းကေလးေတြေတာင္ ေနေရာင္ေအာက္မွာ သနပ္ခါးအေဖြးသား႐ွိပါလ်က္ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာေတြ ေဆြးေဆြးေျမ႕ေျမ႕ေရးေနရ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရင္ထဲနင့္ေနေအာင္ သိပ္သည္းရ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပါးဟက္ထဲငမွ်ားခ်ိတ္(ငါးမွ်ားခ်ိတ္)အတြယ္ခံရတဲ႔ငါးလို ယက္ကန္႐ုန္းဖယ္ေနရ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငွက္ေတြလိုစိုစြတ္မိုးေရကို အေတာင္ခါခ်လို႔လည္းမရ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒီလိုေန႔ရက္ေတြကို မေပ်ာ္႐ႊင္ပါဘူးခေရ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားကိုးရာေ႐ႊေတာင္ႀကီး ၿပိဳေလၿပီ ဘာဘာညာညာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရာဇ၀င္ပံု၀တၳဳေတြထဲ မၾကာမၾကာေတြ႔ရ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေရႊေတာင္ႀကီးၿပိဳတာ ဘာဟုတ္ေသးလို႔လဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သစၥာေတာင္ႀကီးၿပိဳရင္သာ အားလံုးၿပိဳလဲကုန္တာပါ ခေရ...ရာ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခြဲခ်င္ခြဲပေလ႔ေစ ငါတို႔ေနတာ ေတာင္ထိပ္မွာတဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရယ္စရာဒီအေသာေလးလည္း ေလထဲေမ်ာသြားၿပီ ခေရ...ေရ</span>။<br /><br />ေပခံုေပၚေရာက္ မီးအၿမိွဳက္ခံထားရတဲ႔သံ႐ိုင္းတံုးက<br />နာနာထုႏွက္ေပးမဲ႔တူအေပၚ လိုလားစြာက်ိဳးႏြံသလိုမ်ိဳး<br />ငါ က်ိဳးႏြံခဲ႔ခ်င္တာပါ<br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရက္ေပါင္း ၈၄၀စာ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ႔ ႏႈတ္ထြက္စကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခဏေလးနဲ႔ေပ်ာက္သြားေအာင္ နင္ဘယ္အတတ္နဲ႔ ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္တာလဲဟာ။</span><br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားတုန္းက ႐ြာဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ မနက္တိုင္းေကာက္ခဲ႔ဖူးတဲ႔<br />ခေရပြင့္ေတြကို သတိရတယ္။ ခေရပင္ႀကီးကို သတိရတယ္။<br />သာမာန္အားျဖင့္ ကဗ်ာေတြကို ေအာက္ေျခ႐ွင္းတမ္း မေရးျဖစ္ပါဘူး။<br />ရက္ေပါင္း၈၄၀စာ ယံုထင္ေၾကာင္ထင္ ကိန္းဂဏာန္းတစ္ခုအတြက္<br />အမွန္တကယ္လည္း လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ သတိရျဖစ္တဲ႔ ခေရပင္ႀကီးနဲ႔ ‘ကာ’ လိုက္ပါတယ္။ ဆင္ခ်င္တဲ႔အ၀တ္အစားေတြဆင္ထားၿပီး လွခ်င္တိုင္းလွေနတဲ႔ စာေျခာက္႐ုပ္ေတြကိုလည္း တဆက္တည္း လြမ္းဆြတ္မိပါေၾကာင္း။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5909114093066701965?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-3235625057226026662009-11-24T15:38:00.003+03:002009-11-25T02:20:05.938+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">စိတ္ညစ္လို႔ ျမစ္ကမ္းနံေဘး သြားထိုင္တဲ႔လူတစ္ေယာက္ သပြတ္အူေမွ်ာလာတာနဲ႔ ႀကံဳရဆိုလားဘာလား။ နဲနဲ ျပန္ကိုးကားခ်င္တယ္။ ငါသြားထိုင္ေတာ႔ သပြတ္အူထဲ ဆံခ်ည္မွ်င္တစ္ေထြး ၿငိပါလာေသးတယ္ဆိုရင္ ငါ ပလီရာက်မလား။ ငါ႔ေ႐ွ႕က စပိဘုတ္က ေတာ္ေတာ္ေႏွးတာပဲ။ သူ႔နာမည္ထဲပါေနတဲ႔ speed ဆိုတဲ႔စကားလံုးကိုမွ အားမနာ။ ေျမြကိုပျခဳပ္ထဲထည့္ထားသလို ျမစ္ကိုအနားသတ္ထားတာ ဘယ္သူ႔ လက္ခ်က္လဲ။ အပိုးက်ိဳးေနတဲ႔ေေျမြေတြက အပိုးက်ိဳးေနတဲ႔ျမစ္ထဲမွာေတာင္ ေရဆင္းမကူးရဲေတာ႔တာ ဒါေၾကာင့္ျဖစ္မယ္။ ျမစ္မွာ ကမ္းရွိတယ္။ လမ္းမွာ ႏႈတ္ခမ္းရွိတယ္။ ပန္းၿခံက အကာအရံနဲ႔။ ႏိုင္ငံ ၿမိဳ႕ ႐ြာေတြက နယ္နိမိတ္ေတြနဲ႔။ ကမၻာႀကီးမွာေတာင္ အနားသတ္မ်ဥ္းေတြနဲ႔၊ စၾကာ၀ဠာကေတာ႔ သူ႔အေပၚကြမ္းတံေတြးေထြးလို႔ မရေသးတာတစ္ခုနဲ႔ပဲ လူတြင္က်ယ္ေပါ႔။ ေသခ်ာတယ္။ ဒီေကာင့္မွာလည္း စည္းရွိမွာပဲ။ ေတြ႔တဲ႔တစ္ေန႔မွ အဲဒီစည္းေပၚတည့္တည့္ကို ကြမ္းတံေတြးေထြးၾကည့္ဦးမယ္။ စည္းေတြ မရွိရဘူးလား။ စည္းေတြမရွိရင္ စည္းေဖာက္သူေတြ ဘယ္ရွိေတာ႔မလဲ။ ငါ ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ ေတြးတယ္။ ငါ႔ႏႈတ္ခမ္းငါကိုက္တာ တစ္ပါးသူပါးကို ႐ိုက္တာမွမဟုတ္ဘဲ။ လူမိုက္ပါ။ သူ႕ဆင္ေျခနဲ႔ သူေနတယ္။ အိမ္ေျခယာေျခမဲ႔သလို ခံစားမႈမဲ႔ရင္ ေကာင္းမယ္။ ဒါဆို ခံစားမႈေျခသလံုးအိမ္တိုင္ လုပ္ပစ္မယ္။ လာထား..၊ အျမစ္မတြယ္တဲ႔သစ္ပင္ ဘယ္မွာအျမစ္ကၽြတ္မလဲ။ နံျပားဖိုႀကီးလို တ႐ွိန္း႐ွိန္းပူေလာင္ခဲ႔ရတာကို ငါေၾကာက္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ေသေပါ႔လို႔ ေျပာမယ္။ ေသေပါ႔၊ ေျပာရတာအရသာေတြ႔တယ္။ ခံတြင္းလည္းလိုက္တယ္ဆိုရင္ ေျပာလိုက္ပါ၊ ေသေပါ႔...လို႔။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသေပါ႔။ စၾကာ၀ဠာႀကီးေတာင္ေကြးေနမွပဲ၊ အာကာသႀကီးေတာင္ ေကြးေနမွပဲ။ အေကြးစၾကာ၀ဠာႀကီးထဲ အေကြးအာကာသႀကီးထဲ ငါလိုေကာင္တစ္ေကာင္ေကြးေနတာ ဘာဆန္းလဲ...ေသေပါ႔။ လက္ထိပ္မွာ လိပ္ျပာအေကာင္တစ္သိန္းေလာက္ေမြးၿပီး ကိုယ္႔စကားလံုးေတြနဲ႔ကိုယ္ အပင္းဆို႔ၿပီး ေသေပါ႔။ လြမ္းစရာလည္းမဟုတ္၊ စခန္းသာလည္းမဟုတ္။ ဆဲလို႔လည္းမရ တည္းလို႔လည္းမရ။</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဘ၀ဆိုတဲ႔အခြံကို ခဏေကာက္စြပ္လာတဲ႔ေမာင္၊ ခၽြတ္ထားခဲ႔တဲ႔အခါမွာသာ ေလွ်ာ္ဖြပ္ၿပီးသားျဖစ္ဖို႔ မေမ႔ေလနဲ႔။ ေသေပါ႔...။</span><br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-323562505722602666?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-3690311725896632472009-11-22T14:37:00.006+03:002009-11-22T17:57:46.713+03:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းကုတင္ေလးေပၚ ေက်ာခင္းဖို႔ အေဆာင္ကိုျပန္မွျဖစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္တယ္။ သင္ေနရတဲ႔စာေတြကို မေက်နပ္ဘူး။ လမ္းမွာေတြ႔ရတဲ႔လူေတြက လိုတာထက္ ပိုရီေနၾကတယ္။ ႐ုပ္႐ွင္႐ံုက ဘာျဖစ္လို႔ ပိုစတာကို အျမင့္ႀကီးမွာ ခ်ိတ္ထားရတာလဲ။ ဘာမွမျမင္ရေတာ႔ ဘာမွမသိရေတာ႔ဘူး။ ဘာမွမသိရေတာ႔ မေကာင္းဘူးလား၊ ေကာင္းတယ္။ ေက်နပ္လား၊ မေက်နပ္ဘူး။ နိမ္႔နိမ္႔ေလးခ်ိတ္ထားျပန္ရင္လည္း ေက်နပ္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေနျပန္တယ္။ ကတၱရာေစးေအာက္က ေျမႀကီးေတြကို ေျခေထာက္နဲ႔ နင္းတယ္။ ၾကားကေန ဖိနပ္ကလည္း ၀င္နင္းတယ္။ ေဘးမွာ ကုန္တိုက္ႀကီးေတြက စပ္ၿဖဲၿဖဲအေရာင္ေတြနဲ႔ ေၾကာင္စီစီရပ္ေနၾကတယ္။ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေနာက္ကေန တေကာက္ေကာက္လိုက္လာၾကတာ။ ေတာအုပ္ထဲျဖတ္၀င္လိုက္ေတာ႔မွ ဒင္းတို႔ ေငါင္စင္းစင္းက်န္ခဲ႔ၾကတယ္။ ေနခဲ႔ေပါ႔၊ က်န္ခဲ႔ေပါ႔။ ေလေျပကိုေၾကာက္တဲ႔ေကာင္ေတြ၊ ႐ြက္စိမ္းဖားဖားကိုလန္႔တဲ႔ေကာင္ေတြ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လက္ေမာင္းကေၾကာက္ေဆးက ငယ္တုန္းကအတိုင္း ထထေအာ္ေနတုန္းပဲ။ မျဖစ္ဘူး၊ လက္ဖ်ံထဲ အေၾကာေဆးႏွစ္လံုးေလာက္ေတာ႔ ထိုးသြင္းရမယ္။ ေတာအုပ္ကလည္း အထဲေရာက္ေလ မစံြဘူးဆိုတာ ပိုသိရေလပဲ။ သစ္႐ြက္ေတြ ဒီေလာက္ေႂကြေနတာကိုက ေစာ္ကားျခင္းတစ္မ်ိဳးပဲ။ ကုန္းေကာက္လိုက္ေတာ႔ ရွားပါးဒုတ္တိုတစ္ေခ်ာင္း လက္ထဲေရာက္လာတယ္။ ကံဆိုးၿပီ။ ပစ္စရာေခြးက တစ္ေကာင္တစ္ၿမီးမွ ရွိမေနဘူး။ ရွိေနရင္ေရာ၊ ပစ္မွာလား။ ေခြးတစ္ေကာင္ကိုဒုတ္နဲ႔ပစ္ဖို႔ ကလာပ္စည္းေလးတစ္ခု အမႈန္ေလးတစ္မႈန္ကေတာင္ ခြင့္မျပဳႏိုင္ဘူး။ ရီစရာပါလား။ မသာ႐ွင္ကို ႏွစ္သိမ္႔သလိုေျပာလိုက္ရမွာလား။ ရီခ်င္ရင္ ရီလိုက္ေလ၊ ရီလိုက္...ရီလိုက္ ေအာင့္မထားနဲ႔...လို႔။ ရီခ်လိုက္တယ္။ ၂လစာေလာက္ႀကီးကို back date နဲ႔ ရီခ်လိုက္တယ္။ အတိုအစေတြစုထည့္ထားတဲ႔ စုဗူးကိုထုခြဲ႐ိုက္ခြဲလိုက္သလို ရီစရာအတိုအစေတြကို အန္ထုတ္လိုက္တယ္။ လူႀကီးေ႐ွ႕မွာ ၿမိဳသိပ္ထားရတဲ႔ ႐ံုးအကူေကာင္ေလးက သူပိုင္အခန္းငယ္ထဲေရာက္မွ အတိုးနဲ႔ တခီြးခီြးရီခ်သလို ပ်စ္ပ်စ္ႏွစ္ႏွစ္ ရီခ်လိုက္တယ္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:180%;">အား!!!</span> (ရင္ေခါင္းထဲမွာပဲ ဒီအသံက လိႈဏ္သံေပါက္ၿပီး ပဲ႔တင္ထပ္ေနတယ္။ အျပင္ကို တစ္စက္မွ ထြက္မလာဘူး)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အထူးအဆန္းတစ္ခုလိုပဲ အံ႔ၾသေနတယ္။ တုန္လႈပ္ေနတယ္။ ထိတ္လန္႔ေနတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ရီၾကည့္ဖို႔ ထပ္ခါထပ္ခါ ႀကိဳးစားေနတုန္းပဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တကယ္ေတာ႔ မထူးဆန္းလွပါဘူး။ လူဟာ ယံုၾကည္မႈေပ်ာက္ဆံုးတဲ႔အခါ ရီလို႔ေတာင္မရေတာ႔တဲ႔အေၾကာင္း သူမသိေသးလို႔ ျဖစ္မွာပါ။</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-369031172589663247?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-43614896546689069362009-11-17T04:48:00.002+03:002009-11-17T04:49:45.876+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">၀ဋ္ေကာင္</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေကာင္းတဲ႔အေၾကာင္း႐ွိခဲ႔လို႔ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မေကာင္းတဲ႔အက်ိဳးရတယ္လို႔ မွတ္ပါတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အသံတစ္ခုရဲ႕ စြဲလမ္းမႈမွာေတာင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ ငရဲက်ေနၿပီအေမ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ႔လည္ပင္းခိုၿပီး တခါေလာက္ငိုခြင့္ရရခ်င္တယ္ဗ်ာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရမ္းပူေလာင္တယ္အေမရယ္ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္က ကန္ေရျပင္ပါ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပင္လယ္ထဲက်တဲ႔မုန္တိုင္းမ်ိဳးမွ ဘာလို႔လာတိုက္ရတာလဲ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လုပ္ရဲတာသတၱိမဟုတ္ဘူး ခံရဲတာသတၱိဆို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ဘယ္အထိခံရဦးမွာလဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေက်ခံပါ႔မယ္အေမရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မျမင္ရတဲ႔၀ဋ္ေႂကြးေတြအတြက္ေရာ ျပဳမွားမိတာေတြအတြက္ေရာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ေက်ေအာင္ခံပါ႔မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျပဳသူအသစ္မျဖစ္ခ်င္ပါဘူး ျဖစ္သူအေဟာင္းပဲျဖစ္ပါေစေတာ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ ေက်ေအာင္ဆပ္ပါ႔မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မီးေလာင္ေနတဲ႔ရင္ခြင္တစ္ခုက တခ်ိန္မွာ လူအမ်ားကိုေအးရိပ္ေပးႏိုင္ခ်င္ပါေသးတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလာင္ေနတဲ႔မီးေတြကို မၿငိွမ္းလိုက္ပါနဲ႔ဗ်ာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္ေက်ေအာင္ ဆပ္ပါ႔မယ္။</span><br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-4361489654668906936?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-88464421464215196152009-11-17T04:48:00.001+03:002009-11-17T04:48:53.997+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">ထပ္မံသိ႐ွိခဲ႔ရေသာ</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ိႈးေက႔ထဲကအ႐ုပ္ကေလးဟာ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔လက္ထဲမေရာက္ေသးသေ႐ြ႕ ကိုယ္မပိုင္ေသးပါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔လက္ထဲကအ႐ုပ္ေလးဟာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္နဲ႔အတူအၿမဲ႐ွိမေနေသးသေ႐ြ႕ ကိုယ္ပိုင္မဟုတ္ေသးပါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္နဲ႔အတူအၿမဲရွိေနတဲ႔အ႐ုပ္ကေလးေတာင္မွ ကိုယ္ပိုင္မဟုတ္ေသးပါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေန႔ သူ ထြက္ခြာသြားခ်င္သြားဦးမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ဦးႏွလံုးသားမွာတစ္ဦး ထပ္တူၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ႏိုင္မွသာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ေလးနက္စြာပိုင္ဆိုင္ၾကေလတာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀အဆက္ဆက္တိုင္ ေပါင္းဖက္ခ်င္ၾက႐ွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသသည္ထိ မခြဲေတာ႔ပါ။ </span><br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8846442146421519615?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-62094036101697759092009-11-15T23:30:00.002+03:002009-11-15T23:33:02.562+03:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> သစ္ေတာစိမ္းစိမ္းေတြရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စမ္းေခ်ာင္းေလးရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ေနာ္႔အိပ္မက္တို႔ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယိမ္းထိုးဆိုက္ကပ္ေလ႔႐ွိရာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ႔ရဲ႕ ဆိပ္ကမ္းငယ္ေလးရယ္၊</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စြန္တန္ ပူပူရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">င႐ုတ္သီးစပ္စပ္ ပဲပုပ္ေထာင္းနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာ၀က္သားေျခာက္ရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာပန္းေလးေတြနဲ႔အၿပိဳင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လႈိက္လိႈက္လွဲလွဲ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဖူးပြင့္ေနတတ္တဲ႔ ရြာကေလးရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရြာအ၀င္ေတာင္ကမူေအာက္က</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">၀ါးဒေလွ်ာက္ ေရခ်ဳိးဆိပ္ေလးရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာရဲ႕ ဂီတကိုဖန္ဆင္းတတ္တဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြဲခေလာက္သံ သာသာရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဧည့္စိမ္းလူစိမ္းေတြကို </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာလို ေႏြးေထြးသြားေစတဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခါင္ရည္ခ်ဳိျမရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဆာင္းတြင္း မီးလင္းဖိုနံေဘး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခါပုတ္ကင္ ေႏြးေႏြးရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အရြယ္ေရာက္စ က်မ္းစာသင္ေက်ာင္းေလးနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ႀကီးေကာင္၀င္စ မူလတန္းေက်ာင္းပ်ဳိေလးရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာင္ေပၚျမဴႏွင္းၾကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စကားေတြ တြတ္ထိုးေနတတ္တဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သီးႏွံစိုက္ခင္း အဆင့္ဆင့္ရယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေျမေစးနီနီ အိမ္ကေလးေတြၾကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၮရင္ေကာက္ပင္ ၿပိဳးေျပာက္မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငွက္ကေလးေတြ အစာေကာက္ေနပံုရယ္၊</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဟိုး အေ၀းတစ္ေနရာဆီက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေတာင္ယာတဲကေလး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မီးခိုးနံ႔တသင္းသင္း </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလေျပ တစ္ညင္းညင္း၊</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခက္ေတြၾကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လွ်ဳိေျမာင္ခ်ဳိင့္၀ွမ္းေတြၾကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မီးေလာင္ျပင္ သစ္ငုတ္သစ္ဆံုေတြၾကား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စပါးေစ႔ေလးေတြကို ဆူးထိုးစိုက္ပ်ဳိးေနမွာ၊</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမ႔သား သေဘၤာေလးက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿမဲတေစ ဆိပ္ကမ္းနဲ႔ ေ၀းကြာခဲ႔ရာ။</span><br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br />- တစ္ခါတင္ဖူးပါတယ္။ လြမ္းလို႔ ျပန္တင္ပါတယ္။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6209403610169775909?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-26153153682425328732009-11-15T22:09:00.001+03:002009-11-16T18:36:39.480+03:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(51, 51, 255);">ပိုးဖလံ</span></span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္လို၀ဋ္ေႂကြးလဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါျမင္ခ်င္တဲ႔ အလင္းက</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ႔ကို ေလာင္ကၽြမ္းသြားတာ။</span><br /><br />+++<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >Моль</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">какое зло следствие!</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">меня сгорал свет,</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">который я хочу видеть.<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2615315368242532873?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-86386996404146104062009-11-11T23:40:00.005+03:002009-11-11T23:57:54.626+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" > အိမ္</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညမွာ </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘာမွမ႐ွိတဲ႔ ေကာင္းကင္ထဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကယ္ကေလးတစ္လံုး ျဖစ္ခ်င္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အဲဒီလိုျဖစ္ခဲ႔ရင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ ငါ႔ၿမိဳ႕ေလးကို </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ႔ ငါ႔အိမ္ေလးကို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဖြ႐ွာရင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းေတြ ထိမ္းမရတဲ႔အခါ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တိတ္တဆိတ္ ေႂကြဆင္းလာခ်င္တယ္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးခင္ခင္(မဟာ၀ိဇၹာ)</span><br />The Light မဂၢဇင္း(လ၊ ခုႏွစ္ မမွတ္မိပါ)<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">***</span><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >Дом</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Я хочу быть звёздой</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> В пустом небе</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Ночью.</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Именно тогда</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Я ищу</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Мой спящий город и</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Мой сон домой,</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Я хочу падать тихо</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> Всякий раз, когда я не могу управлять.</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><br />Trs:YZA<br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8638699640414610406?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-58810805929473368152009-10-15T01:30:00.016+04:002010-04-13T08:41:26.525+04:00<div align="center"><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရင္ကြဲနာ</span><br /><br />(၁)<br /><br />သကၠရာဇ္တို႔ ေတာင္ခါးပန္းမွာ<br />ငါတို႔ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ထြင္းျခစ္<br />သစၥာရနံ႔တို႔ ပ်ံ႕ေ၀တည္ေနပါေစ၊<br /><br />တံ႔တံ႔တာ႐ွည္ ေန၊ ေရ၊ ေလ၊ မီး<br />ဓာတ္အသီးသီး မၿငီးေဖာက္ျပန္<br />ထက္ေအာက္လွန္ဦး<br />ခ်စ္ထံုးသြယ္ယွက္ မင္းလက္ကေလး<br />ေျဖးေျဖးသက္သက္ ငါ႔ကိုဆက္ပါ<br />‘သကၠရာဇ္တို႔ ေတာင္ခါးပန္းမွာ<br />ငါတို႔ႏွလံုးေသြးနဲ႔ ထြင္းျခစ္<br />သစၥာရနံ႔တို႔ ပ်ံ႕ေ၀တည္ေနပါေစ'<br /></span></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><div align="center"><br />(၂)</div><div align="center"></div><span style="color: rgb(0, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" ><div align="center"></div><div align="center">မိန္းကေလးေရ </div><div align="center">အရိႏၵမာလွံကို ကိုင္ထားတဲ႔ </div><div align="center">က်န္စစ္သားဟာ </div><div align="center">မင္းလက္ကိုကိုင္ထားတဲ႔ ငါေလာက္ </div><div align="center">သတၱိမ႐ွိပါဘူးကြာ။ </div><div align="center"><br />ပန္းႏုမ်က္ႏွာကေလးကို ေငး<br />အမည္မသိေတးတစ္စကို ၿမိဳ<br />ငါ႔အတြက္<br />ေလာကဓံဟာ ႏွစ္လိုဖြယ္ျဖစ္ေပါ႔<br />တစ္ရံေရာအခါေတြကို လြမ္းတယ္။<br /><br />ကဆုန္စိုင္းခ်င္ေနတဲ႔ျမင္းတစ္ေကာင္လို<br />ဇက္ႀကိဳးကို မင္းလက္ထဲ သာသာဖြဖြ အပ္ပါရဲ႕<br />ငါ႔ကို<br />ခ်စ္ျခင္းေမတၱာၾကာပြတ္နဲ႔ လႊဲလႊဲ႐ိုက္ပါ<br />ငါ႔ကို<br />သံေယာဇဥ္ၾကာပြတ္နဲ႔ လႊဲလႊဲ႐ိုက္ပါ<br />ငါ႔ေက်ာျပင္ကို<br />မင္းလက္ကေလးနဲ႔ လႊဲလႊဲ႐ိုက္ပါ<br />ခြာတစ္ခ်က္ မရွပ္ပါဘူး<br />ငါ အားကုန္ေျပးပါ႔မယ္<br />မင္းက<br />တူႏွစ္ကိုယ္ပန္းတိုင္ေလးကိုသာ<br />ၾကည့္ထားေပးပါ။<br /><br />(၃)</div><div align="center"><br />စိတ္ညစ္ရင္ ေ႐ွာင္ဖယ္<br />အဆင္မေျပရင္ ကြယ္၀ွက္<br />တစ္ျခမ္းထဲရက္စက္ခံတဲ႔ ပံုျပင္<br />ငါ ရင္မခုန္ခ်င္ဘူး<br /><br />မင္းရဲ႕ မ်က္ေမွာက္ေ႐ွ႕မွာ<br />အႏၱရာယ္စီးမိုး က်ားဆိုးနဲ႔သတ္ရသတ္ရ<br />ေယာက်္ားေလးဗီဇကို ငါ ႏိႈးခ်င္တယ္<br /><br />အဲဒီလို<br />တစ္ေယာက္ယံုၾကည္မႈကို<br />တစ္ေယာက္ယံုၾကည္မႈနဲ႔ထပ္<br />ငါတို႔ ခ်စ္ျခင္းကို<br />အျမတ္ဆံုး လႊင့္ထူခ်င္တယ္။<br /><br />တစ္ေယာက္ရဲ႕ အားအင္နဲ႔<br />တစ္ေယာက္ကို ျပည့္ၿဖိဳး<br />ငါတို႔ဘ၀ေလးကို ပ်ိဳးေထာင္ခ်င္တယ္။<br /><br />စိတ္ညစ္တယ္ဆိုၿပီး ေရွာင္မဖယ္ပါနဲ႔<br />တစ္ေယာက္ထဲေနခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေရွာင္မဖယ္ပါနဲ႔<br />မင္းကိုမွ မကာကြယ္ႏိုင္ရင္<br />ငါ႔ထြက္သက္၀င္သက္ကို သယ္မလာဘူး မိန္းကေလးေရ။<br /><br />(၄)</div><div align="center"><br />ဖုန္းေလးတစ္ခ်က္<br />ဆက္ပါရေစ<br />စကားေလးတစ္ခြန္း<br />ဆိုပါရေစ<br />ကမၻာကို တြန္းေ႐ြ႔မဲ႔အားေတြ<br />အဲသည္ကေန ငါရမွာမို႔ပါ။<br /><br />မင္းနဲ႔ေတြ႔ရင္<br />လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္ေတြက<br />ေကာင္းကင္ကို ထက္ျခမ္းပိုင္းျပမလိုနဲ႔<br />ခဏခ်င္းၿပိဳကြဲသြားၾကသလိုမ်ိဳး<br />ငါ ဘာေၾကာင့္နႈတ္ဆြံ႔ရပါသလဲ၊<br /><br />မင္းေကာင္းကင္မ်က္ႏွာၾကက္မွာ<br />ငါက လင္းအားနည္းလွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္<br />ဒါေပမဲ႔<br />ငါေပ်ာ္တယ္ မိန္းကေလးေရ<br />ငါက ငါ႔တစ္ကိုယ္လံုး ထြန္းပြင့္တုန္ခါတဲ႔အလင္းမ်ိဳးနဲ႔<br />မင္းကို ထမ္းပိုးခ်င္တဲ႔ေကာင္ေပပဲ။<br /><br />အရိပ္လိုခ်ဳပ္ေႏွာင္ အေမွာင္လိုႀကီးစိုး<br />အဲဒီဘ၀မ်ိဳးကို ငါလည္းမုန္းတတ္ပါတယ္ကြာ<br /><br />ခြန္အားမဲ႔႐ိုက်ိဳး<br />လက္ျဖန္႔မိုးေပးခ်င္တာပါ<br />ဖြဲဖြဲကေလးပဲ စြတ္စိုစြတ္စို<br />သည္းသည္းထန္ထန္ပဲ စြတ္စိုစြတ္စို<br />အဲဒီစြတ္စိုမႈကို<br />ငါက ေခ်ခၽြတ္ခ်င္တာပါ။<br /><br />(၅)</div><div align="center"><br />မဆံုးႏိုင္တဲ႔ အလွ်ံတညီးညီးနဲ႔ ကမၻာဦးမီးဟာ<br />ငါ႔အေပၚကိုစီးမိုး<br />သတိရျခင္းမီးခိုးလံုးေတြသာ<br />ထစ္ခ်ဳန္းအုံ႔ပ်ေစလို႔ေပါ႔။<br /><br />စုန္းမီးလိုေတာက္စားတတ္တဲ႔<br />ညကေ၀ေရ<br />ငါ႔ရင္ကြဲနာကို ဖက္နဲ႔ထုပ္<br />ေဟာ..ဟိုက တိမ္သားညိဳညိဳေတြဖံုးအုပ္လို႔<br />တိတ္တဆိတ္ျမဳပ္ႏွံေပးပါ။<br /><br />‘ခ်စ္..တယ္’ ဆိုတဲ႔စကားႏွစ္လံုးဟာ<br />စနစ္တံျဖဳတ္ထားတဲ႔<br />ဗံုးတစ္လံုးလို အႏၱရာယ္ႀကီးမား<br />မ်က္ရည္တံခါးကို ၿဖိဳတတ္ပါသလား။<br /><br />မငိုဘူး...မငိုဘူး<br />ငါမငိုပါဘူး<br />ဆိုျမည္႐ုန္းဟစ္ အသံေတြအစ္ရင္းက<br />မ်က္ရည္ေတြ တစစ္စစ္က်ခဲ႔ရ<br />ညေတြ...ညေတြ ေမွာင္လြန္းခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />(၆)<br /><br />ျမႏုလင္းခ်ိဳ လေရာင္ပ်ိဳေရ<br />ငါ႔ကို ၿငိမ္းမႈတ္<br />သိမ္းထုတ္လိုက္ပါကြယ္<br /><br />ျပာ၀င္းမႈန္လဲ႔ သြဲ႔သြဲ႔ေလညင္းေရ<br />ငါ႔ကိုေက်ာခင္း<br />နင္းပစ္လိုက္ပါကြယ္<br /><br />ရင္ဘတ္ေဟာက္ပက္<br />အနာမဲ႔ဒဏ္ရာတစ္ခ်က္နဲ႔<br />အသက္႐ွဴျခင္းကို ငါမုန္းတယ္။<br /><br />(၇)<br /><br />မေပ်ာ္ေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔ လူတစ္ေယာက္မွာ<br />ေပ်ာ္စရာ ဘာမ်ားက်န္ပါေသးသလဲကြယ္<br /><br />မီးဇာကုန္ဆီခမ္းနဲ႔<br />စံုလံုးကန္းေနတဲ႔ညေရ<br />မူးမူးနဲ႔အိပ္ေနတဲ႔ ငါ႔ကို<br />လေရာင္တစ္ဆင္စာေလာက္ ေရာင္းပါ<br />လေရာင္တစ္ဆင္စာေလာက္ ေရာင္းပါ<br />လ ေရာင္ တစ္ ဆင္ စာ ေလာက္ ေရာင္း ပါ<br />ငါတစ္ေယာက္ထဲ ေမွာင္လြန္းလို႔ပါကြာ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ</div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5881080592947336815?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-31918115266814204792009-10-13T10:23:00.004+04:002009-10-13T12:46:03.868+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"><div align="center"><span style="color:#3333ff;">ကြဲ</span><br /><br />လမ္းခြဲတယ္ဆိုတာ<br />ထစ္အျပတ္႐ွ နတ္ဆိုးေတြလက္မိႈင္ခ်ယူရေအာင္<br />တၿမိၿမိျမတယ္၊<br /><br />ေကာင္မေလးေရ<br />ငါ႔ကို ေလွာင္ပါ<br />ႏွလံုးေသြးအျပာနဲ႔ ေရးမႈတ္<br />သံေယာဇဥ္တစ္ဆုပ္ကိုပဲ<br />႐ိုက်ိဳးမိုးခ်ဳပ္ခဲ႔သူမို႔။<br /><br /><span style="color:#3333ff;">ဒုတိယလူ</span><br /><br />ဓါးအိမ္ထဲက ဓားတစ္လက္လို<br />ၿငိမ္သက္စြာ ၀ပ္စင္း<br />ငါတို႔ေကြကြင္းျခင္းကို ဖန္ဆင္းခဲ႔တယ္။<br /><br /><span style="color:#3333ff;">ေႂကြ</span><br /><br />ဖြဖြကေလး<br />ေတာက္ထုတ္လိုက္တာပါတဲ႔<br />ႀကိဳးတန္းေပၚက လူတစ္ေယာက္ကို...၊<br /><br />တစ္ေတာလံုး ေတာ္လည္းခဲ႔တယ္<br />(ဆက္တင္က...)<br />ပန္းကေလးေမးဖ်ား ပိတုန္းနားဟန္၊<br /><br />အခ်ိန္အခါမဟုတ္မိုးက<br />႐ႊံ႕ လိုႏြံလို ညစ္ေထးေစရဲ႕<br />ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ စံပယ္ျဖဴပြင့္ေလး<br />ေလာကဓံကိုယ္ေလးလက္၀န္ ရခဲ႔တယ္။<br /><br /><span style="color:#3333ff;">ေတး</span><br /><br />ပိုးခ်ည္းပါပဲ<br />႐ွင္ဘုရင့္ပုဆိုးဆိုတာကေတာ႔၊<br /><br />မုတ္သံုေရ<br />လြမ္းရတာ<br />ဘယ္ႏွစ္ရာသီတိုင္ၿပီလဲ<br />မင္းေျခဖ်ားေတြနဲ႔ ပင့္ခတ္ကန္ေက်ာက္ၿပီး<br />(ငါ႔ကို..) ႐ႊဲ႐ႊဲစိုေအာင္ ႐ြာခ်လိုက္ပါေတာ႔။<br /><br />ႏႈတ္ခမ္းကိုတင္းတင္းကိုက္<br />အသံမထြက္ေအာင္႐ိႈက္ေနသူမွာ<br />ေတးတစ္ပိုဒ္ မီးၿမိဳက္ေနပါလိမ္႔မယ္။<br /><span style="color:#3333ff;"><br />အညမည</span><br /><br />အလြမ္းသင့္ေႏြ<br />စမ္းေရခမ္းေျခာက္၊<br /><br />မကမ္းႏွင့္ေမ<br />ပန္းေလွလမ္းေပ်ာက္။<br /><br /><span style="color:#3333ff;">ေဆြး</span><br /><br />ေငးခဲ႔မိတယ္<br />ၾကယ္ေတြအေငြ႔ပ်ံသြားတဲ႔အထိ<br />တစ္စိမ္႔စိမ္႔ကၽြံ၀င္ေနတဲ႔<br />တြင္းနက္ႀကီးအ၀မွာ ရပ္ရင္း၊<br /><br />သြားတက္ကေလးေရ<br />တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔ ငိုပါရေစ၊<br /><br />ဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔ ေဆာင္းညအို<br />ငါ႔ကို မီးဖိုပါေစေတာ႔။<br /><br /><span style="color:#3333ff;">ေစ႔စပ္ပြဲ</span><br /><br />အသိမေပးရက္တဲ႔<br />လျခမ္း၀ါေရ<br />ၾကယ္ေတြနဲ႔အတူေငးခဲ႔သူမို႔<br />ခပ္ေရးေရးေတာ႔ ကိုယ္ျမင္တယ္။<br /><br /><span style="color:#3333ff;">တယ္လီဖုန္း<br /></span><br />လူတစ္ေယာက္အနားမွာ ရွိတဲ႔အခါ<br />လူတစ္ေယာက္ကို စကားျပန္ဖို႔ခက္ေနရွာ<br />တယ္လီဖုန္းေလး အားနာစရာ။<br /><br /><span style="color:#3333ff;">ေမႊး</span><br /><br />ေ႐ႊလင္ပန္းနဲ႔ အခ်င္းမေဆး<br />ေရႊေျခခ်င္းနဲ႔ အလွမ္းေ၀း<br />သူ႔စိတ္ကေလးသူ ေလွ်ာ္ဖြပ္ေနပံုကိုက<br />(ကိုယ္႔စိတ္ထဲ...)<br />လမင္းကို ပန္းပန္ေပးမိ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-3191811526681420479?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-70657329309172013192009-10-11T19:22:00.018+04:002009-10-11T19:56:11.567+04:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH5KTYqH9I/AAAAAAAAASw/MaTv-grMCLw/s1600-h/clip_image002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391364184336900050" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 171px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH5KTYqH9I/AAAAAAAAASw/MaTv-grMCLw/s200/clip_image002.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><div><div><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /><br /><br /><br /></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ပု(႐ွ)ကင္</span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;"></span></div><div></div><div align="justify">အလက္ဇန္ဒါ စီေဂးယဲဗစ္ခ်္ ပု(႐ွ)ကင္(၁၇၉၉-၁၈၃ရ)ဟာ ထင္႐ွားေက်ာ္ၾကားလွတဲ႔ ကဗ်ာဆရာႀကီးပါ။ ေခတ္သစ္႐ု႐ွစာေပကို ဦးေဆာင္ တီထြင္ခဲ႔တဲ႔ စာေရးဆရာႀကီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပု(႐ွ)ကင္ကို ေမာ္စကိုမွာ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ၁၄ႏွစ္သား အရြယ္မွာပဲ သူ႔ကဗ်ာကို ပထမဆံုးပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ႏိုင္သူ ျဖစ္ခဲ႔ပါတယ္။ ေၾကးနီျမင္းသည္ေတာ္ (The Bronze Horseman) ကဗ်ာနဲ႔ ေက်ာက္တံုးဧည့္သည္ (The Stone Guest) ဒရမ္မာျပဇာတ္တို႔ဟာ ဂႏၱ၀င္လက္ရာမ်ားအျဖစ္နဲ႔ ကမၻာ႔စာေပသမိုင္းမွာ ထင္႐ွားပါတယ္။ ပု(႐ွ)ကင္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို အဂၤလိပ္ကဗ်ာဆရာႀကီး ဘိုင္ရြန္(၁၇၈၈-၁၈၂၄)ရဲ႕ ကဗ်ာေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကေလ႔ ႐ွိတယ္။ သူ႔ကို ႐ု႐ွရဲ႕ ဘိုင္ရြန္လို႔လည္း ေခၚၾကပါေသးတယ္။ ႐ု႐ွနယ္နိမိတ္ကို ေက်ာ္ၿပီး ကမၻာမွာ ထင္႐ွားခဲ႔တဲ႔ ႐ု႐ွစာေရးဆရာေတြထဲမွာေတာ႔ ပြတ္႐ွကင္ဟာ အဦးဆံုးပဲလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။</div><div align="justify"><br />ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္နဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးျဖစ္တဲ႔ "ေသနတ္သံ" ၊ "စပိတ္ကြင္း" စတဲ႔ ၀တၳဳတိုမ်ားဟာ ကဗ်ာဆရာႀကီး ပု(႐ွ)ကင္ရဲ႕ လက္ရာေတြပါပဲ။ ဒါ႔အျပင္ သူ႔ရဲ႕ ေက်ာ္ၾကားလွတဲ႔ ၿဗဲ(လ)ကင္ေျပာေသာ ပံု၀တၳဳမ်ားအတြဲကို ဆရာႀကီးေမာင္ထင္က ဘာသာျပန္ဆိုခဲ႔ပါတယ္။ ဆရာတကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္ရဲ႕ ၀တၳဳတခ်ိဳ႕မွာလည္း ပြတ္(႐ွ)ကင္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြကို ဖြင့္ဆိုခံစားျပတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။</div><div><br /><span style="color:#3333ff;">ယူဂ်င္းေအာ္ညီဂင္</span></div><div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH6lLkgluI/AAAAAAAAATA/2tTjJbO9liM/s1600-h/clip_image002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391365745607218914" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 169px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH6lLkgluI/AAAAAAAAATA/2tTjJbO9liM/s200/clip_image002.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /></div><div align="justify">ယူဂ်င္းေအာ္ညီဂင္(၁၈၃၃)ကေတာ႔ ပြတ္(႐ွ)ကင္ရဲ႕ အေကာင္းဆံုးေတြထဲက အေကာင္းဆံုး လက္ရာတစ္ခုပါပဲ။ ၁၉ရာစု ႐ု႐ွ၀တၳဳ႐ွည္ႀကီးေတြရဲ႕ ကနဦးအစလို႔လည္း ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီ၀တၳဳႀကီးထြက္ေတာ႔ "ကာရာမာေဇာ ညီအစ္ကိုမ်ား" ကိုေရးတဲ႔ စာေရးဆရာႀကီး ေဒါ႔စတာယက္စကီးမွ ၁၂ႏွစ္သား၊ "စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး" ရဲ႕ဖခင္ လီယိုေတာ္လ္စတိြဳင္းမွ ၅ႏွစ္သား အရြယ္သာ႐ွိေသးတာေပါ႔။ ယူဂ်င္းေအာ္ညီဂင္ထဲက ဇာတ္လိုက္မ "တာတီယားနား"ဟာ ထင္႐ွားတဲ႔ ႐ု႐ွဇာတ္လိုက္မင္းသမီးေတြေနရာမွာ အခုတိုင္ေအာင္ နံပါတ္တစ္ေနရာမွာ ႐ွိေနဆဲလို႔ ဆိုပါတယ္။</div><div align="justify"><br />ယူဂ်င္းေအာ္ညီဂင္ဟာ စကားေျပ ၀တၳဳသက္သက္သာ မဟုတ္၊ ကဗ်ာ႐ွည္ႀကီး တစ္ပုဒ္ဆိုရင္လည္း မွန္ပါတယ္။ မဟာကဗ်ာ႐ွည္၊ ကဗ်ာ၀တၳဳႀကီး အျဖစ္နဲ႔လည္း သမိုင္းတြင္ခဲ႔လို႔ပါပဲ။ ဒီ၀တၳဳကိုေရးဖို႔ ပု(႐ွ)ကင္က ၁၄ေၾကာင္းတစ္ပိုဒ္ေရးနည္း (14-Line Stanza) ကိုတီထြင္ခဲ႔တယ္။ ႐ု႐ွစာေရးဆရာႀကီး တူရေဂညက္(၁၈၁၈-၁၈၈၃)က ဒီ၀တၳဳထဲက စာေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းအတြက္ သူ႔လက္သန္း ႏွစ္ဖက္စလံုးကိုေတာင္ ေပးႏိုင္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။</div><div align="justify"><br />ယူဂ်င္းေအာ္ညီဂင္ဟာ Eugene Onegin ကိုနီးစပ္ေအာင္ ျမန္မာသံလွယ္ထားတာလို႔ မွတ္သားဖူးပါတယ္။ ႐ု႐ွအေခၚနဲ႔ အေတာ္နီးစပ္ေအာင္ ေရးရရင္ (Евгений Онегин) ယက္ဖဂဲညီးရ္ ၾသညဲဂင္လို႔ သံုးႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ဆီမွာေတာ႔ ဆရာေဒါင္းႏြယ္ေဆြေနာက္ပိုင္းမွာ ကဗ်ာတၳဳေတြ မ႐ွိသေလာက္ က်ဲပါးလာခဲ႔ပါတယ္။ ကဗ်ာရဲ႕ အေရြ႕ေျပာင္းလဲမႈလား၊ အႏုပညာပစၥည္းပါး႐ွားမႈလား ဆိုတာကေတာ႔ က်ေနာ္တို႔ ဆင္ျခင္ၾကည့္စရာ အေၾကာင္းတစ္ခုပါပဲ။</div><div align="justify"><br /><span style="color:#3333ff;">ထုတ္ေ၀ပံု</span></div><div align="justify"><br />၀တၳဳမွာ ပင္မအခန္းႀကီး ႐ွစ္ခန္းရယ္၊ အခန္း၉လို႔ ဆိုႏိုင္တဲ႔ "ယူဂ်င္းရဲ႕ ခရီးစဥ္"နဲ႔ အခန္း၁၀လို႔ ဆိုႏိုင္တဲ႔ "ေနာက္ဆက္တြဲ" တစ္ပိုင္းတစ္စတို႔ရယ္ ပါ၀င္ပါတယ္။ အေစာပိုင္းမွာ အားလံုးကို တစ္ေပါင္းတစ္စည္းထဲ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေရးၿပီးသမွ်ကို အခန္းလိုက္ တစ္ပိုင္းခ်င္းစီ ထုတ္ခဲ႔သေဘာမ်ဳိးပါ။ ပထမသံုးခန္းေရးအၿပီး ၁၈၂၅မွာ ပထမဆံုးအခန္းကို ထုတ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အမွာစာမွာ ပု(႐ွ)ကင္က ေနာက္ဆက္တြဲမ႐ွိလို႔ ဆိုပါတယ္။ တစ္အုပ္နဲ႔တစ္အုပ္ အေတာ္ႀကီးျခားၿပီးမွ ထုတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ၁၈၃၃ မွာေတာ႔ တစ္ေပါင္းတစ္စည္းထဲ ထုတ္ေ၀လိုက္ပါတယ္။ အခန္းႀကီး တစ္ခန္းဆီမွာပါတဲ႔ ကဗ်ာပိုဒ္ေတြကိုလည္း တဆက္ထဲ ေရးခဲ႔တာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ပိုဒ္ခ်င္း စိတ္ကူးဉာဏ္၀င္စားတဲ႔ အတိုင္းေရးသြားပါတယ္။ အဲဒီလို ေရးၿပီးသြားတဲ႔ ကဗ်ာပိုဒ္ေတြကိုမွ စီစဥ္က်ေအာင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပင္ဆင္တည္းျဖတ္၊ အထပ္ထပ္ မြမ္းမံျခယ္မႈန္း ႐ုပ္လံုးေပၚေစခဲ႔ျခင္းျဖစ္တယ္လို႔ မွတ္တမ္းေတြက ဆိုပါတယ္။</div><div align="justify"><br /><span style="color:#3333ff;">ေနာက္ခံအခင္းအက်င္းနဲ႔ ဇာတ္သိမ္း</span></div><div align="justify"><br />ႏိုင္ငံျခားေရးဌာနမွာ အမႈထမ္းေနတဲ႔ ပု(႐ွ)ကင္ဟာ သူ႔ရဲ႕ တိုးတက္တဲ႔ အေတြးအျမင္ေတြေၾကာင့္ ေ၀းလံတဲ႔ ေတာင္ပိုင္းေဒသကို အပို႔ခံခဲ႔ရတယ္။ ခ႐ိုင္းမီးယား ကၽြန္းဆြယ္ဟာ ဇာတ္လမ္းေပါက္ဖြားရာ ေဒသေပါ႔။ ပု(႐ွ)ကင္က သူရဲ႕ ၂၁ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔အၿပီး ၁၈၂၀မွာ အဲဒီကၽြန္းကို ေရာက္သြားပါတယ္။ ပု(႐ွ)ကင္ဟာ နယ္ႏွင္ဒဏ္ခံေနရစဥ္ ၁၈၂၃ မွာပဲ သူ႔ရဲ႕ ဂႏၱ၀င္ေျမာက္ ယူဂ်င္းေအာ္ညီဂင္ကို စေရးပါတယ္။ ေနာက္ ၈ႏွစ္အၾကာမွာ အဲဒီကၽြန္းကို သူထပ္ေရာက္ျပန္တယ္။ ၁၈၃၀ စက္တင္ဘာမွာ ေနာက္ဆံုးအခန္းကို အၿပီးသတ္ႏိုင္ခဲ႔တယ္။ တာတီးယားနားဆီေပးတဲ႔ ေအာ္ညီဂင္ရဲ႕ စာကိုေတာ႔ ေနာင္တစ္ႏွစ္အၾကာမွာ ေရးခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ဆက္တြဲ အခန္း၁၀ရဲ႕ အပိုင္းအစေတြကို သူကြယ္လြန္းၿပီးမွ ေတြ႔ၾကရတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ဆက္တြဲအခန္း၁၀ ကို ဘယ္လိုဘယ္ပံု ဇာတ္သိမ္းမယ္ဆိုတာကိုေတာ႔ မမွန္းဆႏိုင္ၾကဘူးေပါ႔။ ေနာက္ခံသမိုင္းက ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံ ဥပေဒအတြက္ နီကိုလပ္ဘုရင္ကို ျဖဳတ္ခ်ၿပီး ကြန္စတင္တိုင္ကို နန္းတင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ႔ ဒီဇင္ဘာပုန္ကန္မႈႀကီး ျဖစ္ပြားေနခ်ိန္။ အဲဒီပုန္ကန္မႈႀကီးကို ပါ၀င္ေခါင္းေဆာင္ၾကတာက တိုးတက္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးအဖြဲ႔၀င္ စစ္အရာ႐ွိႀကီးေတြျဖစ္ေနတာမို႔…။</div><div align="justify"><br />ေအာ္ညီဂင္ကို အဲဒီပုန္ကန္မႈႀကီးမွာ ပါ၀င္ေစၿပီး နိဂံုးခ်ဳပ္ေလမလား။ ဒါမွမဟုတ္ တာတီးယားနားရဲ႕ ခင္ပြန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးကို ျပစ္ဒဏ္က်ခံေစၿပီး ေအာ္ညီဂင္အတြက္ လမ္းဖြင့္ေပးေလမလားဆိုတာကေတာ႔ ပု(႐ွ)ကင္ပရိသတ္မ်ားအတြက္ ပု(႐ွ)ကင္ထားခဲ႔တဲ႔ အဆံုးမသတ္ေသာ ေတြးေတာစရာမ်ားလို႔ ဆိုရမွာပါ။</div><div align="justify"><br />ယူဂ်င္းေအာ္ညီဂင္ကို ႐ု႐ွဂီတပညာ႐ွင္ႀကီး ခ်ဳိင္ေကာ႔စကီးက ေအာ္ပရာ တင္ဆက္ကျပတဲ႔အခါမွာလည္း အထူး ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလွပါတယ္။ပု(႐ွ)ကင္ရဲ႕ ကာရန္ေတြက သူ႔အလိုလို ေတးဆိုေနၾကတာပဲလို႔ ခ်ဳိင္ေကာ႔စကီးက ေျပာပါတယ္။ </div><div><br /></div><div align="justify"></div><div><br /></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH7FwEqKBI/AAAAAAAAATI/iMO_u0429Vo/s1600-h/clip_image002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391366305161553938" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 147px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH7FwEqKBI/AAAAAAAAATI/iMO_u0429Vo/s200/clip_image002.jpg" border="0" /></a></div><div><br /></div><div align="justify"><br /></div><div><br /><br /><br /></div><div align="justify"></div><div><br /></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH7FwEqKBI/AAAAAAAAATI/iMO_u0429Vo/s1600-h/clip_image002.jpg"></a></div><div><br /></div><div align="justify"></div><div><br /></div><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH7FwEqKBI/AAAAAAAAATI/iMO_u0429Vo/s1600-h/clip_image002.jpg"></a></div><div align="justify">အထင္ကရ ကဗ်ာဆရာႀကီးဟာ အသက္ ၃၇ႏွစ္၊ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္မွာ ေသ႐ွာတယ္။ သူ႔၀တၳဳေတြမွာ ေရးတတ္ေလ႔႐ွိသလို ေဒြး(The Duel)ေခၚ တစ္ဦးခ်င္စိန္ေခၚပြဲမွာ ေသနတ္က်ည္ဆံ ထိမွန္ၿပီး ေသဆံုး႐ွာတယ္။ ပု(႐ွ)ကင္ရဲ႕ေနအိမ္ဟာ အင္မတန္ ခမ္းနားလွတယ္။ သူရဲ႕ေနအိမ္ကို ျပတိုက္ဖြင့္လွစ္ပီး ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ထားတာကို ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ ပူေဇာ္ထိုက္သူကို ပူေဇာ္ျခင္းဟာ မဂၤလာတစ္ပါးလို႔ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ ပါပါတယ္။ ထို႔နည္းတူ ဂုဏ္ျပဳထိုက္သူကို ဂုဏ္ျပဳျခင္း၊ ေနရာေပးထိုက္သူကို ေနရာေပးျခင္းဟာလည္း မဂၤလာမည္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ </div><div><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH8ImsdEFI/AAAAAAAAATQ/ljEaacTHH0c/s1600-h/DSC00172.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5391367453695348818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 150px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/StH8ImsdEFI/AAAAAAAAATQ/ljEaacTHH0c/s200/DSC00172.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="color:#3333ff;">ျပတိုက္ျပဳလုပ္ထားရာ ေနအိမ္</span></div><div align="justify"></div><div align="justify">စာကိုး။ ။ ကမၻာေက်ာ္စာအုပ္တစ္ရာ၊ ႏြယ္သစ္၊ ၁၉၇၅။ </div><div align="justify">ကမၻာ႔စာေပအေၾကာင္း တေစ႔တေစာင္း၊ နတ္ႏြယ္။ </div><div align="justify">En.wikipedia.org/wiki/Eugene-Onegin#Arndt-and-Nabokov</div><div><br />ညိမ္းညိဳ</span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7065732930917201319?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-65912976385359191052009-09-25T12:21:00.004+04:002009-09-25T21:56:28.936+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">ငါ႔သူငယ္ခ်င္းေအာင္ေက်ာ္မင္းလည္း ဖဲမ႐ိုက္ေတာ႔</span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စကားလံုးေတြ ကုလားဖန္ထိုးေနေတာ႔ရဲ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အားယားေနရင္ ေရခ်ိဳးလိုက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">နည္းနည္းေတာ႔ လန္းသြားမွာပဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မွန္တယ္ မတုတ္ မာလာတေယာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(မုန္တိုင္းကို ခဏေမ႔ထားမယ္)</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတ္ဒ္တီတူး(32)ကိုင္မယ္ဆိုေတာ႔ ၀ါးတီးေပါ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလးသံုးဆို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံုးႏွစ္သားေလးေရေမ်ာေနရင္ လိုက္ဆယ္လိုက္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနျပၿပီး မီးဆိုက္လို႔ရတယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၾကာက္တတ္၀န္ကင္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေၾကာက္ လြဲ၊ ရဲ မင္းျဖစ္ ေပကညစ္က လာတာခ်ည္းပဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဇာျခင္ေထာင္ မီးေလာင္ေပါက္ကယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မလာခ်င္ေပါင္ ညည္းေမာင္ေၾကာက္တယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဗ်ာစင္ေထာင္ ထီးေပါင္ေသာက္မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မသာရ ဓားငွားရန္ရွိသည္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မသာရထား ငွားရန္ရွိသည္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဥကၠဌႀကီး-ငွကၠဌႀကီး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဒ၀က ေျခာက္ရာ႔သံုးဆယ္(630) တဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ရယ္ရတယ္ေနာ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ငယ္တုန္းက ဟာသဆိုေတာ႔။</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br />ညိမ္းညိဳ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6591297638535919105?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-54352914560453079582009-09-12T23:53:00.004+04:002009-09-13T10:17:10.900+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေဆာင္းအိုရဲ႕ နိဂံုးမွာ<br />ေႏြဦးက ၿပံဳးၿပံဳးေလး၀င္လာၿပီ<br /><br />ညညဆို<br />ေလပူေတြ ေ၀ွ႔လြန္းလို႔<br />ေက်ာတစ္ေနရာစာ<br />အိပ္မက္ကေလးကို<br />ေရျပန္ျပန္ ႏူးေနရတယ္<br /><br />ၿခံေထာင့္က စံပယ္႐ုံေလးမွာ<br />ရနံ႔ေတြ အိုင္ထြန္းေနၿပီ<br />ညေမႊးပန္းက ေလေျပကိုနမ္းေတာ႔<br />ပိေတာက္တစ္ခက္ စိမ္းသြားတယ္<br />အဲဒါ..<br />သစၥာ႐ွိတဲ႔ ညေပါ႔<br /><br />ငု၀ါေတြရယ္<br />တမာေတြရယ္<br />မၾကာမၾကာ ႏွာမႈတ္တတ္တဲ႔<br />ႏြားတင္းကုတ္ ကေလးရယ္<br />လေရာင္အႀကိဳအၾကားမွာ<br />စကားတင္းဆိုေနၾကၿပီ<br /><br />ဆိုပါေစေလ<br />သူတို႔နဲ႔ မကင္းရာမကင္းေၾကာင္းမွာမွ<br />ကိုင္းဖ်ားကလရိပ္ေလးကို ေမွ်ာ္ေငး<br />ကိုယ္က ေဆြးခဲ႔မိၿပီကိုး ..<br /><br />ခေရာင္းလမ္းမွာ<br />ေျခေထာက္ကို ဆီးႀကိဳတာပဲ<br />ပတ္ၾကားအက္ေတြနဲ႔လည္း<br />လိုက္ဖက္ပါတယ္<br /><br />ေဟာသည္မွာ<br />တ႐ုတ္စကားပင္ေတြက<br />ပင့္သက္ကို သာသာညင္ညင္ခ်<br />ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ႔ လရိပ္ကို<br />ေျဖးေျဖးဖြဖြ တြန္းပို႔လို႔<br />ဒဏ္ရာညမ်ားစြာကို<br />မီးစိမ္းျပလိုက္ၾကေပါ႔ ..<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br />- ၃၀၊ ၈၊ ၂၀၀၇ တုန္းက တစ္ခါတင္ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာေဟာင္းတစ္ပုဒ္ပါ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5435291456045307958?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-88163981626027796402009-09-10T00:42:00.005+04:002009-09-10T01:32:14.419+04:00<div style="text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ဓာတ္ျပဳပံုမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနေရာင္ျခည္ကို မစို႔မပို႔ေလး မွ်င္းေသာက္႐ံုနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ကိုယ္လံုး ေ႐ႊခ်ႏိုင္သူ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ခမ်ာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အၿမဲစိမ္းေတာႀကီးေဘးမွာထားၿပီး ႏြမ္းပါး႐ွာရဲ႕</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေမ႔ေလာက္ၿပီဆိုေတာ႔မွ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အပင္ငယ္ေလးေတြ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ အေဖာ္ျပဳလာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ေလွ်ာက္လံုးအထီးက်န္ခဲ႔သူမို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေယာင္ေယာင္ေလး အဖက္လုပ္ခံရတာကိုပဲ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူ႔မွာ ေပ်ာ္မဆံုးျဖစ္မိတာ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8816398162602779640?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-43397855357634250172009-09-05T08:21:00.001+04:002009-09-05T08:21:37.938+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> သစ္ကိုင္းမွာခ်ိတ္ေနတဲ႔ လရိပ္ေလးေရ<br />မင္းၾကင္နာမႈေလး ‘က်ိဳး’ သြားမွာေၾကာက္လို႔<br />ေဆးလိပ္ကို ကိုယ္ ‘ခ်ိဳး’ ခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />စံပယ္႐ံုေပၚေမးတင္ေနတဲ႔ ႏွင္းပြင့္ေလးေရ<br />မင္းသံေယာဇဥ္ေလး ‘ကြဲ’ သြားမွာေၾကာက္လို႔<br />အရက္ခြက္ကို ကိုယ္ ‘ခြဲ’ ခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ေလညင္းနဲ႔သားစပ္ေနတဲ႔ ေျမသင္းနံ႔ေလးေရ<br />မင္းယံုၾကည္မႈေတြ ‘ေၾကပ်က္’ သြားမွာေၾကာက္လို႔<br />စ႐ိုက္ဆိုးေတြကို ကိုယ္ ‘ေခ်ဖ်က္’ ခဲ႔ပါတယ္။<br /><br />ခ်စ္ျမတ္ႏိုးလြန္းရတဲ႔ ကိုယ္႔လယ္သူမေလးေရ<br />ခ်စ္သူတို႔ရဲ႕ ရဲရင့္စိတ္နဲ႔<br />ေ၀းကြာျခင္းကို ရိတ္သိမ္းစို႔ကြယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-4339785535763425017?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-50995756237989120432009-09-03T00:02:00.003+04:002009-09-03T01:10:03.781+04:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >"အေဖေရ . . .</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ကမၻာေက်ာ္ေျမပုိင္ရွင္ . . . မရွိဘူး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ကမာၻေက်ာ္တုိင္းမင္းႀကီး . . . မရွိဘူး</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >ကမာၻေက်ာ္ စာေရးဆရာ ၊ ကဗ်ာဆရာရွိတယ္</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-family:Zawgyi-One;" >အေဖေရ"</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >ေမာင္ေခ်ာႏြယ္</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" >မေဟသီမဂၢဇင္း၊ ၁၉၉၅၊ ေဖေဖာ္ဝါရီမွ</span><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/Sp7Plqw3GCI/AAAAAAAAASQ/z9-WDL-oFAk/s1600-h/Pages+from+040+Train.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 216px; height: 248px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/Sp7Plqw3GCI/AAAAAAAAASQ/z9-WDL-oFAk/s320/Pages+from+040+Train.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5376963251168286754" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လူကိုမျမင္ဖူးဘူး<br />အသံကို မၾကားဖူးဘူး<br />ဒါေပမဲ႔ ဦးႀကီးဦးေလးတစ္ေယာက္လို သေဘာထားမိတယ္<br />ေဆြမ်ိဳးရင္းခ်ာတစ္ေယာက္လို ခ်စ္မိတယ္<br />ဆရာေခ်ာကို ခ်စ္တဲ႔အခ်စ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အေျဖမရွိဘူး<br />ဆရာေခ်ာရဲ႕ကဗ်ာေတြကို ခ်စ္တဲ႔အခ်စ္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အေျဖမရွိဘူး<br />အပရည္႐ြယ္ခ်က္မ်ား ကင္း႐ွင္းစြာ ဆိုပါတယ္<br />ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ကဗ်ာနတ္ဘုရား ဆရာေခ်ာကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္ ေအာက္ေမ႔မိပါတယ္။<br /><br />+++<br /><br />ကိုယ္႔ေမြးေန႔ေမြးရက္ကိုေတာင္<br />မွတ္မွတ္ရရမ႐ွိတတ္တဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္ပါ<br />ဆရာေခ်ာေရ<br />ဒီကေန႔ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ေတြ တစ္၀က္လႊင့္ထူထားပါတယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5099575623798912043?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-72069923141816311732009-08-29T11:15:00.002+04:002009-08-30T23:37:47.549+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> မက်ဆံုးဖူးသူေတြသာ<br />က်ဆံုးျခင္းအေၾကာင္းကို ၿမိန္ရည္႐ွက္ရည္ေျပာတတ္ေလ႔႐ွိၾက<br />တိတ္တိတ္ကေလးဆြံ႕အေနသူတို႔ထံ နားစြင့္ပါ<br />သူတို႔မွာ အသံထြက္ဖို႔အခြင့္မ႐ွိၾက႐ွာ။<br /><br />အေတာင္က်ဳိးငွက္ကေလးမ်ား<br />အားစိုက္ပ်ံသန္းေနဟန္ကျဖင့္ ခ်စ္မက္ဖြယ္ရာ<br />လူတစ္ေယာက္မွာ<br />"ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္" ရည္မွန္းခ်က္႐ွိရတယ္ဆိုရင္<br />"ျဖစ္ကို မျဖစ္ရဘူး" ရည္မွန္းခ်က္လည္း ႐ွိေကာင္းရဲ႕<br />၀ါက်တစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ဆုေတာင္းပါခဲ႔<br />ျဖစ္ကိုမျဖစ္ရဘူး ရည္မွန္းခ်က္ဟာ ငွက္ခတ္သမား<br />ငွက္ေတြကို မျဖားေယာင္းလိုဘူး ငွက္ေတြကို မေသြးေဆာင္လိုဘူး<br />ပိုက္ကြန္ေတြ ေ႐ႊျခည္ေငြျခည္မတန္းလိုဘူး<br />ေလွာင္ခ်ဳိင့္ေတြ ကတၱီပါစိန္ေက်ာက္မခင္းလိုဘူး<br />ေက်ာသားလည္း ခ်မခင္းနဲ႔<br />ရင္သားလည္း ခ်မခင္းနဲ႔<br />ဘာကိုမွျဖတ္မနင္းဘဲ ေလွ်ာက္လာပါေစ<br />ကိုယ္႔လမ္းနဲ႔ကိုယ္မွာ ကိုယ္႔ပန္းနဲ႔ကိုယ္ပြင့္ၾကဖို႔ပဲမဟုတ္လား။<br /><br />ေခၽြးနဲ႔ပြင့္ပါေစ<br />ေသြးနဲ႔ပြင့္ပါေစ<br />အႏုပညာစီး၍ အသိဉာဏ္ရံပါေစ<br />ကမၻာေျမကိုခ်စ္တဲ႔စိတ္နဲ႔ ကဗ်ာေတြေရးပါရေစ<br />ဒီပန္းကေလးကို စိတ္နဲ႔ေတာင္မေမႊးရက္ဘူး။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7206992314181631173?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-74798045476723281982009-08-28T21:36:00.001+04:002009-08-28T21:36:54.285+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ေပးႏိုင္တာပဲေတာင္း<br />မေပးႏိုင္တာ လာမေတာင္းနဲ႔<br />၂၅ႏွစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ လူငယ္စိတ္နဲ႔ ရဲရင့္မႈ<br />အရင္းအတိုင္း ေပးလိုက္မယ္<br />၅၂ ႏွစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရင့္က်က္မႈမ်ဳိး လာမေတာင္းနဲ႔<br />ဟန္လုပ္ၿပီးေပးလိုက္ရင္<br />ခင္ဗ်ား အတုႀကီးပဲ ရသြားမယ္<br />အဲဒါ ပိုဆိုးတယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-7479804547672328198?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-25587422802661667522009-08-27T13:23:00.002+04:002009-08-27T19:34:21.988+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> <span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဘာထူးလဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">တစ္ေန႔လာလဲ ဒါ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေနာက္တစ္ေန႔လာလဲ ဒါ။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ ႀကိတ္စက္ထဲထည့္ၿပီး မခ်ိမဆန္႔ ညွစ္ခ်ၾကည့္လိုက္ခ်င္တယ္</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေပ်ာ႔ၿပဲထြက္က်လာမဲ႔ ဆင္ျခင္သံုးသပ္မႈမစင္ရည္ေတြကို</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကိုယ္႔လက္နဲ႔ကိုယ္ျပန္ထိရမွာေတာင္ ႐ြံလြန္းလို႔</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">စိတ္ကူးကို အသာေခါက္သိမ္းထားရတယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဘာထူးလဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">တစ္ေန႔လာလဲ ဒါ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေနာက္တစ္ေန႔လာလဲ ဒါ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ငါ႔အသံုးမက်မႈက ကမၻာလံုးႀကီးကိုအမႈိက္ေတာင္းလုပ္ရင္ေတာင္</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">လႊင့္ပစ္ဖို႔ မလံုေလာက္ေသးဘူး။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ဘာထူးလဲ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">တစ္ေန႔လာလဲ ဒါ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ေနာက္တစ္ေန႔လာလဲ ဒါ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ကဗ်ာကို ဒီထက္ပိုေကာင္းေအာင္ မေရးႏိုင္ေတာ႔ဘူးလား</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ငါ႔ဦးေႏွာက္ ငါ႔ႏွလံုးသား ငါ႔လက္ေတြ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">ႀကိမ္တို႔႐ုံနဲ႔ ရရင္ရ</span><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">မရရင္ ခၽြန္းနဲ႔ေပါက္ပစ္မယ္။</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ညိမ္းညိဳ</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2558742280266166752?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-14083318242806036162009-08-19T00:26:00.001+04:002009-08-19T00:26:59.988+04:00ေတာင္ေပၚတက္တဲ႔လမ္းကေလး<br />ေအးေအးလူလူေလွ်ာက္ေနၾကတုန္း<br />၀ုန္းဆို ဗုံးထေပါက္ေတာ႔<br />ခပ္ႀကီးႀကီးခဲတစ္လံုးပစ္ထည့္ခံလိုက္ရတဲ႔ ဖန္ခြက္ထဲကေရစက္ေတြလို<br />ငါတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ လြင့္စင္သြားရပံု<br />တစ္ခ်ဳိ႕ ခ်ဳံပုတ္ထဲက ကုန္းရုန္းထလာၾက<br />တစ္ခ်ိဳ႕ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲက တြယ္တက္လာၾက<br />တစ္ခ်ိဳ႕ အျခားေသာလမ္းေတြက ျပန္ေပၚလာၾက<br />တစ္ခ်ိဳ႕ ေတာင္ထိပ္ေပၚ အလိုလိုေရာက္သြားၾက<br />ငါက တစ္ဘ၀စာဖ်က္မရတဲ႔ အမွတ္အသားတစ္ခုကို ေပက်ံေစခဲ႔တာလား<br />တစ္သက္တာအလိုမျပည့္ႏိုင္မႈနဲ႔ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးဖြယ္ဇနီးမယားေလးကို ခိုးယူေပါင္းသင္းခဲ႔တာလား<br />ကဗ်ာကိုေဆးမင္ရည္စုတ္ထိုးလို႔ သူ႔အေပၚ အပိုးက်ိဳးခဲ႔ေလတယ္။<br /><br />ေရပြက္အႀကီးႀကီးထဲက ေရပြက္ေသးေသးေလးတစ္ခု<br />တူရာေတြစုထားတဲ႔႐ႈခင္း ပ်င္းစရာႀကီးပါကြာ<br />ဒီမယ္... ဒီမယ္ တဲ႔ ေႂကြသြားတဲ႔သစ္ရြက္ေတြက ပုခုံးလာလာပုတ္ၾက<br />ေလာကဓံလိႈင္းတံပိုးထဲ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ဒိုင္ဗင္ထိုးၿပီးၿပီလဲတဲ႔<br />အဟတ္ဟတ္ ဂ်ိဳက္ေထာက္ထားတဲ႔ ကဗ်ာဘီးကို အခုထိမလဲႏိုင္ေသးတာၾကည့္ေတာ႔<br />ဒင္းကလဲ ရပ္ရင္းေတာင္ အလိုလိုတြန္းကန္တက္ႂကြေနပံုမ်ား<br />ငါ႔မွာ ကားအစုတ္ႀကီးကိုေတာင္ နတ္ရထားလားဘာလား စိတ္ႀကီးေတြ၀င္<br />ငါ႔ဒိုင္ဗင္ရွက္က်ဴးမ်ား အဲသလိုျမဴးလို႔။<br /><br />ေအာက္ေမ႔ဘြယ္နာက်င္မႈမ်ား<br />ေက်နပ္စြာထုပ္ပိုး စိတ္ထပ္ခိုးမွာသိမ္းခဲ႔ၿပီ။<br /><br />ေလာင္စာအျပည့္နဲ႔ ေန႔စြဲမ်ား<br />ခမ္းခမ္းနားနားသို၀ွက္ ႏွစ္လိုစြာေရတြက္ခဲ႔ၿပီ။<br /><br />တစ္ဘ၀စာမဟုတ္<br />ဒဏ္ရာဟာ ေသြးမတိတ္ေတာ႔ၿပီ။<br /><br />ဆိုေတာ႔<br />သူငယ္ခ်င္းလူ၀ႀကီးမ်ားက ငါ႔ကို မသနားဖို႔။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-1408331824280603616?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-1980031905810409222009-08-07T06:49:00.003+04:002009-08-07T07:04:16.940+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ကိုနမ္းေရ<br />သြားေနတဲ႔လမ္းေတြက ခက္ခဲၿပီးခ်ဳိၿမိန္တယ္ဆို<br />ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ ထုပ္တန္းကေန ႀကိဳးနဲ႔တြဲေလာင္းဆြဲထားတဲ႔ ထန္းလ်က္ခဲတစ္ခဲပါကြာ<br />အဲဒီထန္းလ်က္ခဲကို ခုန္ခုန္ဟပ္ေနရတာနဲ႔ပဲ<br />ငါတို႔ေကာင္ေတြ မတ္တပ္ၿပိဳလဲကုန္တာေပါ႔<br />ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို လက္နဲ႔ေထာက္ဖတ္ရဖို႔<br />ငါးမိုင္ေလာက္ေလွ်ာက္ခဲ႔ရတဲ႔ညေတြ လြမ္းလိုက္တာကြာ<br />အရာရာဟာ ေပ်ာ္စရာပဲေပါ႔<br />ရင္နာစရာေတြေပမဲ႔ မဂၤလာပါပဲကြာ<br />ဒီလိုပဲ ေတာက္ေလာင္ၾကပါစို႔ရဲ႕<br />ေညွာ္နံ႔မသင္းေအာင္ေတာ႔ ကိုယ္႔မီးစာကိုယ္ ျပန္ၿမိဳထားၾကတာေပါ႔<br />တစ္ထြာ႐ွိတဲ႔မ်က္ႏွာ တစ္ေတာင္မကြဲပါဘူးတဲ႔<br />လက္ေ၀ွ႔သမားႀကီးေတြေျပာေလ႔႐ွိတဲ႔စကား<br />ငါတို႔လည္း ေလာကဓံႀကိဳး၀ိုင္းထဲက ကံၾကမၼာနဲ႔ထိုးသတ္ေနရတဲ႔<br />လက္ေ၀ွ႔သမားေတြပဲ မဟုတ္လားကြာ<br />ဦးခ်ဳိ႐ွိတဲ႔သတၱ၀ါကဦးခ်ဳိ အစြယ္႐ွိတဲ႔သတၱ၀ါကအစြယ္<br />မထူးဆန္းပါဘူးကြာ<br />ငါတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ဘာထူးလို႔လည္း<br />ေခါင္းေပၚကထန္းလ်က္ခဲႀကီး ေမာ႔ေမာ႔ၾကည့္ၿပီး အခ်ိန္တိုင္းကန္ေက်ာက္ေနၾကတာပဲ မဟုတ္လား<br />ေအး ကိုနမ္းေရ<br />ေဘာလံုးကန္တာ လူကိုမကန္မိဖို႔ေတာ႔ လိုတာေပါ႔ကြာ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-198003190581040922?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-29910076178568276592009-08-06T12:03:00.005+04:002009-08-06T19:06:33.591+04:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/SnqOgOyVc_I/AAAAAAAAASI/AHpjglJtBxY/s1600-h/clip_image002.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 155px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/SnqOgOyVc_I/AAAAAAAAASI/AHpjglJtBxY/s200/clip_image002.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366758590341542898" border="0" /></a><a href="http://media.photobucket.com/image/art/0omnidirectional/102.jpg?o=225">img link</a><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);font-family:Zawgyi-One;" > သတ္ကြင္းမ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္စဥ္</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လေရာင္ခမ္း ၾကယ္ေရာင္ခမ္း</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညအကန္းႀကီး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လြမ္းေလာက္စရာမ႐ွိ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔သတိနဲ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔အသက္ကိုယ္ ျပန္ထိစမ္းမိ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေခ်ာက္ကမ္းပါးႀကီးမ်ား</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနရာတိုင္းမွ ညွိဳ႕ငင္တုန္ခါ။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အ႐ိုးထဲသုည</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ျခားနားတန္ဖိုးမ်ားစြာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဒဏ္ရာေတြ ပန္းလိုပြင့္ခဲ႔ေပါ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘ၀မွာ...။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2991007617856827659?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-62802774601885310752009-08-05T00:03:00.003+04:002009-08-05T00:13:42.604+04:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/SniU5yoF3CI/AAAAAAAAASA/VUUHtC3rx4o/s1600-h/%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_J8gCtA738Xc/SniU5yoF3CI/AAAAAAAAASA/VUUHtC3rx4o/s320/%E1%80%90%E1%80%AD%E1%80%99%E1%80%B9.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366202676575329314" border="0" /></a><span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">႐ြာရန္ရာႏႈန္းျပည့္</span></span><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သံေယာဇဥ္ျမစ္ညွာမွာ</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလြမ္းေတြ ညိွဳ႕လာၿပီဆို</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔ရင္တစ္႐ိုး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မိုးေတြ သဲသဲလႈပ္႐ြာခ်ေတာ႔မယ္</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သတိရျခင္း တိမ္ခိုးေတြရယ္ေပါ႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူတို႔</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကိုယ္႔စကားကို နားမေထာင္ၾကဘူး</span><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">႐ြာရန္ရာႏႈန္းျပည့္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညိမ္းညိဳ</span><br /></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-6280277460188531075?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-46350356171101306912009-07-11T17:19:00.001+04:002009-07-11T17:20:35.163+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> အနည္းဆံုး<br />ဖူးဖူးေယာင္ အနာတစ္လံုးစီေတာ႔<br />လူတိုင္းမွာ ႐ွိၾကတာခ်ည္း<br />သူ႔ဘ၀နဲ႔သူ ကိုယ္႔ဘ၀နဲ႔ကိုယ္<br />ရန္လိုရင္ ရန္ပိုတယ္။<br /><br />မ်က္စိေအာက္တင္<br />စံပယ္ငံုေလးေတြပြင့္လာပံုက ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္<br />ညအေသႀကီးထဲက မီးေတာက္<br />တေစၦမေၾကာက္လို႕ လင္းေနပံု<br />ငါလြဲေနလည္း ငါ႔ငရဲနဲ႔ငါ။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-4635035617110130691?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-81513186927066059682009-06-24T23:36:00.000+04:002009-06-24T23:37:43.422+04:00<span style="font-family:Zawgyi-One;"> ငါတို႔ဟာ<br />မရည္႐ြယ္ဘဲနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္<br />တမင္တကာပဲျဖစ္ျဖစ္<br />ေသြးထြက္သံယိုေတြ မျဖစ္သင့္ဘူး<br />မျဖစ္ၾကရဘူး<br />ငါတို႔ရဲ႕ေသြးညွီနံ႔ကို<br />ေရညာေရေအာက္က အနံ႔ခံေနတဲ႔<br />ငါးမန္းေတြ ႐ွိတယ္<br />သူတို႔ဟာ<br />ခၽြန္ထက္တဲ႔ သြားေတြနဲ႔<br />ခိုင္မာတဲ႔ ေမး႐ိုးေတြနဲ႔<br />သူေတာ္ခ်င္းခ်င္း သီတင္းေလြ႔ေလြ႔ေတြနဲ႔<br />အနိဌာ႐ံုေတြကို အစဥ္အၿမဲ ငံ႔လင့္ေနတယ္<br />လူေတြမက်င္လည္တတ္တဲ႔ အရပ္ေဒသမွာ ေနျခင္းအားျဖင့္<br />အၿမဲတမ္း တစ္ပန္းသာေနတယ္<br />လိႈင္းေၾကာက္ေလွေမွာက္ရင္ေတာ႔<br />အသက္ေရာဘ၀ပါ ေပ်ာက္မယ္<br />လိႈင္းထန္ေလႀကမ္း မုန္တိုင္းရမ္းလည္း<br />ထိန္းမတ္ပဲ႔ကိုင္ ေလွကိုႏိုင္ရင္ေတာ႔<br />ငါးမန္းမ်ား လမ္းသလား႐ံုသာ။<br /><br />သူတို႔ဆူးေတာင္ကိုမွ<br />ဟင္းခ်ဳိလုပ္ေသာက္ေနသူေတြအတြက္ေတာ႔<br />ဒီကဗ်ာ ရီစရာေပါ႔။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-8151318692706605968?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-57050690056389069032009-06-19T11:47:00.001+04:002009-06-19T12:01:08.644+04:00သစ္တစ္ပင္ ေတာတစ္အုပ္<br />မ်ိဳးေစ႔ထုပ္မွာ သိမ္းျမဳပ္တယ္။<br /><br />လွံတစ္စင္း ဓားတစ္လက္<br />ေပခံုထက္မွာ သို၀ွက္တယ္။<br /><br />စာတစ္လံုး ေဆးတစ္စက္<br />ရင္ေျမထက္မွာ ႀကဲပက္တယ္။<br /><br />ပ်ဳိျမစ္အားသစ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ<br />စာနာေဖးမ ပရျမစ္တစ္စင္း<br />ကဗ်ာအလင္းမွာ စီး၀င္တယ္။<br /><br />ညိမ္းညိဳ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-5705069005638906903?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-20177821125490072182009-06-14T18:36:00.007+04:002009-06-15T10:51:58.427+04:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁</span><br /><br />ႏွစ္ကာလေတြ တအိအိၿပိဳက်လာ<br />ေခ်း(ဂ်ီး)မႈန္ေတြ အထပ္ထပ္ကပ္ၿငိလာ<br />လိုေနတာ တစ္ခုခုပဲ<br />တစ္ခုခုဟာ လိုေနၿမဲပဲ<br />ငါျပန္႐ွာတယ္ ငါေတြ႔ခ်င္ရဲ႕<br />လတ္ဆတ္မႈဟာ တဇတ္ဇတ္ခုန္လို႔<br />အေသြးအသားထဲကေန အေရျပားအထိ<br />အရင္တုန္းကလို<br />အခု<br />ငါျပန္႐ွာတယ္ ငါမေတြ႔ေတာ႔<br />အလို…ဆန္းလွခ်ည့္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> အေဆြးသမား ၂</span><br /><br />သူ လာခဲ႔တယ္<br />သူ ျပန္သြားတယ္<br />အခါခါ ဦးညႊတ္လို႔<br />အခါခါ ႐ူးသြပ္လို႔<br />ငွက္ေမႊးကေလး ထိုးစိုက္ခဲ႔တယ္ေပါ႔<br />ေလနီၾကမ္းတို႔ မလာမီ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၃</span><br /><br />ခရီးလမ္းပန္း သာပါစ<br />‘သြားရမည္႔ခရီးကား ေ၀းေသး၏<br />ေျခသာလွ်င္ ယာဥ္႐ွိကုန္၏’ *<br />အေဆြတို႔<br />အေမွာင္မသန္းခင္<br />ေတာင္တန္းေတြဆီ ခရီးႏွင္ပ။<br /><br />*မင္းဘူးဦးၾသဘာသ-ေ၀ႆႏၱရာဇာတ္ေတာ္ႀကီးမွ<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၄</span><br /><br />ေခ်ာင္းတ႐ိုး ျမစ္တသြယ္<br />ဘယ္ေလွကို စီးရပ<br />ခ်ည္ႀကိဳးတို႔ ေျပပါစ<br />သီႀကိဳးတို႔ ညီပါစ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);"> အေဆြးသမား ၅</span><br /><br />ရီစရာေတြးတယ္<br />ရီစရာေျပာတယ္<br />ရီစရာလုပ္တယ္<br />မရီရတဲ႔ မ်က္ႏွာအေသႀကီးနဲ႔<br />ေဆြးတယ္<br />ေလာကပါလတရားမ်ားကို<br />အမွန္တကယ္ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၆</span><br /><br />ျမစ္ကို အေဖာ္ျပဳ၍<br />ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား မားမားရပ္တည္<br />တစ္ခ်ိန္က်လို႔<br />ျမစ္ဟာ ပင္လယ္ဆီစီး၀င္သြား<br />ေတာင္တန္းႀကီးမ်ား<br />ႀကီးေကာင့္ႀကီးမား အားနာစရာ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၇</span><br /><br />ေနေရာင္ျခည္<br />ေလေျပ<br />အသာတၾကည္ ခပ္ယူၿပီးသကာလ<br />ပန္းႏွင့္ပင္ျဖစ္ေစ<br />(ကၽြႏ္ုပ္တို႔) တစ္ဦးကိုတစ္ဦး မပစ္ေပါက္ေၾကး။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၈</span><br /><br />ဆီကြက္ေသာ စကၠဴလို<br />ၾကာေလ ျပန္႔ကားေလ<br />သံသယဟာ အစြမ္းထက္ရဲ႕<br />ကံ စိတ္ ဥတု အာဟာရ<br />ေသေသခ်ာခ်ာခ်ိန္ၿပီး ပစ္ခ်<br />ျမစ္ေခ်ာင္း အင္း အိုင္ ပင္လယ္ သမုဒၵရာမ်ား<br />လက္တပစ္စာ ျဖစ္သြား<br />အရာရာဟာ နာဖ်ားပ်က္ေႂကြ<br />ခါးေတြ တစ္သက္လံုးကုန္းခဲ႔ၾက<br />ဘာအထုပ္မ်ား ပါပါလိမ္႔။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၉</span><br /><br />ေဖာက္ခဲ႔ၾက<br />ေလွ်ာက္ခဲ႔ၾက<br />ေပ်ာက္ခဲ႔ၾက<br />ထင္႐ွားတာလဲ႐ွိ၊ မထင္႐ွားတာလဲ႐ွိ(လမ္းေတြ)<br />အေဆြးသမားဟာ ေဆြးလို႔<br />အေတြးသမားဟာ ေတြးလို႔<br />အေငးသမားဟာ ေငးလို႔<br />ထမင္းတစ္နပ္စာမွ်ျဖစ္ေစ<br />ဘ၀အေပၚ ၿမိန္ယွက္ဖို႔ လိုရဲ႕။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၀</span><br /><br />ေတာၿမိဳင္သို႔ ၀င္ပါအံ႔<br />ၿခံဳႏြယ္ဆူးရစ္တို႔ ထူပါအံ႔<br />ေပါက္ၿပဲျခစ္ရာ ထင္ပါအံ႔<br />အျပစ္မတင္ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ရယ္ၾကရေအာင္ေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၁</span><br /><br />သြား ၃၂ လွ်ာ ၁<br />၀ါးသေလာက္ အရသာမသိ<br />စားေကာင္းေသာ အသီး<br />မစားေကာင္းေသာ အသီး<br />၀မ္းမီးၿငိမ္းပံု မတူေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၂</span><br /><br />ေျပာရင္း တိမ္၀င္လာေသာ အသံမ်ား<br />ေျပးရင္း တို၀င္လာေသာ ေျခေထာက္မ်ား<br />စားရင္း က်ဳံ႕၀င္လာေသာ အစာမ်ား<br />ဘယ္ညာ လက္ႏွစ္ဖက္စလံုး မအားလပ္ၾက<br />အသက္ဇီ၀ေလးကို ယက္ယက္ၿပီးက်င္ယူ<br />သူတင္ကိုယ္တင္ေခတ္ႀကီးထဲ<br />ကိုယ္ကမတင္ေသာအခါ သူခ်ည္းတင္ေလသတည္း။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၃</span><br /><br />စိမ္း<br />ျပာ<br />ေမွာင္<br />ညိဳ<br />ေရာင္<br />သန္း<br />အရိပ္အေယာင္မ်ား လမ္းသလားၾကရာ<br />ဘ၀တိုတို ၀ကၤပါ<br />ငါတို႔ ေယာင္ခ်ာခ်ာ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၄</span><br /><br />စားတယ္ ေသာက္တယ္<br />ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း<br />ပညာ႐ွာတယ္ ေငြ႐ွာတယ္<br />ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း<br />တြန္းတယ္ တိုက္တယ္<br />ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း<br />ၾကာေသာ္<br />သိပၸံနည္းက်ဘာသာရပ္မ်ား တိုးပြားလာ<br />ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဟူ သ တတ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၅</span><br /><br />၁<br />မီးျခစ္ယူပါ<br />၂<br />ျခစ္ပါ<br />၃<br />မီးေတာက္ပါေစ<br />၄<br />မေတာက္ရင္ ေတာက္ေအာင္ျခစ္ပါ<br />၅<br />ထိုမီးျခစ္သည္ ေကာင္းပါေစ<br />၆<br />မေကာင္းေသာ္ လဲရန္ျပင္ရန္ ၀န္ေလးျခင္း မ႐ွိပါေစ<br />၇<br />မီးေတာက္မွ ၿပီးေျမာက္မယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၆</span><br /><br />ဧယင္က်ဴးကို ဧယင္က်ဴးလိုငိုမည္<br />နတ္ဒိုးကို နတ္ဒိုးလိုဆိုမည္<br />တခ်ဳိ႕ခ်ိန္ခါငို တခ်ဳိ႕ခ်ိန္ခါျမဴး<br />ရယ္ေသာအခါ အသံထြက္ပါေစ<br />လူသည္ကား တစ္ေယာက္တည္း။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၇</span><br /><br />ေမွာင္ႀကီးမဲမဲ<br />ကိုယ္႔ေခါင္းကိုယ္ ႐ိုက္ခြဲၿပီး<br />ရသေလာက္ သဲ႔ယူခဲ႔တယ္<br />‘အလင္းေရာင္’<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၈</span><br /><br />ႏ်ဴကလီးယားမိႈပြင့္ဟာ<br />ေဂၚဖီပန္းေလာက္ မလွပါ<br />မ်က္ရည္ေတြ သိမ္းဆည္းဖို႔<br />ႏွလံုးအိမ္သည္ ႏူးညံ႔ဖို႔လို<br />အေျမာက္ဆံ က်ည္အခြံမ်ား ဘုရားပန္းေ၀ေ၀ဆာ<br />ကမၻာအသစ္မွာ<br />(ကၽြႏ္ုပ္တို႔) ေဆြးဖြယ္ေတးမ်ား မသီေတာ႔ပါ။<br /><br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">အေဆြးသမား ၁၉</span><br /><br />ကြင္းအစပ္မွာ ေလတဟူးဟူး<br />ပင္အပ္ကေလးမ်ား ရနံ႔မွာေပ်ာ္၀င္<br />ေညာင္းညာကိုက္ခဲ ဘူတာအိုမ်ား<br />ခရီးဆက္လက္ထြက္ခြာ<br />လက္ျပလိုသည္ျဖစ္ေစ လက္မျပလိုသည္ျဖစ္ေစ<br />လက္ျပ!<br />Ok?<br /><br />ညိမ္းညိဳ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4255638703307903771-2017782112549007218?l=nyeinnyo.blogspot.com' alt='' /></div>ညိမ္းညိဳhttp://www.blogger.com/profile/01682460489247940156noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-4255638703307903771.post-39864647701969883752009-06-12T15:05:00.009+04:002009-06-13T22:47:48.364+04:00<div style="text-align: justify;"><span style="font-family:Zawgyi-One;"> </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြဦး၀င္ေလၿပီ။ တေဆာင္းတြင္းလံုး ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းျဖစ္ခဲ႔ရေသာ ၿမိဳ႕ႀကီးသည္ ေႏြဦး၀င္ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ ေျခေညာင္းလက္ဆန္႔ ျပဳပါေတာ႔သည္။ သစ္ပင္ပန္းမာလ္ေတြ တအုပ္တမႀကီး တိုးထြက္လာၾကသည္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သည္းထန္ေသာႏွင္းတို႔၏ ဒဏ္ခ်က္ေၾကာင့္ အ႐ိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းျဖစ္ခဲ႔သမွ် ေႏြဦး၏ေဖးကူမႈျဖင့္ အစြမ္းကုန္ ပြင့္လန္းလာၾကသည္။ ႏွင္းတို႔ျဖင့္ စြတ္စိုကသီခဲ႔ေသာ လမ္းတို႔သည္ ေသြ႕ေျခာက္သာယာလ်က္ ႐ွိေနပါသည္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြဦးသည္ ၿမိဳ႕ႀကီးကို ကင္းဘတ္စေပၚတင္ကာ စုတ္တံႀကီးတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ အစိမ္းေရာင္ေဆးသားမ်ားကို တရစပ္ ဆြဲခ်လိုက္သကဲ႔သို႔ ႐ွိပါသည္။ ျမင္ျမင္ရသမွ် သစ္လြင္စိမ္းစိုေနသည္။ စိမ္းျမလတ္ဆတ္ေသာ၊ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သာယာၾကည္လင္ေသာ၊ သန္႔စင္လြတ္လပ္ေသာ အျခင္းအရာတို႔ျဖင့္သာ ျပည့္ႏွက္လ်က္႐ွိေသာ ေႏြဦးသည္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔ အထူးေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေသာ ရတုရာသီလည္း ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ </span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြဦးသည္ သဘာ၀၏ လက္ေဆာင္မြန္မ်ားကို တပါတည္း ေဆာင္ယူလာတတ္သည္။ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းတို႔က စိမ္းစိုၾကည္လင္စြာ၊ ျမင္ကြင္း၀ယ္ ႐ွင္းသန္႔လ်က္႐ွိသည္။ မပူမေႏြး သာသာညင္းညင္း တိုက္ခတ္လ်က္႐ွိေသာ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြဦးေလေျပသည္ ႐ွိန္းျမလတ္ဆတ္လွ၏။ ဓာတ္ႀကိဳးမ်ား၊ ဓာတ္တိုင္မ်ား၊ လူသြားလမ္း အကာအရံမ်ား၊ အခ်က္ျပမီးတိုင္မ်ား၊ ဘတ္စ္ကားဂိတ္မ်ား၊ အမိႈက္ပံုးမ်ား၊ လမ္းေဘးေစ်းဆိုင္ကေလးမ်ား၊ ေရေႏြးေငြ႔ေပးေသာ</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> ပိုက္လိုင္းႀကီးမ်ား၊ တိုက္တာအေဆာက္အဦမ်ားစေသာ ႐ွိ႐ွိသမွ် အစုစုတို႔သည္ ညစ္ပတ္ေပေရေနေသာ အ၀တ္ေဟာင္းမ်ားကို ခြာခ်၍ အ၀တ္သစ္လဲလိုက္သကဲ႔သို႔ စင္ၾကယ္သန္႔႐ွင္းေနပါသည္။ သဘာ၀၏မြမ္းမံမႈျဖင့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">မတင္းတိမ္ႏိုင္ရေသးကား လူတို႔သည္ ထပ္မံျပဳျပင္ၾကေလသည္။ ထိုအခါ ေႏြဦးသည္ ဆိုဖြယ္ရာမ႐ွိ၊ ႏွစ္လိုဖြယ္ အတိသာ ျဖစ္ေတာ႔သည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေႏြဦး၏လွည္းက်င္းမႈျဖင့္ သန္႔စင္ၿပီးျဖစ္ေသာ ဓာတ္တိုင္တို႔တြင္ လူသား၏လုပ္အားျဖင့္ လွပေသာ ပန္းျခင္းမ်ားကို ခ်ိတ္ဆြဲလိုက္ၾကၿပီျဖစ္သည္။ လမ္းတေလွ်ာက္ႏွင့္ ကားမွတ္တိုင္မ်ားတြင္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ညစ္ေထးေထး ႐ွိေနတတ္ေသာ အမိႈက္ပံုးမ်ားသည္ပင္ ေဆးေရာင္အသစ္ျဖင့္ ေမာ္ႂကြားေနၿပီျဖစ္သည္။ ပလက္ေဖာင္းမ်ားသည္ အစိမ္းႏွင့္အ၀ါ စပ္ၾကားျခယ္သလ်က္ သူတို႔မ်က္ႏွာကို တို႔ပတ္႐ိုက္ၾကေလသည္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေနေရာင္ေအာက္တြင္ စင္းစင္းႀကီး လဲေလ်ာင္းကာ မ်ားမၾကာမီ သူတို႔ေက်ာကုန္းေပၚ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာၾကေတာ႔မည္႔ ေႏြဦး၏ ေျခသံမ်ားကို နားစြင့္ေနၾကပံုရသည္။</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">သူသည္ အခန္းျပတင္း၀မွ ေမွ်ာ္ေငးလ်က္႐ွိသည္။ အေဆာင္ေ႐ွ႕ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ အေရာင္အေသြးစံုလူတို႔ ျဖတ္သြားျဖတ္လာျပဳလ်က္ ႐ွိသည္။ ယဥ္သြားယဥ္လာကား အခုလို </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေန႔လည္ဘက္မ်ိဳးတြင္ က်ဲပါးေလ႔႐ွိသည္။ ညေနပိုင္းတြင္မူ ကားေတြမ်ားလွသည္။ ႏြားႏို႔ျဖန္႔ျဖဴးေသာ ကားႀကီးမ်ားကို ခပ္စိပ္စိပ္ ေတြ႔ရတတ္သည္။ သူတို႔သည္ ဓာတ္ဆီတင္ေသာ ကားႀကီးမ်ားႏွင့္ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">သ႑ာန္တူၾကသည္။ ေက်ာကုန္းေပၚတြင္ ႀကီးမားေသာ စည္ႀကီးမ်ားကို ထမ္းပိုးထားတတ္ၾကသည္။ လမ္း၏ ေဘးတဖက္တခ်က္တြင္ က်ယ္ျပန္႔ေသာ ပလက္ေဖာင္းမ်ား ႐ွိၾကၿပီး လက္ရန္းကို သံပိုက္လံုးမ်ားျဖင့္</span><span style="font-family:Zawgyi-One;"> အလွဆင္ထားသည္။ ခါးေစာင္းခန္႔ျမင့္ေသာ ထိုပလက္ေဖာင္း လက္ရန္းမ်ားကို လြန္ေသာ္ ေတာအုပ္ကေလး ႐ွိေလသည္။ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသားတို႔သည္ ေက်ာင္းသို႔သြားေသာ္ ထိုေတာအုပ္ကေလးကို ျဖတ္ၾကရသည္။ </span><span style="font-family:Zawgyi-One;">ယခုမူ ေႏြဦး၏တန္ခိုးျဖင့္ ထိုေတာအုပ္ကေလးသည္ ႐ြက္ႏုတို႔တေ၀ေ၀ ႐ြက္သစ္တို႔တဖားဖာ�